เมืองในความทรงจำ

"กานต์ หยุดเดินเดี๋ยวนี้ ถ้าก้าวไปอีกก้าวเดียว นายจะทำลายทุกอย่างที่ตามหามาตลอดสามปีนะ" เสียงของเอเลน่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับยอดเนินเขาหินปูนแห่งนี้ เธอไม่ได้ตะโกน แต่ความสั่นเครือในน้ำเสียงของเธอนั้นคมกริบพอที่จะทำให้ผมหยุดชะงัก รองเท้าบูทที่เปรอะเปื้อนฝุ่นดินหยุดนิ่งสนิท ผมไม่หันกลับไปมองเธอ สายตาของผมจดจ้องอยู่กับภาพเบื้องหน้า—ซากปรักหักพังของอาคารก่ออิฐสีซีดที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางสายหมอกจางๆ มันคือภาพเดียวกับที่อยู่ในรูปถ่ายใบสุดท้ายในกระเป๋าสตางค์ของพ่อ รูปใบที่ขอบกระดาษเริ่มเปื่อยยุ่ยตามกาลเวลา แต่ในวันนี้ สิ่งที่ผมเห็นด้วยตาเปล่ากลับชัดเจนจนน่าใจหาย ผมหยิบรูปถ่ายใบนั้นออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต ปลายนิ้วที่สั่นเทาสัมผัสไปตามรอยหยักของกำแพงที่พังทลายในรูป กับรอยแตกที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้า มันตรงกันทุกองศา ทุกรายละเอียด "นายไม่ได้มาที่นี่เพื่อดูมันพังทลายลงไปต่อหน้าต่อตาหรอกใช่ไหม กานต์?" เอเลน่าเดินเข้ามาใกล้ เธอวางมือลงบนไหล่ของผม น้ำหนักจากมือของเธอมันช่วยดึงสติให้ผมกลับมาสู่ความเป็นจริง "พ่อของนาย... เขาไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้เพื่อให้คนอื่นเดินตามมาทำลายสิ่งที่เขาพยายามปกป้องนะ" ผมถอนหายใจยาว ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามทวีป ความหิวกระหาย และความคาดหวังที่แบกไว้ในอกตลอดหลายปีเริ่มกัดกินจิตใจ "ผมแค่ไม่คิดว่ามันจะเป็นที่นี่จริงๆ เอเลน่า มันเหมือนกับ... เหมือนกับทุกอย่างในชีวิตผมถูกกำหนดไว้ด้วยตารางเวลาของคนตาย" "ไม่ใช่ตารางเวลา แต่เป็นจดหมายเหตุ" เธอแย้งเบาๆ ก่อนจะชี้ไปที่ฐานของเสาหินต้นหนึ่งซึ่งถูกเถาวัลย์ปกคลุมไว้หนาแน่น "มองดูตรงนั้นสิ พ่อของนายไม่ได้แค่มาเที่ยวที่นี่... เขาทิ้งเครื่องหมายไว้" ผมก้าวเดินเข้าไปช้าๆ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะได้ยินเสียงสะท้อนในหู ที่โคนเสานั้นมีรอยสลักเล็กๆ เป็นรูปเข็มทิศที่ไม่มีเข็มชี้ไปทางทิศเหนือ แต่มันชี้ลงพื้นดิน ผมหยิบมีดพกออกมา ค่อยๆ ขูดตะไคร่น้ำและเศษดินที่ฝังแน่นอยู่ออกมา สิ่งที่เผยให้เห็นไม่ใช่แค่รอยสลัก แต่มันเป็นรอยเลื่อนของแผ่นหินที่ดูผิดธรรมชาติ ผมก้มลงใช้กำลังทั้งหมดที่มีงัดรอยแยกนั้น เอเลน่ารีบเข้ามาช่วย ทันใดนั้น แผ่นหินหนาหนักก็เลื่อนออกด้วยเสียงเสียดสีที่ดังก้องไปทั่วหุบเขา เผยให้เห็นโพรงมืดมิดที่นำลึกลงไปใต้ดิน ข้างในนั้นมีกลิ่นอายของกระดาษเก่าและกลิ่นหอมจางๆ ของยาสูบยี่ห้อโปรดของพ่อที่ผมยังจำได้ไม่ลืม "นี่มันไม่ใช่แค่ที่เที่ยวร้างแล้ว