ร้านน้ำชาและมิตรภาพแปลกหน้า

“สมุดเล่มนี้เป็นของที่ระลึกจากคนตาย หรือเครื่องมือที่รอการส่งต่อให้เหยื่อรายถัดไปกันแน่ครับ?” ผมเอ่ยประโยคนั้นออกมาท่ามกลางเสียงไอระเหยของชาสมุนไพรที่พุ่งขึ้นกระทบใบหน้า ความเงียบงันในร้านน้ำชาเล็กๆ บนยอดเขานี้หนาแน่นราวกับชั้นหินบะซอลต์ข้างนอกนั่น ชายชราเจ้าของร้านคนเดิมที่ทิ้งปริศนาไว้ให้ผมเมื่อคืน หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงสมุดปกหนังเก่าคร่ำคร่าเล่มนั้นที่วางสงบนิ่งอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน ผมกวาดสายตามองไปรอบร้าน กลิ่นกระวานและดินเปียกชื้นอบอวลอยู่ในอากาศ ก่อนที่ประตูไม้บานหนาจะถูกผลักออกอย่างแรง ลมหนาวหอบหนึ่งกรูเข้ามาพร้อมกับร่างหญิงสาวในชุดเดินป่าสีมอซอ เส้นผมสีบลอนด์ทองของเธอถูกรวบเป็นมวยยุ่งๆ ด้วยดินสอไม้หนึ่งแท่ง ดวงตาสีฟ้าจัดของเธอกวาดมองทั่วร้าน ก่อนจะมาหยุดลงที่โต๊ะของผม “คุณกำลังคุยกับความว่างเปล่าอยู่หรือเปล่าคะ... หรือว่ากำลังคุยกับสิ่งที่อยู่ในสมุดเล่มนั้น?” เธอถามขึ้นด้วยสำเนียงนอร์เวย์ที่หนักแน่น น้ำเสียงนั้นไม่ได้แฝงไปด้วยความเยาะเย้ย แต่มันมีความสงสัยใคร่รู้ที่ทำให้ผมชะงักไปครู่หนึ่ง ผมขยับถ้วยชาหลบเล็กน้อยเพื่อเป็นสัญญาณบอกให้เธอนั่งลง “ผมแค่กำลังคิดว่า บางทีการเดินทางครั้งนี้อาจไม่ได้เริ่มด้วยฝีเท้าของผม แต่มันเริ่มจากการที่ใครบางคนวางกับดักไว้ให้ผมเดินเข้ามาติด” หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม เธอไม่ได้สั่งอะไรเลย นอกจากมองดูสมุดเล่มนั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาอย่างประหลาด “คนแถวนี้เรียกสมุดเล่มนี้ว่า ‘บันทึกของคนไร้ทิศ’ ครับ พวกเขาเชื่อว่ามันไม่มีเจ้าของ แต่มันมีวิญญาณของผู้ที่เคยครอบครองมันสิงสถิตอยู่ หากคุณเป็นนักเดินทางที่ยังไม่สูญเสียตัวตนไปเสียก่อน คุณจะพบว่าหน้ากระดาษที่ว่างเปล่าในตอนท้าย ไม่ใช่ที่ว่างสำหรับเขียนไดอารี แต่มันคือแผนที่สู่สถานที่ที่ไม่มีอยู่บนโลกใบนี้” “คุณดูรู้ดีเกินไปนะ” ผมหรี่ตามองเธอ สังเกตเห็นรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่ข้อมือซ้ายของเธอ มันเป็นรอยแผลที่เกิดจากคมมีดบาดลึกซึ่งมักพบเห็นได้ในกลุ่มนักสำรวจที่เคยผ่านวิกฤตการณ์ความเป็นความตายมาแล้ว “เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า?” เธอหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนน้ำแข็งละลาย “ฉันชื่อเอเลน่า และฉันใช้เวลาห้าปีที่ผ่านมาตามหาเจ้าของสมุดเล่มนี้... เพื่อที่จะถามว่า