รอยร้าวที่ก่อตัว

แก้วไวน์คริสตัลราคาแพ่งร้าวรานอยู่ในอุ้งมือหนา ก่อนที่เศษแก้วคมกริบจะบาดลึกเข้ากับผิวเนื้อจนหยดเลือดสีชาดรินไหลผสมกับไวน์สีแดงฉาน ทว่าความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับเปลวเพลิงโทสะที่กำลังแผดเผาอยู่ในนัยน์ตาคมกริบของคีริน มาเฟียหนุ่มผู้กุมอำนาจมืดแห่งนครนี้กำลังจ้องมองภาพจากกล้องวงจรปิดบนหน้าจอแท็บเล็ตด้วยหัวใจที่กระหน่ำซัดส่ายอย่างบ้าคลั่ง เงาของ 'บูรพา' ศัตรูทางธุรกิจตัวฉกาจกำลังทาบทับเข้ามาใกล้ผู้หญิงของเขาเกินไปแล้ว "มันกล้าดียังไง..." น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างเหี้ยมเกรด บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวดิ่งวูบลงจนแทบหายใจไม่ออก ลูกน้องคนสนิทอย่างพงศ์ยืนนิ่งเป็นหุ่นยนต์ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงเมื่ออยู่ต่อหน้าพญาเสือที่กำลังแยกเขี้ยว ในขณะเดียวกัน รินรดากำลังยืนอยู่ริมระเบียงห้องพักกว้างขวางของคฤหาสน์หลังโต สายลมยามค่ำคืนพัดพาเอาความหนบหนาวเข้ามาเยือกเยือนผิวเนื้อ แต่ความหนาวยังไม่เท่าความรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาดที่เกาะกุมขั้วหัวใจ หญิงสาวกอดอกแน่น ดวงตากลมโตมองทอดออกไปในความมืดเบื้องล่าง รู้สึกราวกับมีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธอจากมุมมืด แกร็ก... เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นแผ่วเบา แต่ประสาทสัมผัสของรินรดากลับตื่นตัวขึ้นทันที เธอยังไม่ทันได้หันกลับไปดูก็ถูกวงแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กสวมกอดจากด้านหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างซอกคอทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว "คีริน..." เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยความระทึก เมื่อฝ่ามือหนาหยาบกร้านลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าบางเบาเข้ามาสัมผัสกับเอวคอดกิ่วอย่างถือสิทธิ์ "คุณกำลังทำให้ผมคลั่ง รินรดา" เสียงกระซิบพร่าต่ำชิดใบหูเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้น คีรินฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นสูดดมความหวานเข้าปอดอย่างตะกละตะกลาม ราวกับต้องการดูดกลืนตัวตนของเธอให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขาเพื่อปัดเป่าความหวาดกลัวบางอย่างที่กำลังกัดกินจิตใจ ร่างบางสั่นเทิ้วเมื่อริมฝีปากร้อนจัดของเขาเริ่มขบเม้มลาดไหล่เนียนผ่านเนื้อผ้า ความวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายจนเข่าแทบทรุด แม้เธอจะพยายามท่องไว้ในใจว่าต้องแข็ง แข็งกระด้างต่ออิทธิพลของเขา แต่ร่างกายเธอกลับทรยศด้วยการแอabกายเข้าหาอ้อมกอดดิบเถื่อนนี้อย่างจำนน มาเฟียหนุ่มพลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า มือหนาข้างหนึ่งประคองท้ายทอยเธอไว้มั่น บังคับให้แหงนเงยรับจูบอันดุดันและเอาแต่ใจ ปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำอย่างไม่รู้จักพอ รสจูบในค่ำคืนนี้ไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเร่าร้อน รุนแรง และเปี่ยมไปด้วยความหวาดระแวงที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความดิบเถื่อน รินรดาครางอือในลำคอเมื่อเรียวขาถูกแทรกด้วยกายแกร่ง มือเรียวพยายามยั้งอกเสื้อของเขาไว้ แต่กลับถูกมือหนาคว้าข้อมือทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แรงกดทับจากร่างกายที่ใหญ่โตกว่าทำให้เธอรู้สึกราวกับเป็นนกน้อยในกรงขังที่ไม่มีวันบินหนีพ้น "มองผม..." เขาผละริมฝีปากออกเล็กน้อย หอบหายใจกระชั้นชิด นัยน์ตาดำสนิทคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาและแรงหึงหวงที่พุ่งพล่าน "ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องแม้แต่ปลายนิ้วของคุณ จำเอาไว้ รินรดา!" น้ำเสียงคำรามต่ำชิดริมฝีปากทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ เธอรับรู้ได้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากท่าทีของเขา คีรินไม่เคยแสดงความกระวนกระวายเช่นนี้มาก่อน... เขากำลังกลัว กลัวที่จะสูญเสียเธอไป สัมผัสที่เคยเร่าร้อนแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและอ่อนโยนขึ้นชั่วขณะ เมื่อริมฝีปากหยักลึกกก้มลงจูบซับหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยในดวงตาคู่สวยของเธออย่างทะนุถนอม คีรินอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่ปล่อยให้เท้าแตะพื้น ก่อนจะก้าวฉับๆ ไปยังเตียงนอนกว้างกลางห้อง ผ้าปูที่นอนเนื้อดีถูกยับยู่ยี่ด้วยแรงอารมณ์ ร่างของทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งท่ามกลางแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียง เสียงหอบหายใจกระเส่าและเสียงครางแผ่วเบาเคล้าคลอไปกับเสียงลมหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะเร่าร้อน ทุกสัมผัส ทุกหยาดเหงื่อ และทุกแรงกระแทกกระทั้นคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีช่องว่างให้ใครแทรกกลางระหว่างพวกเขาทั้งคู่... หรืออย่างน้อยที่สุด คีรินก็คิดเช่นนั้น ทว่า ในขณะที่ห้วงเสน่หาอันดארกโรมานซ์กำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคีรินที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงกลับแผดเสียงกรีดร้องทำลายบรรยากาศลงอย่างไม่รู้จักกาลเทศะ คีรินชะงักเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดระคนเยียบเย็น เขาไม่ได้สนใจมันจนกระทั่งหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความภาพถ่ายที่ส่งตรงเข้ามา มาเฟียหนุ่มเหลือบสายตาไปมองเพียงเสี้ยววินาที ทว่ากล้ามเนื้อทั่วร่างกลับเกร็งค้างขึ้นมาทันที ภาพในหน้าจอคือภาพของรินรดาขณะกำลังเดินเลือกซื้อของในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งเมื่อช่วงบ่าย โดยมีชายแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังยืนประชิดตัวเธอในระยะประชิด พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ส่งตามหลังมาว่า... *'ของเล่นชิ้นโปรดของแก... น่าสนใจไม่เบานี่ คีริน'* ดวงตาของพญาเสือแห่งความมืดวาวโรจน์ขึ้นด้วยจิตสังหารอันรุนแรง ร่างกายที่เคยโอบกอดหญิงสาวไว้แนบเนื้อค่อยๆ ผละออกช้าๆ พร้อมกับความหนาวยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องนอนหรูหรา รินรดามองท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของเขาด้วยความตกใจและหวาดหวั่น ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