รหัสลับในสมุดบันทึก

เศษไม้จากบานประตูที่แตกกระจายกระเด็นว่อนไปทั่วร้านเหล้าเก่าๆ แห่งนี้ เสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะราวกับกระดูกที่ถูกหักดังกลบเสียงพายุหิมะข้างนอกจนมิด ผมยังคงกำสมุดบันทึกของพ่อไว้แน่น ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงพื้นผิวหนังที่หยาบกร้านของมัน "ถอยไป!" ชายชุดคลุมสีเทาตะคอก อาวุธในมือเขาไม่ใช่ปืนหรือมีด แต่มันดูคล้ายกับก้านเหล็กที่สลักลวดลายเรขาคณิตแปลกประหลาด ซึ่งกำลังสั่นไหวและปล่อยไอความเย็นจัดออกมาจนเกิดเป็นน้ำแข็งเกาะรอบๆ เอเลน่าไม่ได้ถอยหนี เธอผลักผมไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักล่าในตัวเธอกำลังตื่นตัว เธอคว้าขวดแก้วบนเคาน์เตอร์แล้วขว้างเข้าใส่ชายชุดคลุมคนนั้นอย่างแม่นยำ เสียงแตกกระจายพร้อมกับของเหลวสีอำพันสาดกระเซ็น ทำให้ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง "กานต์! ไปที่ห้องเก็บของเดี๋ยวนี้!" เธอตะโกนขณะคว้าเก้าอี้ไม้ขึ้นมาเป็นโล่กำบัง ผมไม่รอช้า วิ่งฝ่าความโกลาหลเข้าไปในความมืดมิดของห้องเก็บของ กลิ่นเหล้าหมักอับชื้นตีเข้าจมูก ผมรีบกดล็อกประตูแล้วจุดไฟจากไฟแช็กในกระเป๋า แสงสีส้มวูบวาบเผยให้เห็นโต๊ะทำงานไม้ตัวเก่าที่ผุพัง ผมวางสมุดบันทึกเล่มนั้นลง กางหน้าที่เพิ่งเปิดดูค้างไว้เมื่อครู่ คำเตือนเรื่อง "การพรากความทรงจำ" ยังคงก้องอยู่ในหัว แต่ความอยากรู้ที่ถูกปลุกเร้าด้วยความตายของพ่อมีน้ำหนักมากกว่าความกลัว ผมก้มลงมองสัญลักษณ์ที่วาดด้วยหมึกสีจางๆ มันไม่ใช่แค่ภาพวาด แต่มันคือผังทางเดินและลำดับตัวเลขที่ดูเหมือนแผนที่ดาว "ไม่ได้มาคนเดียว..." ผมพึมพำกับตัวเอง ปลายนิ้วลากผ่านเส้นสายบนกระดาษ เมื่อจัดวางเรียงตัวเลขตามรหัสที่ปรากฏในหน้าถัดไป ผมก็พบกับช่องว่างเล็กๆ ที่ถูกซ่อนอยู่ใต้รอยพับของหน้ากระดาษ เมื่อกดลงไป ปรากฏภาพสเก็ตช์ลายเส้นปากกาที่วาดใบหน้าคนสองคน คนหนึ่งคือพ่อของผม และอีกคน... รูปร่างหน้าตาคุ้นตาอย่างประหลาด ภายใต้รูปภาพนั้นมีข้อความเขียนไว้ด้วยลายมือที่เร่งรีบว่า *“หากความเงียบงันคือราคาที่ต้องจ่าย เพื่อรักษาลมหายใจของมิตรสหาย ข้าพเจ้าขอเลือกแบกรับมันไว้เพียงลำพัง แด่ ‘ผู้ทรยศที่มีเลือดเนื้อเป็นน้ำแข็ง’ ข้าไม่เสียใจที่เคยไว้ใจเจ้า”* หัวใจผมเต้นระรัว พ่อไม่ได้กำลังตามหาอาณาจักรที่ไม่มีชื่อเพียงลำพัง พ่อมีคนร่วมเดินทางที่ถูกจารึกไว้ในฐานะ 'ผู้ทรยศ' และรหัสลับนี้ไม่ได้บอกแค่พิกัด แต่มันบอกตำแหน่งของ 'ของกลาง' ที่พ่อซ่อนไว้ก่อนที่ท่านจะหายสาบสูญ เสียงทุบประตูห้องเก็บของดังโครมครามตามมาด้วยเสียงตะโกนของเอเลน่า "กานต์! เปิดประตูเร็ว! เขาไม่ได้มาคนเดียว!" ผมเงยหน้าขึ้นมองกระจกบานเล็กที่สะท้อนภาพตัวเองในความมืด ดวงตาของผมดูเหนื่อยล้า แต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นบางอย่างที่เพิ่งถูกจุดขึ้น ผมรีบจดรหัสลับนั้นใส่เศษกระดาษแล้วยัดลงในกระเป๋าเสื้อด้านใน ก่อนจะคว้าสมุดบันทึกม้วนเก็บไว้ใต้ชายเสื้อแจ็คเก็ต ทันทีที่ผมเปิดประตูออกไป ภาพตรงหน้าทำให้ผมต้องหยุดชะงัก ชายในชุดคลุมไม่ได้มีเพียงคนเดียว แต่อีกสองคนกำลังยืนล้อมเอเลน่าไว้ พวกเขาถอดฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูซีดเผือดเหมือนศพ แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ แววตาของหนึ่งในนั้น... มันเป็นแววตาเดียวกับคนในภาพสเก็ตช์ที่ผมเพิ่งเปิดอ่านเมื่อครู่ "เจ้าเด็กนั่นเจอสิ่งที่ซ่อนไว้แล้ว" ชายคนนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเหมือนใบไม้แห้งกรอบ "เอาสมุดเล่มนั้นมาให้ข้า แล้วข้าจะยอมปล่อยให้พวกเจ้ามีชีวิตรอดไปจนถึงรุ่งสาง... แม้ว่าความตายจะเป็นสิ่งที่รอพวกเจ้าอยู่ในทุกย่างก้าวข้างหน้าก็ตาม" เอเลน่าหันมาสบตาผม สายตาเธอบอกให้ผมวิ่งไปทางหน้าต่างหลังร้าน แต่ในจังหวะที่ผมกำลังจะขยับตัว ชายคนนั้นก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวผมด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ พร้อมกับคว้าคอเสื้อผมไว้แน่นจนอากาศในปอดแทบหมดสิ้น "กานต์ อย่ามองตาเขา!" เอเลน่าร้องเตือน แต่ทุกอย่างสายเกินไป เมื่อชายคนนั้นหันมาเผชิญหน้ากับผม รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวปรากฏบนริมฝีปากซีดขาวของเขา "เราเจอกันเสียทีนะ กานต์... เจ้าลูกชายของคนทรยศ" เขาขยับปากพูดโดยไม่มีเสียงออกมา แต่ทว่ามันกลับดังก้องอยู่ในความคิดของผมอย่างชัดเจน พร้อมกับภาพนิมิตที่ไหลทะลักเข้ามาในหัว—ภาพพ่อของผมกำลังยื่นกุญแจสีดำสนิทให้กับชายตรงหน้า ก่อนที่ทุ่งหิมะจะกลืนกินร่างของพ่อไปต่อหน้าต่อตา! ผมสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของการผจญภัยหรือการตามหาความจริง แต่ผมกำลังถูกดึงเข้าสู่เกมการไล่ล่าที่เริ่มขึ้นตั้งแต่ก่อนผมจะเกิดเสียอีก ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจดหมายเหตุข้างทางฉบับนี้นะครับ