พายุหิมะที่ไม่ได้รับเชิญ

"ถ้าเรายังดึงดันจะไปต่อ อีกไม่เกินหนึ่งชั่วโมง... เราได้กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งประดับยอดเขาแน่ครับกานต์" เอเลน่ากระแทกบานหน้าต่างไม้เก่าๆ ปิดลงจนฝุ่นละอองฟุ้งกระจาย เธอหันมามองผมด้วยสายตาที่ไม่ได้แฝงความตื่นตระหนกเหมือนคนทั่วไป แต่มันคือความจริงจังที่ผมไม่อาจโต้แย้งได้ เสียงคำรามของพายุหิมะด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฝูงสัตว์ร้ายที่กำลังขย้ำผนังกระท่อมไม้หลังนี้ให้แหลกคามือ ผมทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้ผุๆ ที่ตั้งอยู่กลางห้อง ความหนาวเหน็บเริ่มแทรกซึมผ่านรอยต่อของไม้กระดานเข้ามาเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่คอยทิ่มแทงผิวหนัง มือของผมสั่นเทาขณะพยายามจุดไฟในเตาผิงเก่าคร่ำครึ "ผมแค่อยากรีบไปให้ถึงจุดพักถัดไป... ก่อนที่แผนที่นี่จะกลายเป็นเศษกระดาษไร้ค่า" ผมพึมพำ พลางซุกมือที่แข็งทื่อเข้าใต้รักแร้ เอเลน่าเดินมานั่งข้างๆ เธอหยิบฟืนแห้งที่พอจะเหลืออยู่โยนลงไปในเตา เปลวไฟสีส้มวูบวาบสะท้อนแววตาของเธอ มันเป็นแววตาที่มองเห็นความหวังในที่ที่ผมเห็นแต่ทางตัน "การรีบร้อนในดินแดนที่ไม่มีชื่อ ไม่ต่างจากการก้าวลงหลุมศพตัวเองหรอกนะครับกานต์" เธอพูดพลางถอดถุงมือออกแล้วยื่นมืออังไฟ "คุณแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่ามากเกินไปหรือเปล่า? พ่อของคุณคงไม่ได้สอนให้คุณสู้กับพายุหิมะด้วยความโง่เขลาแบบนี้" ชื่อของพ่อเหมือนลูกธนูที่ปักเข้ากลางใจผมอย่างแม่นยำ ผมหันไปมองหน้าเธอทันที ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง เหลือเพียงเสียงลมกรรโชกแรงภายนอกที่ปะทะกับตัวกระท่อมจนสั่นสะเทือน ผมนึกถึงวันที่ได้รับจดหมายฉบับสุดท้ายจากเขา ก่อนที่รอยเท้าของเขาจะหายไปในทวีปที่ไม่มีใครรู้จักแห่งนี้เหมือนกับที่ผมกำลังเผชิญอยู่ "เขาสอนให้ผมรู้จักความอดทน... แต่เขาไม่เคยบอกว่าควรทำอย่างไรเมื่อความอดทนนั้นมันทำร้ายตัวเราเอง" ผมสารภาพเสียงเบา ความรู้สึกจุกแน่นที่หน้าอกเริ่มพรั่งพรูออกมา "ทุกก้าวที่ผมเดิน ผมรู้สึกเหมือนกำลังตามหาคำตอบที่เขาจงใจทิ้งไว้เพื่อล่อให้ผมมาติดกับ... หรือไม่เขาก็อาจจะแค่อยากให้ผมรู้ว่า โลกนี้มันไม่ได้ปรานีใคร" เอเลน่าขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นไอของความหนาวและกลิ่นถุงมือหนังเก่าๆ ของเธอทำให้ผมรู้สึกถึงความเป็นจริง เธอวางมือบนไหล่ผม สัมผัสนั้นอบอุ่นจนน่าประหลาด "กานต์ครับ... ฟังผมนะ" เธอกดเสียงต่ำลงและจริงจัง "พายุลูกนี้ไม่ได้มาเพื่อขวางคุณ แต่มันมาเพื่อบอกให้คุณหยุดพัก คุณไม่ได้กำลังตามหาพ่อ คุณกำลังตามหาคำอนุญาตจากเขาเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อต่างหาก" คำพูดของเธอกระแทกใจผมอย่างรุนแรง ผมนิ่งค้างไป ความเย็นยะเยือกที่เคยกัดกินร่างกายดูเหมือนจะค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความอบอุ่นจากเตาผิงและมิตรภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง เรานั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมันจนกระทั่งเสียงลมภายนอกเริ่มผ่อนกำลังลง กระทั่งความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น เสียงลมที่ควรจะหวีดหวิวเริ่มถูกแทนที่ด้วยเสียงแหลมสูงที่ฟังดูคล้ายเสียงผิวปาก... แต่มันไม่ใช่เสียงธรรมชาติ มันเป็นจังหวะที่ซ้ำไปซ้ำมาอย่างมีรูปแบบ สม่ำเสมอจนน่าขนลุก ผมกับเอเลน่าสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย เธอค่อยๆ ชักมีดพกประจำตัวออกมาจากซองข้างเอวอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "คุณได้ยินไหม?" เธอถามกระซิบ "เสียงผิวปาก... เหมือนใครบางคนกำลังรอสัญญาณ" ผมตอบพลางคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมาเตรียมตัว เสียงนั้นหยุดลงกะทันหัน ความเงียบที่ตามมานั้นน่าอึดอัดกว่าพายุหลายเท่านัก ก่อนที่เสียงเคาะจังหวะสามครั้งจะดังขึ้นที่บานประตูหน้า กระจกหน้าต่างที่ถูกพายุซัดจนเกือบแตกสั่นระริกเหมือนมีใครบางคนกำลังยืนประชิดอยู่อีกฝั่ง เอเลน่าส่งสายตาห้ามผมไว้ แต่เมื่อผมขยับไปใกล้ประตู เสียงจากภายนอกก็ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล "กานต์... ลูกทำได้ดีมากที่เดินมาถึงที่นี่" เสียงนั้น... มันไม่ใช่เสียงคนแปลกหน้า มันคือเสียงที่คุ้นเคยที่สุด เสียงที่ผมฝันถึงและเฝ้าตามหามาตลอดสามปีที่ผ่านมา ผมมือสั่นระริกขณะเอื้อมไปจับกลอนประตู โดยมีเอเลน่าที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลังด้วยสีหน้าตื่นตะลึง ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกระชากบานประตูออก... ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางความมืดมิดของพายุที่เริ่มจางลง ไม่ใช่ชายที่ผมรู้จัก แต่มันกลับเป็นสิ่งที่ทำให้หัวใจของผมร่วงหล่นลงไปถึงตาตุ่ม... เพราะสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือร่างของชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อโค้ทตัวเดียวกับที่พ่อผมเคยใส่ แต่ทว่าใบหน้าของเขากลับไม่มีอะไรเลย นอกจากความว่างเปล่าที่มีเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งแปะทับไว้ พร้อมข้อความที่เขียนด้วยลายมือของผมเอง... ว่าจะมาถึงที่นี่ในวันนี้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความรู้สึกผ่านรอยเท้าเหล่านี้ไปพร้อมกับผมนะครับ