พ่อของคุณเคยเล่าเรื่อง ‘ทวีปที่ไม่มีชื่อ’ ให้คุณฟังบ้างไหม?” ลมหายใจผมสะดุดกึกทันที เรื่องพ่อเป็นสิ่งเดียวที่ผมเก็บซ่อนไว้ในใจราวกับอัญมณีที่ห่อหุ้มด้วยหนามแหลม การที่ผู้หญิงแปลกหน้าที่เพิ่งพบกันไม่ถึงสิบนาทีเอ่ยถึงพ่อขึ้นมา มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ ผมวางมือลงบนสมุดเล่มนั้น สัมผัสถึงความเย็นเยียบของกระดาษที่ซ่อนอยู่ข้างใน “พ่อผมตายไปเมื่อสามปีก่อน ทิ้งไว้เพียงความลับที่เขาไม่เคยอธิบายให้ชัดเจน คุณหมายความว่ายังไงที่บอกว่าตามหาเจ้าของสมุด?” เอเลน่าโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นหญ้าแห้งและอากาศบริสุทธิ์จากที่สูงโชยมาจากตัวเธอ “พ่อคุณไม่ได้จากไปเพราะอุบัติเหตุหรอกครับกานต์ เขาแค่ ‘ข้ามผ่าน’ ไปยังอีกฝั่ง และสมุดเล่มนี้... คือกุญแจที่เขาจงใจทิ้งไว้ให้คุณเป็นคนไขมัน” ผมมองเข้าไปในดวงตาของเธอ พยายามค้นหาคำลวง แต่สิ่งที่พบกลับเป็นความจริงใจที่บริสุทธิ์จนน่ากลัว ในร้านน้ำชาที่ห่างไกลจากความเจริญแห่งนี้ มิตรภาพกำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางความสงสัย ผมหยิบปากกาหมึกซึมออกมาจากกระเป๋าเสื้อ วางมันลงบนโต๊ะข้างๆ สมุดเล่มนั้น “หากผมเลือกที่จะเปิดอ่านหน้าถัดไปร่วมกับคุณ เราจะยังเป็นคนเดิมเมื่อก้าวออกจากร้านนี้ใช่ไหม?” ผมถามพลางเลื่อนสมุดไปตรงหน้าเธอ เอเลน่าไม่ตอบ เธอเพียงแต่หยิบปากกาของผมขึ้นมา แล้วพลิกสมุดไปยังหน้าสุดท้ายที่ผมเคยคิดว่ามันว่างเปล่า ทันใดนั้น หมึกสีน้ำเงินเข้มก็เริ่มปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษทีละตัวอักษรราวกับมีคนกำลังเขียนด้วยมือที่มองไม่เห็น มันไม่ใช่ลายมือของพ่อ แต่เป็นลายมือของผม... ลายมือของผมที่ดูแก่ชราลงไปหลายสิบปี ‘กานต์... ถึงเวลาที่แกต้องเลือกว่าจะเดินไปทางไหน ความจริงที่แกรอคอย หรือความสบายใจที่แกเคยมี’ ยังไม่ทันที่ผมจะตั้งตัวได้ เสียงเคาะประตูหน้าร้านก็ดังขึ้นถี่ๆ พร้อมกับเสียงตะโกนแจ้งเตือนจากชายแปลกหน้าที่สวมชุดคลุมสีเทาทั้งตัวที่ยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะด้านนอก “อย่าเปิดหน้านั้น! ถ้าแกเปิดมัน ความทรงจำของแกที่เหลืออยู่ทั้งหมดจะถูกกระชากออกจากสมองทันที!” เอเลน่าคว้าข้อมือผมไว้แน่น ดวงตาเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ขณะที่ชายในชุดคลุมพังประตูร้านเข้ามาพร้อมกับอาวุธแปลกตาในมือ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรไปพร้อมกับผมนะครับหวังว่าเราจะเดินทางไกลไปด้วยกันจนถึงหน้าสุดท้ายของเรื่องนี้นะครับ