บ้านหลังเก่าของพ่อ

"ถ้าพังประตูเข้าไปแล้วเราไม่เจออะไรเลย นอกจากฝุ่นกับหยากไย่ คุณจะยังรู้สึกว่าการเดินทางสองหมื่นไมล์นี้คุ้มค่าอยู่ไหม กานต์?" เอเลน่าถามขึ้นขณะที่เธอจดจ้องไปยังบานประตูไม้โอ๊คเก่าคร่ำคร่า ซึ่งมีร่องรอยการถูกกัดเซาะจากความชื้นจนเนื้อไม้เปื่อยยุ่ย บ้านหลังนี้ซ่อนตัวอยู่ในซอกหลืบของหุบเขาที่แทบไม่มีอยู่ในแผนที่ฉบับไหนๆ ของทวีปที่ไม่มีชื่อ มันไม่ใช่บ้านหรูหราอย่างที่ผมเคยจินตนาการไว้ตอนพ่อเล่าถึง 'จุดเริ่มต้นของการเดินทาง' แต่มันคือกระท่อมไม้ทรงสูงที่ดูเหมือนพร้อมจะพังทลายลงมาหากมีลมแรงพัดผ่าน ผมไม่ตอบคำถามนั้น มือของผมสั่นเล็กน้อยขณะแตะลงบนลูกบิดสนิมเขรอะ ความเย็นของโลหะซึมผ่านผิวหนังเข้าสู่กระดูก ราวกับว่าบ้านหลังนี้กำลังส่งสัญญาณเตือนบางอย่าง หรืออาจจะเป็นเพียงแค่ความประหม่าที่ผมสะสมมาตลอดหลายสัปดาห์ "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อหาความคุ้มค่าครับเอเลน่า ผมมาที่นี่เพื่อหาเหตุผลว่าทำไมคนคนหนึ่งถึงยอมทิ้งทุกอย่าง... ทิ้งผม... เพื่อมาติดอยู่ในที่ที่เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งแบบนี้" ผมผลักประตูเข้าไป เสียงไม้เสียดสีกับพื้นดังก้องกังวานราวกับเสียงครวญครางของอดีต ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายในอากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและความชื้น กลิ่นที่ผมจำได้แม่นยำ กลิ่นที่ติดอยู่ตามเสื้อโค้ทตัวเก่าของพ่อในวันที่เขากลับบ้านมาพร้อมกับรอยแผลเป็นบนแขนขวาเมื่อยี่สิบปีก่อน ภายในบ้านดูเหมือนเจ้าของเดิมจะรีบจากไปอย่างกะทันหัน หนังสือวางระเกะระกะบนโต๊ะไม้ตัวยาว แผนที่หลายฉบับถูกกางทิ้งไว้จนกรอบ แต่สิ่งหนึ่งที่ดึงดูดสายตาผมทันทีไม่ใช่ข้าวของเหล่านั้น แต่เป็นรอยขีดเขียนบนผนังไม้ข้างเตาผิง มันเป็นสัญลักษณ์รูปวงกลมที่มีเส้นลากผ่านตรงกลาง—สัญลักษณ์เดียวกับที่ผมพบในไดอารี่เล่มสุดท้ายของพ่อ เอเลน่าเดินสำรวจไปรอบๆ เธอไม่พูดอะไร ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะใช้คำปลอบโยนที่ว่างเปล่า เธอหยุดลงที่ชั้นวางหนังสือเล่มหนา แล้วดึงสมุดปกหนังสีน้ำตาลที่ดูมีราคาสูงกว่าของชิ้นอื่นออกมา "กานต์ ดูนี่สิ" ผมเดินเข้าไปหา หัวใจเต้นแรงจนจุกอยู่ที่ลำคอ ในมือของเอเลน่าไม่ใช่สมุดธรรมดา แต่มันคือสมุดบัญชีรายชื่อของ 'สถานีวิจัยลึกลับ' ที่พ่อเคยเอ่ยถึงในจดหมายฉบับที่ถูกส่งมาแบบไม่ระบุชื่อผู้ส่ง ผมรับมันมาเปิดดู หน้ากระดาษแต่ละหน้าเต็มไปด้วยรายชื่อของบุคคลที่สาบสูญ หลายชื่อถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดง และในหน้าสุดท้าย... มีรูปถ่ายใบหนึ่งถูกเสียบเอาไว้ มันเป็นรูปถ่ายขาวดำที่มีรอยยับย่น เป็นภาพพ่อของผมที่ยืนอยู่หน้าอาคารแห่งนี้ แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องหยุดหายใจคือบุคคลที่ยืนอยู่ข้างกายเขา... ชายคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'ชายในชุดสูท' คนเดียวกับที่ผมเห็นในกล้องวงจรปิดวันที่ผมตัดสินใจลาออกจากงานเพื่อออกตามหาพ่อ และที่น่าตกใจกว่านั้นคือ ในมือของพวกเขาทั้งสองถือสิ่งของบางอย่างเอาไว้—มันคือหินสีดำสนิทที่แผ่รังสีประหลาดออกมาในภาพถ่าย "นั่นไม่ใช่หินธรรมดาใช่ไหม?" เอเลน่าถาม เสียงของเธอแผ่วเบาลงจนเกือบกลายเป็นเสียงกระซิบ "ไม่ใช่อย่างแน่นอน" ผมตอบ พลิกหลังรูปถ่ายนั้นดู ข้อความที่เขียนด้วยลายมือพ่อของผมปรากฏแก่สายตา 'หากลูกได้อ่านข้อความนี้ แปลว่าเวลาของพ่อหมดลงแล้ว อย่าตามหาตัวพ่อ แต่จงตามหาผู้ที่ถือครองกุญแจชิ้นที่สอง... ก่อนที่พวกเขาจะเปลี่ยนทวีปนี้ให้กลายเป็นสุสาน' ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากชั้นบนของบ้าน พื้นไม้กระดานที่ผมเหยียบอยู่นั้นส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะเตือนภัย เราสองคนสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย ความรู้สึกถึงอันตรายแผ่ซ่านเข้ามาในความเงียบสงัด กานต์หยิบปืนพกกระบอกเล็กที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเป้ออกมาโดยสัญชาตญาณ เอเลน่าขยับตัวไปใกล้หน้าต่าง เธอชะโงกหน้าออกไปดูเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะหันกลับมาด้วยสีหน้าซีดเผือด "กานต์... มีรถจี๊ปสามคันกำลังปิดทางออกหุบเขา และพวกเขามีอาวุธครบมือ" ผมมองไปยังบันไดที่ทอดขึ้นสู่ชั้นบน เสียงฝีเท้าที่เคยได้ยินหยุดลงตรงเหนือหัวเราพอดี แล้วเสียงแผ่นไม้ที่ถูกยกขึ้นก็ดังตามมา ตามด้วยเสียงกระซิบที่คุ้นเคยอย่างน่าขนลุก "ฉันรอพบเธอมานานเหลือเกิน กานต์... เข้ามาสิ ลูกชายของฉัน" เสียงนั้นไม่ใช่เสียงพ่อของผม แต่มันเป็นเสียงของคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับความลับนี้เมื่อยี่สิบปีก่อน... และเขากำลังเรียกชื่อผมราวกับว่าเขาเป็นเจ้าของชีวิตที่เหลืออยู่ของผมอย่างแท้จริง ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและไขปริศนานี้ไปพร้อมกับผมในตอนถัดไปนะครับ - แบกเป้ท่องโลก