รสรักที่รุนแรง

เสียงปิดประตูกระจกนิรภัยดังทึบสะท้อนก้องในความเงียบงันของเพนต์เฮาส์ส่วนตัวบนชั้นสูงสุด คีรินไม่ปล่อยให้รินรดาได้มีเวลาตั้งตัวแม้แต่วินาทีเดียว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากแววตาดุดันคู่นั้น ทันทีที่แผ่นหลังบอบบางกระแทกเข้ากับบานกระจกเย็นเฉียบ ร่างของเธอก็ถูกกักขังไว้ในวงแขนแข็งแกร่งที่ราวกับกรงเหล็กไร้ทางหนี "คิดจะหนีฉันไปไหนอีก รินรดา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่ากระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง เธอพยายามเบือนหน้าหนีและขืนตัวออกจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลของชายหนุ่มกลับทำให้เธอรู้ว่าความพยายามนั้นไร้ความหมายสิ้นดี นิ้วแกร่งดั่งคีมเหล็กเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความกระหายหิวที่ปิดไม่มิด ดิบเถื่อน และรauร้าวราวกับสัตว์ป่าที่รอขย้ำเหยื่ออันโอชะ "ปล่อยฉัน... คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉันนะ คีริน!" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความโกรธกรำผสมความตื่นตระหนก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัวอย่างเดียว แต่เป็นเพราะปฏิกิริยาของร่างกายที่พาลทรยศต่อจิตใจเมื่อสัมผัสใกล้ชิด "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยแรงปรารถนาที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งทำให้เขาดูอันตรายและทรงเสน่ห์อย่างร้ายกาจ "จำไว้ให้ขึ้นใจ... ร่างกายนี้ ลมหายใจนี้ และทุกลมหายใจเข้าออกของเธอ นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป มันเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น!" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงประท้วงทั้งหมดของเธอทันที มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นการรุกรานที่ดุดันและเอาแต่ใจ เรียวปากหนาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเรียกร้อง บังคับให้เธออ้าปากรับสัมผัสอันวาบหวามที่ถูกส่งผ่านเข้ามา รินรดาครางอือในลำคอ พยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรียวแขนกลับอ่อนแรงลงเรื่อยๆ เมื่อสัมผัสที่ร้อนแรงและชำนาญของเขาเริ่มสั่นคลอนสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย รสจูบที่ลึกซึ้งและดุดันดึงดูดวิญญาณของเธอให้ดิ่งลึกหลอมละลายไปกับความเร่าร้อนที่เขาเป็นผู้กำหนด มือหนาเลื่อนลงจากคางมน สอดแทรกเข้าไปใต้กลุ่มผมหนานุ่มเพื่อตรึงศีรษะเธอไว้ให้รับสัมผัสจากเขาอย่างเต็มที่ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย ความดุดันที่หลอมรวมเข้ากับความต้องการอันดิบเถื่อนทำให้รินรดาลืมสิ้นทุกคำปฏิเสธ ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนยวบยาบราวกับขี้ผึ้งลนไฟ เธอเผลอยกมือขึ้นกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ปลายนิกจิกเกร็งไปตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานสูงขึ้นเรื่อยๆ จนยากจะควบคุม คีรินผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ทว่าดวงตาคมกริบของเขายังคงจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำของเธอด้วยความพึงพอใจ นิ้วโป้งหยาบกร้านไล้เช็ดคราบความชื้นบนริมฝีปากนั้นเบาๆ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอทีละเม็ดอย่างใจเย็น "อย่า... คีริน ได้โปรด..." เสียงหวานเอ่ยท้วingด้วยความสั่นเครือ แววตาไหวระริกบ่งบอกถึงความหวาดหวั่นต่อพายุอารมณ์ที่เขากำลังจะโหมกระหน่ำใส่ "ดื้อด้านนัก... ก็ต้องโดนลงโทษให้เข็ดหลาบ" เขาเอמהเสียงพร่า ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวโดยไม่รอคำอนุญาตแม้แต่น้อย รินรดาอุทานด้วยความตกใจ รีบคล้องคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ ปล่อยให้ร่างสูงพาเดินตรงไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องนอนที่รายล้อมด้วยกระจกใสเผยให้เห็นวิวเมืองยามราตรี ร่างบางถูกวางลงบนฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอมในเสี้ยววินาทีแรก แต่ทว่าวินาทีต่อมา ร่างหนาก็ทาบทับลงมาปิดกั้นอิสรภาพของเธอไว้ทั้งหมด น้ำหนักตัวที่กดทับลงมาไม่ได้สร้างความอึดอัด แต่กลับเพิ่มแรงดึงดูดทางเพศที่รุนแรงจนน่าขนลุก คีรินไม่ปล่อยให้ช่องว่างระหว่างกันเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มือใหญ่กอบกุมเรียวแขนทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ขณะที่มืออีกข้างเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เนื้อผ้า รอยสัมผัสที่ลากผ่านทำให้ผิวเนื้อของรินรดาร้อนผ่าวราวกับถูกไฟแผดเผา เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอก "คุณมัน... คนเอาแต่ใจ..." เธอพยายามเค้นเสียงต่อว่า แม้แววตาจะฉายแววยอมจำนนอย่างชัดเจน "ใช่... และฉันก็เก่งเรื่องนี้เสียด้วยสิ" เขาตอบรับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงแววเจ้าเล่ห์ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน สูดดมกลิ่นกายหอมหวานที่มอมเมาสติสัมปชัญญะของเขามาตลอดหลายเดือน ริมฝีปากร้อนประทับจູບหนักหน่วงลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่ม สร้างรอยรักสีแดงกุหลาบอย่างจงใจเพื่อตีตราจองความเป็นเจ้าของ รินรดาสะท้านเฮือก แอ่นอกรับสัมผัสวาบหวามนั้นโดยไม่รู้ตัว เสียงครางหวานเล็ดลอดริมฝีปากออกมาเบาๆ ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวมาเฟียหนุ่มให้พุ่งพล่านถึงขีดสุด เสื้อผ้าทีละชิ้นถูกปลดเปลื้องออกอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นเรือนร่างงดงามสมบูรณ์แบบที่สะท้อนภายใต้แสงไฟสลัว อากาศในห้องราวกับถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความร้อนระอุจากร่างกายที่แนบชิดติดกัน ทุกตารางนิ้วบนผิวเนื้อถูกปลุกเร้าด้วยสัมผัสที่ทั้งดุดันและลึกซึ้ง คีรินพาเธอทะยานขึ้นสู่ห้วงแห่งความสุขสมที่ไร้ขอบเขต จังหวะรักที่ถูกบรรเลงขึ้นมีความหนักหน่วง เร่าร้อน และบีบคั้นประสาทสัมผัสจนรินรดากรีดร้องชื่อเขาออกมาด้วยความเสียวซ่านและซาบซ่านเกินกว่าจะทานทน มือแกร่งกอบกุมใบหน้าของเธอให้หันมาสบตากันในยามที่บทเพลงรักเดินทางมาถึงจุดสูงสุด ความเวิ้งว้างและเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาของกันและกัน รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความสุขสมที่โถมกระหน่ำเข้าใส่ไม่ยั้ง ร่างกายทั้งสองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางเสียงหอบหายใจและเสียงครางระคนความทรมานอันหอมหวาน เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ จนกระทั่งพายุอารมณ์สงบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอและความอบอุ่นจากการแนบชิด คีรินก้มลงจบหน้าผากมนชื้นเหงื่ออย่างอ่อนโยน สัมผัสที่เปลี่ยนจากความดิบเถื่อนเป็นความทะนุถนอมชั่วครู่ทำให้รินรดาเผลอซุกหน้าลงกับแผ่นอกกว้างอย่างเผลอไผล ทว่า... ความเงียบสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องนอนดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงของลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนลอดเข้ามาด้วยน้ำเสียงแตกตื่นจนฟังไม่ได้ศัพท์ "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ทางฝั่งเขตเหนือส่งคนบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์ของเราไว้หมดแล้วครับ!" คีรินชะงักกึก ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยประกายเสน่หาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นในเสี้ยววินาที ร่างกายที่ผ่อนคลายกลับมาตึงเครียดและทรงพลังด้วยสัญชาตญาณนักล่าอีกครั้ง เขาก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจกับข่าวที่ได้ยิน "นอนรออยู่ตรงนี้..." คีรินกระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปากเธอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว "เกมสนุกๆ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง..." --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