คืนที่ดาวเต็มฟ้า

"ทำไมคุณถึงไม่เดินเข้าไปล่ะ กานต์?" เสียงของเอเลน่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของหุบเขาไร้ชื่อ เธอไม่ได้หันมามองผม ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นยังคงจับจ้องไปที่กลุ่มดาวที่พร่างพรายบนผืนฟ้ามืดสนิท ราวกับว่าคำถามของเธอเป็นเพียงการชวนคุยเรื่องสภาพอากาศ ไม่ใช่การจี้จุดที่กำลังกัดกินหัวใจผมอยู่ในขณะนี้ ผมกำสายสะพายเป้ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ชายในหมวกปีกกว้างคนนั้นหายลับเข้าไปในแนวป่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นยาสูบจางๆ ที่คุ้นเคยจนน่าใจหาย กลิ่นที่ผมควรจะจดจำได้ดีที่สุดในชีวิต... กลิ่นของพ่อ "ผม... แค่คิดว่าผมอาจจะตาฝาด" ผมเค้นเสียงตอบ มือสั่นเทาเล็กน้อยขณะหยิบขวดน้ำขึ้นมาจิบ "ในทวีปที่ไม่มีชื่อนี้ เราต่างเห็นภาพหลอนจากความเหนื่อยล้าได้ง่ายๆ ไม่ใช่หรือครับ" เอเลน่าละสายตาจากดวงดาว หันมามองผมด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเยาะเย้ย แต่มีความเข้าใจที่ลึกซึ้งจนผมรู้สึกประหม่า "ความเหนื่อยล้าอาจสร้างภาพหลอนได้กานต์ แต่สิ่งที่หัวใจเราโหยหาต่างหากที่สร้าง 'ความจริง' ให้กับเรา คุณไม่ได้ตามหาแค่ร่องรอยของนักสำรวจที่หายไปหรอก คุณกำลังตามหาคำตอบที่คุณเองก็ยังไม่กล้าถาม" เรานั่งอยู่ข้างกองไฟที่เริ่มมอดลง เสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจของผมที่เต้นผิดจังหวะ ผมไม่อยากยอมรับว่าคำพูดของเธอกระแทกเข้ากลางใจจนจุก ผมไม่ได้เดินทางมาเพื่อเขียนจดหมายเหตุข้างทางเพียงอย่างเดียว แต่ผมเดินทางมาเพื่อ 'ปล่อยวาง' ความผิดที่ว่า ผมไม่มีโอกาสได้บอกลาพ่อในวันที่เขาจากไป "คุณเชื่อเรื่องการทิ้งความคาดหวังไหม?" เอเลน่าถามต่อ เธอหยิบกิ่งไม้แห้งโยนเข้ากองไฟ ทำให้เปลวไฟลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง "ตลอดเวลาที่ผมรู้จักคุณ คุณแบกเป้หนักเกินไป ไม่ใช่แค่ของในเป้นะครับ แต่เป็น 'ความคาดหวัง' ที่ว่าชีวิตต้องมีคำตอบที่ชัดเจนเสมอ ว่าพ่อของคุณต้องเป็นวีรบุรุษ หรือต้องเป็นคนทรยศต่อครอบครัว คุณพยายามจะหา 'บทสรุป' ให้กับความสัมพันธ์ที่มันจบลงไปนานแล้ว" "แล้วถ้าผมปล่อยวางไม่ได้ล่ะครับ?" ผมเงยหน้ามองเธอ แสงไฟสะท้อนในดวงตาของผมที่เริ่มรื้นด้วยหยดน้ำ "ถ้าความคาดหวังนั้นเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมยังมีชีวิตอยู่ต่อได้ล่ะ?" เอเลน่าถอนหายใจแผ่วเบา เธอเขยิบเข้ามาใกล้ ขยับผ้าคลุมไหล่ให้กระชับ "กานต์ ดูดวงดาวเหล่านั้นสิครับ พวกมันไม่ได้ส่องแสงเพื่อบอกทางเรา แต่มันส่องแสงเพราะมันเป็นของมันอย่างนั้น เราต่างหากที่พยายามขีดเส้นเชื่อมจุดเหล่านั้นเข้าด้วยกันจนกลายเป็นกลุ่มดาว เพื่อให้ชีวิตมันดูมีความหมาย ดูมีความหวัง... แต่บางครั้ง ความงามที่แท้จริงอาจจะอยู่ตรง 'ที่ว่าง' ระหว่างดวงดาวเหล่านั้นก็ได้" ผมเงียบไปนาน ปล่อยให้ความเงียบเข้าแทนที่บทสนทนา ลมพัดพาความเย็นเยือกจากยอดเขามาปะทะผิวหนัง แต่ในอกของผมกลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด คำว่า 'ที่ว่าง' ที่เอเลน่าพูดถึง มันทำให้ผมฉุกคิดได้ว่า ที่ผ่านมาผมมัวแต่ไล่ล่าภาพเงาของพ่อจนลืมมองรอยเท้าของตัวเองที่เพิ่งเดินผ่านไป "ถ้าเขาอยู่ตรงนั้นจริงๆ..." ผมเปรยขึ้นเบาๆ "ผมควรทำอย่างไร?" "เผชิญหน้ากับความจริง ไม่ว่าความจริงนั้นจะเจ็บปวดหรือสวยงามเพียงใด" เอเลน่าตอบเสียงเรียบ "เพราะการปล่อยวาง ไม่ใช่การลืม แต่มันคือการยอมรับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว... ก็คือส่วนหนึ่งของเรื่องราวที่คุณกำลังเขียนอยู่" เรานั่งอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งดวงดาวเริ่มจางลง แสงเงินยวงของรุ่งอรุณกำลังจะมาเยือน ผมตัดสินใจแล้วว่าจะก้าวข้ามผ่านความกลัวในวันพรุ่งนี้ ผมจะเดินตามรอยเท้าของชายในหมวกปีกกว้างคนนั้นไป แม้ว่าปลายทางจะเป็นความว่างเปล่า หรือความลับที่ผมไม่อาจยอมรับได้ก็ตาม ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทหนังก็ดังขึ้นมาจากความมืดหลังพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหลังเรา ผมและเอเลน่าสะดุ้งสุดตัวหันไปมองพร้อมกัน ในความสลัวของเงามืด ร่างชายคนหนึ่งก้าวออกมา เขาหยุดยืนนิ่งอยู่ห่างจากเราเพียงไม่กี่เมตร หมวกปีกกว้างที่บังใบหน้ามิดค่อยๆ ถูกปลายนิ้วหยาบกร้านเอื้อมขึ้นมาแตะขอบหมวกเพื่อเลิกขึ้น วินาทีที่แสงจันทร์สุดท้ายตกกระทบใบหน้าของเขา หัวใจของผมแทบหยุดเต้น ลมหายใจขาดห้วงทันทีเมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่ผมควรจะฝังกลายเป็นเถ้าถ่านไปเมื่อสิบปีที่แล้ว เขาค่อยๆ ยื่นมือที่สั่นเทาถือสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่ปกคล้ายกับเล่มที่ผมพกติดตัวมาตลอดทางส่งให้ผม พร้อมกับเสียงกระซิบที่แหบพร่าและคุ้นเคยจนผมแทบทรุดลงไปกองกับพื้น "กานต์... พ่อขอโทษที่ปล่อยให้ลูกตามหาคำตอบนี้มานานเกินไป" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในคืนที่ดาวเต็มฟ้านี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ แบกเป้ท่องโลก