ร่องรอยที่จางหาย

“หยุดก่อนเอเลน่า! ดูรอยบากบนต้นสนนั่นสิ นั่นไม่ใช่รอยที่ทำขึ้นใหม่ แต่มันถูกกัดเซาะด้วยน้ำค้างแข็งจนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกับเปลือกไม้แล้ว เรากำลังเดินกลับไปที่เดิม... เป็นรอบที่สามแล้วนะ” ผมตะโกนออกไป เสียงของผมแหบพร่าและสั่นเครือจากความเหนื่อยล้าที่กัดกินร่างกายมาตลอดสิบชั่วโมง เอเลน่าชะงักฝีเท้าทันที เธอถอดหมวกไหมพรมที่ชุ่มเหงื่อออก สะบัดผมสีทองที่ลีบแบนแนบไปกับใบหน้าที่ซีดเผือด เธอไม่ได้หันมาสบตาผมในทันที แต่กลับจ้องมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า—ท่ามกลางแมกไม้ที่เรียงรายราวกับกรงขังธรรมชาติที่ไร้ทางออก “ฉันจำได้ว่าแผนที่ใบนั้นบอกให้เราเลี้ยวซ้ายที่หินรูปหัวกะโหลก กานต์...” เสียงของเธอแผ่วเบาเหมือนลมที่พัดผ่านยอดไม้ “ฉันมั่นใจว่านั่นคือหินก้อนที่สี่ที่เราผ่านไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน” ผมทรุดตัวลงนั่งบนโขดหินที่ปกคลุมด้วยมอสสีเขียวจัด ความเจ็บปวดจากการสูญเสียพ่อที่ผมพยายามฝังกลบไว้ในส่วนลึกของหัวใจดูเหมือนจะเริ่มปริแตกออกมาในยามที่ชีวิตเราแขวนอยู่บนเส้นด้าย ความเงียบงันของป่าแห่งนี้ไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือความกดดันที่บีบหัวใจให้เต้นรัวด้วยความกังวล “เราหลงทางแล้ว” ผมพูดพลางหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าของพ่อออกมาพลิกดูอีกครั้ง รอยหมึกที่เลือนรางของลายแทงที่ดูเหมือนจะเป็นความหวังเดียว กลับกลายเป็นกับดักที่พาเราดิ่งลึกลงสู่ความมืดมนของทวีปที่ไม่มีชื่อนี้ เอเลน่าเดินเข้ามาใกล้ เธอวางมืออุ่นๆ ลงบนไหล่ของผม “ความผิดพลาดไม่ใช่ความพ่ายแพ้ กานต์ พ่อของคุณทิ้งบันทึกนี้ไว้เพื่อเป็นแนวทาง ไม่ใช่เข็มทิศที่จะนำทางเราไปสู่ความตาย หากจุดหมายนี้คือสิ่งที่เขาต้องการจะบอกจริงๆ บางที... เราอาจจะกำลังมองผิดจุดไป” “ผิดจุดงั้นเหรอ?” ผมแค่นหัวเราะ “เราเดินวนมาครึ่งวันแล้วนะเอเลน่า ทรัพยากรที่มีอยู่ไม่เพียงพอจะให้เราเดินมั่วไปมาในเขาวงกตที่ไร้จุดจบแบบนี้หรอก” เธอนั่งลงข้างๆ จ้องมองเข้าไปในดวงตาผม สายตาของเธอยังคงความเข้มแข็งที่ผมมักจะอิจฉาเสมอ “ฟังนะกานต์ พ่อคุณเป็นนักสำรวจ ไม่ใช่นักมายากล ทุกอย่างที่เขาทิ้งไว้ต้องมีเหตุผล รอยบากนั่น... มันไม่ได้บ่งบอกทิศทาง แต่มันคือคำเตือน คุณเคยสังเกตไหมว่าสัญลักษณ์ในบันทึกของคุณน่ะ มันไม่ได้เรียงตามเวลา แต่มันเรียงตาม 