ตัวตนที่แท้จริงของเอเลน่า

"คุณไม่ได้มาที่นี่โดยบังเอิญ กานต์... และคุณก็รู้ดีกว่าใครว่าทำไมภาพถ่ายใบนั้นถึงอยู่ในกระเป๋าเป้ของคุณตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน" เสียงของเอเลน่าราบเรียบ ทว่ามันดังก้องไปทั่วกระท่อมไม้เก่าแก่ที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนที่ราบสูงแห่งทวีปที่ไม่มีชื่อ เธอนั่งอยู่ตรงข้ามผม แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดวูบไหวตามแรงลมที่พยายามจะแทรกตัวเข้ามาทางช่องว่างของผนังไม้ ทำให้เงาของเธอที่ทอดลงบนพื้นดูบิดเบี้ยวราวกับกำลังเต้นระบำ ผมวางถ้วยชาอุ่นๆ ลงบนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน เสียงกระทบกันของถ้วยเซรามิกดังก้องไปทั่วความเงียบ ผมสบตาเธอ พยายามมองหาความล้อเล่นในแววตาคู่นั้น แต่สิ่งที่พบกลับเป็นความจริงจังที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "คุณพูดเรื่องอะไร" ผมถาม พยายามคุมน้ำเสียงให้เรียบเฉยที่สุด ทั้งที่หัวใจในอกเริ่มเต้นเป็นจังหวะกระชั้น "เราเจอกันที่สถานีรถไฟนั่น... มันคือเรื่องบังเอิญ เอเลน่า" เอเลน่าถอนหายใจยาว เธอเอนหลังพิงเก้าอี้ไม้เก่า ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นจ้องมองทะลุเข้ามาในดวงตาผม ราวกับจะอ่านใจที่ผมพยายามปกปิดมาตลอดทาง "บังเอิญงั้นหรือ? คนแปลกหน้าสองคนสบตากันในสถานีที่ห่างไกลจากบ้านเกิดนับหมื่นกิโลเมตร โดยที่ในมือคนหนึ่งถือบันทึกที่ปิดผนึกด้วยตราประทับเดียวกับที่พ่อของคุณเคยใช้เมื่อยี่สิบปีก่อน... คุณคิดว่าโลกนี้กลมขนาดนั้นเชียวหรือครับ กานต์" ชื่อของพ่อที่หลุดออกมาจากปากเธอทำให้ลมหายใจผมสะดุด ผมชะงักไปครู่ใหญ่ ความทรงจำเกี่ยวกับกลิ่นยาสูบและรอยยิ้มที่อ่อนโยนแต่เปี่ยมด้วยความลับของพ่อผุดขึ้นมาในมโนภาพ "คุณรู้จักพ่อผม" ผมไม่ได้ถาม แต่มันคือกึ่งการสรุปความ เอเลน่าไม่ได้ตอบทันที เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มหนาที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมา เปิดหน้าสุดท้ายที่มีรอยคราบหมึกจางๆ ก่อนจะเลื่อนมันมาตรงหน้าผม ในนั้นมีรูปวาดลายเส้นปากกาหมึกซึม เป็นภาพของชายวัยกลางคนยืนอยู่หน้าประตูปริศนาในทวีปนี้ และที่มุมขวาของภาพ มีตัวอักษรย่อที่ผมจำได้ขึ้นใจ—*A.K.* "พ่อของคุณไม่ได้แค่รู้จักฉัน กานต์" เธอเว้นจังหวะ สายตาเธอมองออกไปที่ความมืดมิดนอกหน้าต่าง "เขาเป็นคนสอนให้ฉันรู้จักวิธีสะกดรอยตามความจริงที่ถูกซ่อนไว้ในทวีปนี้ และเป็นคนขอร้องให้ฉัน... เฝ้ามองคุณตั้งแต่วินาทีที่คุณก้าวเท้าออกจากบ้านเพื่อออกตามหาเขา" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง คราวนี้มันหนักอึ้งราวกับภูเขาที่กดทับลงบนบ่า ผมรู้สึกเหมือนความจริงที่ผมเพียรพยายามไขว่คว้าตลอดเวลาที่ผ่านมา กำลังพังทลายลงตรงหน้า การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่การผจญภัยตามลำพัง แต่มันคือเกมที่ถูกวางหมากไว้ตั้งแต่วันที่พ่อหายตัวไป "ทำไม?" ผมเค้นเสียงถาม มือที่กำถ้วยชาเริ่มสั่นเทา "ทำไมต้องเป็นคุณ? แล้วทำไม... เขาถึงทิ้งผมไว้ให้รอตั้งยี่สิบปี?" เอเลน่าขยับเข้ามาใกล้ แสงไฟสะท้อนบนใบหน้าของเธอให้เห็นถึงความสงสารที่ยากจะปิดมิด "เพราะความจริงที่คุณกำลังตามหามันอันตรายเกินกว่าจะให้ลูกชายคนเดียวของเขาเผชิญหน้าตามลำพัง พ่อของคุณไม่ได้หายไปเพราะเขาต้องการทอดทิ้งคุณ แต่เขาหายไปเพื่อดึงความสนใจของ 'พวกเขา' ไปจากครอบครัวของคุณ... และตอนนี้ เมื่อคุณมาถึงที่นี่ มันหมายความว่าถึงเวลาที่คุณต้องเลือกแล้ว" เธอเอื้อมมือมาแตะหลังมือผม ความอบอุ่นจากนิ้วมือของเธอไม่ได้ช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นเลย แต่มันกลับทำให้ผมตระหนักว่า สิ่งที่รอผมอยู่ข้างหน้าอาจไม่ใช่คำตอบที่ผมต้องการจะรับรู้ ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นบนพื้นไม้ด้านนอกบ้านพัก เสียงนั้นไม่ใช่เสียงเดินของนักเดินทางทั่วไป แต่มันเป็นจังหวะที่มั่นคงและกดทับเหมือนทหารที่ถูกฝึกมาอย่างดี เอเลน่าชักมือกลับทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความตึงเครียดอย่างฉับพลัน "ดูเหมือนว่าเวลาของเราจะหมดลงแล้ว" เธอพึมพำ ก่อนจะลุกขึ้นหยิบกระเป๋าเป้ของเธอ "กานต์ ฟังผมนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากประตูบานนี้เปิดออก ห้ามปล่อยสมุดบันทึกเล่มนั้นเด็ดขาด" ประตูกระท่อมถูกผลักออกอย่างแรง ลมหนาวกรรโชกเข้ามาพัดตะเกียงดับพรึ่บ ความมืดเข้าครอบคลุมห้องทั้งหมด แต่ในความมืดนั้น ผมเห็นเงาร่างของชายสวมชุดคลุมสีเทายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าประตู พร้อมกับวัตถุบางอย่างที่สะท้อนแสงจันทร์จางๆ ในมือของเขา "เราเจอกันอีกครั้งนะ... กานต์" เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นยะเยือก เหมือนเสียงของคนที่ผมคุ้นเคยที่สุดแต่ไม่ได้ยินมาตลอดชีวิต ผมหยุดหายใจ หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อได้ยินเสียงที่เรียกชื่อผมอย่างชัดเจนในความมืดที่ไร้ทางหนี ร่างนั้นก้าวเข้ามา แสงจันทร์เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นครึ่งซีก แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่ผมมองในกระจกทุกเช้าไม่มีผิดเพี้ยน ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและไขปริศนานี้ไปพร้อมกับผมในตอนถัดไปนะครับ - แบกเป้ท่องโลก