สายตาเจ้าเล่ห์

ความเงียบงันภายในห้องสูทเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานครยามวิกาลไม่ได้นำมาซึ่งความสงบ หากแต่มันคือแรงอัดอากาศที่หนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายเฉพาะตัวของผู้ชายที่เปรียบดั่งนักล่า—กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเยียบเย็นของอำนาจ—ลอยวนอยู่รอบกายรินรดาจนเธอรู้สึกเหมือนถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น "นอนรออยู่ตรงนี้..." คำสั่งนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แม้ร่างสูงใหญ่ของคีรินจะผละออกไปยืนหันหลังให้เธอก็ตาม เขากำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทออกทีละเม็ดอย่างไร้ความเร่งรีบ ทว่าทุกการเคลื่อนไหวกลับเต็มไปด้วยพลังคุกคามที่ทำให้หัวใจของคนมองเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งสมรภูมิชีวิตและมัดกล้ามเนื้อที่สมบูรณ์แบบภายใต้เงาสลัวของโคมไฟ ทำให้เขาดูเหมือนซาตานจำแลงที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งตรงหน้าให้แหลقคามือ รินรดากำมือเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอพยายามตั้งสติ รวบรวมเศษ เสี้ยวของศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพื่อต่อต้านแรงดึงดูดมหาศาลนี้ แม้จะรู้ดีว่ามันช่างไร้ความหมายสิ้นดีเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้ "คุณต้องการอะไรกันแน่ คีริน..." เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นไหว "ฉันทำตามที่คุณต้องการทุกอย่างแล้ว ปล่อยครอบครัวฉันไปเสียที" คีรินหยุดชะงักมือที่กำลังถอดเสื้อเชิ้ต เขายังคงหันหลังให้ แต่ศีรษะเอี้ยวกลับมาเล็กน้อยเผยให้เห็นสันจมูกโด่งคมและรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ชายหนุ่มค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า สายตาดุจพญาอินทรีจดจ้องมองมาที่เธอนิ่งนาน ราวกับกำลังประเมินราคาของเหยื่อที่ติดอยู่ในกรงทอง เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว... ช้าๆ ทว่ามั่นคง เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นห้องหรูดังสะท้อนก้องในความเงียบ ทุกย่างก้าวของเขาคือการบีบพื้นที่อิสระของรินรดาให้แคบลงเรื่อยๆ จนกระทั่งร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมาคร่อมกักเธอไว้บนเตียงนอนนุ่ม กลิ่นกายผสมผสานกับลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่เหนือใบหน้าของหญิงสาว "เธอคิดว่าเกมนี้มันจบลงแค่การแลกเปลี่ยนทางธุรกิจงั้นเหรอ รินรดา..." คีรินกระซิบเสียงต่ำ พลางใช้ปลายนิ้วเรียวแข็งแรงเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนออกอย่างถือวิสาสะ สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาร้อนผ่าวราวกับเปลวไฟที่พร้อมแผดเผาผิวเนื้อ "ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในโลกของฉัน ไม่มีคำว่า 'พอใจแล้วแยกย้าย' หรอกนะ" รินรดาเบือนหน้าหนีสัมผัสอันตรายนั้น หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้ทำให้เธอรับรู้ถึงกระแสความปรารถนาดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมของเขา มันไม่ใช่แค่ความต้องการทางกายภาพ แต่มันคือความคลั่งไคล้ที่เกือบจะก้าวข้ามขีดจำกัดของความเป็นเหตุเป็นผล "คุณกำลังทำให้ฉันกลัว..." เธอพึมพำ ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความหวาดหวั่นผสมผสานกับความดื้อรั้นที่ยังคงหลงเหลือ คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน นัยน์ตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการอ่านทะลุถึงก้นบึ้งของหัวใจ "ความกลัวของเธอมันช่างหอมหวานเสียเหลือเกิน... รินรดา" เขาเอ่ยเสียงพร่า ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะทาบทับลงมาอย่างไร้การปรานี จูบครั้งนี้ไม่ใช่การจู่โจมอย่างรวดเร็วเช่นครั้งก่อน แต่มันคือการบดขยี้ รุกราน และตักตวงอย่างเอาแต่ใจ คีรินใช้เรียวปากร้อนผ่าวครอบครองริมฝีปากนุ่มของเธอ บังคับให้เธอต้องเผยอรับรสสัมผัสอันวาบหวามที่เขาเป็นผู้ชี้นำ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันไล่ต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างช่ำชอง มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเดียวตรึงไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล ขณะที่มืออีกข้างเริ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสรีระภายใต้ชุดนอนเนื้อบางเบา รินรดาครางอือในลำคอ พยายามบิดข้อมือหนีแต่ก็ไม่อาจสู้แรงของมาเฟียหนุ่มได้ ร่างกายของเธอเริ่มสั่นเทา ไม่ใช่ด้วยความกลัวเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะไฟสวาทที่เขาจงใจจุดขึ้นกำลังแผดเผาความนึกคิดจนพร่าเลือน สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าสร้างกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วทุกอณูผิว ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีเริ่มถูกกัดเซาะด้วยความหอมหวานที่เขาหยิบยื่นให้ทีละน้อย คีรินผริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจหอบกระชั้นเป่ารดต้นคอระหงที่เวลานี้ขึ้นสีแดงระเรื่อ แววตาของมาเฟียหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัด เต็มไปด้วยความต้องการที่ยากจะควบคุม เขาซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่มเบาๆ จนหญิงสาวต้องแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปถึงกระดูกสันหลัง "คุณ... คีริน... ปล่อย..." เสียงทักท้วงของเธอกลายเป็นเพียงเสียงครางแผ่วเบາเมื่อริมฝีปากร้อนของเขาเคลื่อนต่ำลงมาที่ไหปลาร้า พรมจูบย้ำๆ จนเกิดรอยสีจางๆ ท่ามกลางความมืดที่โอบล้อม "ไม่ปล่อย... ต่อให้เธอร้องขอชีวิต ฉันก็ไม่มีวันปล่อยเธอไปไหนอีกแล้ว" คีรินคำรามเสียงต่ำชิดผิวเนื้อ เขารวบตัวเธอให้แนบชิดติดกับอกแกร่งอย่างไร้ช่องว่าง ความดิบเถื่อนและอ่อนโยนผสมผสานกันอยู่ในสัมผัสของเขา สร้างความสับสนและเร้าอารมณ์ให้พุ่งสูงขึ้นจนถึงขีดสุด เสื้อผ้าเนื้อบางถูกปลดเปลื้องออกอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นเรือนร่างอรชรที่งดงามราวกับผลงานศิลปะชิ้นเอกภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านกระจกหน้าต่าง คีรินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดมองทุกตารางนิ้วของเรือนร่างเธอด้วยความกระหายราวกับเสือร้ายที่พบเหยื่ออันโอชะ ความเงียบงันรอบตัวถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างถี่กระชั้น รินรดาหลับตาลง ยอมจำนนต่อพันธนาการแห่งเสน่หาที่เขาร้อยรัด เธอกอดเกี่ยวรอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่นในวินาทีที่ร่างของทั้งสองหลอมรวมเข้าหากันเป็นหนึ่งเดียว ความเจ็บแปลบในคราแรกถูกแทนที่ด้วยคลื่นแห่งความปรารถนาที่โหมกระหน่ำซัดสาดเข้ามาไม่ขาดสาย บทเพลงรักอันเร่าร้อนและดุดันดำเนินไปท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาล ไม่มีคำว่ายอมจำนน มีเพียงแต่ไฟสวาทที่แผดเผาทั้งสองให้หลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกัน เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งพายุอารมณ์สงบลงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจรวยริน คีรินนอนตะแคงโอบกอดร่างเปลือยเปล่าของรินรดากระชับแน่นเข้าหาอก ริมฝีปากหยักคลอเคลียอยู่กับเรือนผมนุ่มสลวยที่ชุ่มเหงื่อ เขากำลังเสพสุขกับความอิ่มเอมที่เพิ่งได้รับไป แต่นัยน์ตากลับยังคงสว่างวาบด้วยความคลั่งไคล้ที่ไม่มีวันดับมอด รินรดานอนนิ่งซบอยู่บนอกแกร่ง เปลือกตาปิดสนิทด้วยความอ่อนเพลีย แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเคลิ้มหลับไปกับความเหนื่อยอ่อน นิ้วมือแข็งแรงของคีรินก็ยกขึ้นเชยคางของเธอให้เงยขึ้นสบตา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาอีกครั้ง "พักผ่อนเสียนะ คนดี..." เขากระซิบเสียงพร่าข้างใบหู "เพราะพรุ่งนี้เช้า... เกมของเราเพิ่งจะเริ่มต้นรอบที่สองต่างหากล่ะ" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้เปล่งเสียงทักท้วง ประตูห้องนอนบานใหญ่ที่ควรจะถูกล็อกสนิทกลับค่อยๆ ส่งเสียง "คลิ๊ก" เบาๆ พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงปลายเตียงอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับเอกสารลับในมือที่ถูกวางลงบนโต๊ะข้างเตียงโดยมีเสียงกระซิบแ่วลอดออกมา... "นายครับ... คนที่เราตามหา ปรากฏตัวที่คาสิโนฝั่งตะวันตกแล้วครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