กานต์" เอเลน่าพึมพำ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง "นี่มันเป็นที่ซ่อน" ผมเปิดไฟฉาย ส่องเข้าไปในความมืด แสงสีขาวนวลเผยให้เห็นโต๊ะทำงานไม้ตัวหนึ่งที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องใต้ดิน บนนั้นมีสมุดบันทึกเล่มหนึ่งวางอยู่—เล่มที่ดูเหมือนใหม่ราวกับเพิ่งมีคนเพิ่งวางมันทิ้งไว้เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ผมเดินเข้าไปใกล้ด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เหมือนผมกำลังจะข้ามผ่านเส้นกั้นระหว่างโลกของคนเป็นกับความลับของคนที่จากไป ผมหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมา หน้ากระดาษแต่ละหน้าเต็มไปด้วยลายมือที่คุ้นเคย มันไม่ใช่แค่บันทึกการเดินทาง แต่มันคือคำขอโทษ คำสารภาพ และ... แผนที่ "กานต์ ดูที่หน้าสุดท้ายนั่นสิ" เอเลน่าเรียกผมเสียงเบา ผมเปิดไปที่หน้าสุดท้าย ลายมือของพ่อไม่ได้เขียนอะไรไว้มากนักนอกจากประโยคเดียว: *'หากแกมาถึงที่นี่ แสดงว่าแกเห็นสิ่งที่ฉันเห็นแล้ว และตอนนี้แกต้องเลือกว่าจะเก็บมันไว้ หรือจะทำลายมันทิ้งเสีย'* ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากด้านบน—บนพื้นดินที่เราเพิ่งเดินผ่านมา เสียงเหล็กกระทบกันอย่างที่ผมจำได้แม่นว่าเป็นเสียงของอาวุธปืนที่ถูกขึ้นลำ ผมหันไปมองเอเลน่าที่ตอนนี้มีสีหน้าซีดเผือด เธอหันมามองผมพร้อมกับสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตาของเพื่อนร่วมทางที่แสนดีอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของคนที่ถูกต้อนให้จนมุม "เอเลน่า... เธอรู้เรื่องนี้มาก่อนใช่ไหม?" ผมถาม เสียงของผมเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เธอยังไม่ทันตอบ ประตูทางเข้าที่ผมเพิ่งงัดออกก็ถูกปิดลงด้วยฝีมือของใครบางคนจากด้านนอก แสงสว่างสุดท้ายค่อยๆ หายไป พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งที่ดังลอดเข้ามาผ่านช่องว่างของกำแพงหิน "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะกานต์ ไม่คิดเลยว่านายจะใช้เวลานานขนาดนี้ในการตามหาของที่ไม่ได้เป็นของนายตั้งแต่แรก" ผมกำสมุดบันทึกในมือแน่น หัวใจของผมตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเงาตะคุ่มของชายคนหนึ่งทาบลงมาที่ช่องทางเข้า ความลับที่ผมตามหามาตลอดชีวิต กลับกลายเป็นกรงขังที่รอผมอยู่ข้างในนี้เอง และสิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือ คนที่ยืนอยู่เบื้องหลังชายคนนั้น—คนที่ยื่นมือเข้ามารับอาวุธจากเขา—คือคนเดียวกับที่ผมไว้ใจที่สุดตลอดการเดินทางครั้งนี้ หวังว่าทุกท่านจะยังคงร่วมเดินทางและไขปริศนานี้ไปพร้อมกับผมในตอนถัดไปนะครับ - แบกเป้ท่องโลก