'ความสูง' ของยอดเขาที่เราผ่านมา” คำพูดของเธอเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจ ผมเริ่มพลิกสมุดบันทึกย้อนกลับไปหน้าแรกๆ ที่มีรูปวาดเส้นขอบฟ้า หัวใจของผมเต้นระรัวเมื่อพบว่าลายเส้นที่ดูเหมือนภูเขาเหล่านั้น แท้จริงแล้วคือจังหวะการหายใจของแนวเขาล้อมรอบที่นี่ “เราไม่ได้เดินวน” ผมพึมพำขณะลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น “เราแค่เดินบนทางที่ถูกออกแบบมาให้หลอกสายตา แต่ถ้าเราเปลี่ยนวิธีคิดจาก ‘การเดินตามทิศ’ เป็น ‘การเดินตามระดับความสูง’ เราจะออกจากเขาวงกตนี้ได้” เราสองคนเริ่มขยับตัวอีกครั้ง แม้ความเหนื่อยล้าจะยังคงอยู่ แต่ประกายความหวังกลับจุดไฟในใจเราให้ลุกโชน เราเลือกเส้นทางที่ไม่ใช่ทางเดินที่ชัดเจน แต่เป็นเส้นทางที่ไต่ระดับขึ้นไปตามสันเขาตามความเข้าใจใหม่ที่เพิ่งค้นพบ แสงอาทิตย์เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง ลับขอบฟ้าไปทิ้งให้ป่าทั้งป่าจมลงในความมืดที่ดูน่าสะพรึงกลัวกว่าครั้งไหนๆ ผ่านไปชั่วโมงเศษ เมื่อเราก้าวข้ามผ่านโขดหินยักษ์ที่ดูเหมือนกำแพงธรรมชาติกั้นไว้ เบื้องหน้าของเราไม่ได้มีเพียงป่าที่รกชัฏอีกต่อไป แต่เป็นหุบเขาที่ถูกซ่อนเร้นไว้ด้วยม่านหมอกหนาทึบ “นั่นมันอะไรน่ะ?” เอเลน่ากระซิบ มือของเธอคว้าแขนผมไว้แน่น ท่ามกลางม่านหมอกที่จางลงชั่วขณะ เราเห็นควันไฟจางๆ พวยพุ่งขึ้นมาจากเบื้องล่างของหุบเขา มันไม่ใช่ควันจากกองไฟป่าธรรมชาติ แต่เป็นควันที่มีระเบียบแบบแผน และที่นั่นเอง มีร่างของใครบางคนกำลังนั่งหันหลังให้เราอยู่ บนพื้นดินมีรองเท้าบูทหนังเก่าคร่ำคร่าคู่หนึ่งวางทิ้งไว้—มันเป็นรองเท้าแบบเดียวกับที่พ่อของผมมักจะสวมใส่ในรูปถ่ายใบเก่าที่ผมพกติดตัวมาเสมอ ร่างนั้นขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะวางสมุดบันทึกที่ดูคุ้นตายิ่งกว่าสิ่งใดลงบนโขดหินข้างกายเขา แล้วเขาก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาผมหยุดหายใจไปชั่วขณะ “ถ้าพวกคุณยังจะเดินวนอยู่อีกรอบ ฉันคงต้องขยับที่นั่งให้พวกคุณมาดื่มกาแฟด้วยกันแล้วล่ะ” เขาสวมหมวกปีกกว้างที่บังใบหน้ามิด แต่แผ่นหลังที่คุ้นตานั้นทำเอาขาของผมก้าวไม่ออก... มันเป็นไปไม่ได้ พ่อของผมเสียชีวิตไปนานแล้ว หรือว่าที่ผ่านมา สิ่งที่ผมตามหามาตลอดไม่ได้เป็นเพียงร่องรอย... แต่เป็นตัวตนที่เฝ้ามองผมมาตั้งแต่ต้น? ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอดทนรอคอยคำตอบไปพร้อมกับผมนะครับ - แบกเป้ท่องโลก