การไล่ล่าในตรอกมืด

“ทิ้งกระเป๋าใบนั้นลงพื้น แล้วหันหลังกลับมา... ช้าๆ” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นชาดังขึ้นจากเงามืดของซอกตึกแคบๆ ในเมืองที่แทบไม่มีชื่อบนแผนที่โลกแห่งนี้ กานต์ชะงักฝีเท้า หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะได้ยินเสียงสะท้อนก้องในโสตประสาท มือขวาของเขากำสายสะพายเป้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ภายในนั้นไม่ได้มีเพียงเสื้อผ้าหรืออุปกรณ์เดินป่า แต่มันคือ ‘บันทึก’ เล่มสำคัญที่พ่อของเขาฝากไว้ก่อนลมหายใจสุดท้ายจะดับวูบ “ผมว่าคุณคงเข้าใจผิดแล้วล่ะครับ” กานต์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ “เราแค่คนหลงทางที่ต้องการที่พักในคืนนี้เท่านั้น” “ความหลงทางมักนำพาคนไปสู่จุดจบที่ไม่คาดคิดเสมอ” เสียงนั้นแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนที่แสงจากตะเกียงน้ำมันข้างทางที่ริบหรี่จะเผยให้เห็นเงาร่างของชายฉกรรจ์สามคนในชุดคลุมสีมอซอ พวกมันขยับเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นไอของความชื้นและโลหะสนิมลอยคลุ้งมาตามอากาศที่เย็นเยียบ เอเลน่าที่ยืนอยู่ข้างกานต์ขยับตัวเข้ามาใกล้จนไหล่ของเธอชิดกับไหล่เขา เธอไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือ แววตาของเธอในเงามืดนั้นไม่ได้แสดงความหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเป็นแววตาของผู้ล่าที่กำลังประเมินสถานการณ์ “กานต์” เธอเรียกเขาเบาๆ ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอ “ทางแยกซ้ายมือ... สามวินาที” เขาไม่ต้องรอให้เธออธิบายซ้ำ เมื่อชายคนตรงกลางก้าวเท้าเข้ามา กานต์ก็กระชากเป้ใบใหญ่เหวี่ยงใส่หน้าอีกฝ่ายเต็มแรง เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นพร้อมกับจังหวะที่กานต์คว้าข้อมือของเอเลน่าแล้วออกวิ่งเข้าสู่ความมืดมิดของตรอกซอยที่คดเคี้ยวราวกับเขาวงกต เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่ตามมาไล่หลังดังก้องสะท้อนไปกับผนังอิฐเก่าแก่ กานต์ไม่กล้าหันกลับไปมอง เขาได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจของเอเลน่าและเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นเร้าเป็นจังหวะแห่งการเอาตัวรอด ในเมืองที่ผู้คนปิดหน้าต่างหนีภัยพิบัติและเสียงอาวุธเช่นนี้ เขาไม่มีที่พึ่งอื่นนอกจากสัญชาตญาณ “เลี้ยวขวา! ข้ามกำแพงนั่น!” เอเลน่าสั่งการเสียงเฉียบขาด ทั้งสองกระโจนข้ามสิ่งกีดขวางก่อนจะไถลตัวลงไปในกองขยะหลังโรงงานร้าง กานต์คว้าเอเลน่าหลบเข้าหลังเสาเหล็กขนาดใหญ่ ทั้งสองหยุดนิ่ง เงี่ยหูฟังเสียงการไล่ล่าที่ค่อยๆ ห่างออกไป ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและน่าอึดอัดกว่าเดิม กานต์ก้มมองมือตัวเองที่สั่นเทาเล็กน้อย ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อแล่นเข้ามาในหัว... ความลับที่อยู่ในบันทึกเล่มนี้มีค่ามากกว่าชีวิตของเขาจริงๆ หรือ? ทำไมคนพวกนั้นถึงตามล่ามันถึงเพียงนี้? เขาไม่ได้ต้องการเป็นวีรบุรุษ เขาแค่ต้องการคำตอบว่าทำไมชายที่เขารักที่สุดถึงต้องจากไปโดยทิ้งปริศนาเอาไว้เบื้องหลัง “เราต้องออกจากเมืองนี้ก่อนรุ่งสาง” เอเลน่ากระซิบ เธอหยิบเข็มทิศเก่าๆ ออกมาดู แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคากระทบใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นของเธอ “พวกนั้นไม่ใช่คนในท้องถิ่น กานต์... พวกมันคือมืออาชีพที่ถูกจ้างมา” “ถ้าอย่างนั้น บันทึกเล่มนี้ก็เป็นตัวล่อชั้นดีสินะ” กานต์แค่นยิ้มขมขื่น ก่อนจะแตะที่กระเป๋าเป้อีกครั้ง “เอเลน่า คุณจะกลับไปตอนนี้ก็ได้นะ ผมไม่อยากให้คุณต้องมาเสี่ยงเพราะเรื่องของผม” เอเลน่าหันมาจ้องตาเขา แววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นนั้นทำให้เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่หาไม่ได้ในดินแดนห่างไกลแห่งนี้ “เราเริ่มเดินทางด้วยกันแล้ว และคนอย่างฉันไม่เคยทิ้งใครไว้กลางทางเพียงเพราะเจอปัญหาแค่เล็กน้อยหรอกนะ” ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะขอบคุณเธอ เสียงคลิกเบาๆ ของไกปืนก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังเสาต้นที่พวกเขาหลบอยู่ ชายในชุดคลุมคนหนึ่งที่พวกเขาคิดว่าสลัดหลุดไปแล้ว ยืนประจันหน้ากับพวกเขาในระยะเผาขน ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่อเข้าที่ขมับของกานต์ “ขอบใจที่ทำหน้าที่เป็นมัคคุเทศก์พามาถึงที่ซ่อนนะ” ชายคนนั้นแสยะยิ้ม “แต่ตอนนี้... ดูเหมือนบันทึกเล่มนั้นจะได้เจ้าของใหม่แล้ว” ทว่าทันใดนั้น กานต์สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่คอเสื้อของชายคนนั้น มันเป็นสัญลักษณ์รูปตราประทับที่เขาเคยเห็นในภาพถ่ายเก่าๆ ของพ่อ... ตราสัญลักษณ์ที่หายสาบสูญไปพร้อมกับความลับของทวีปที่ไม่มีชื่อ มันไม่ใช่แค่กลุ่มนักฆ่ารับจ้าง แต่พวกมันคือคนของ 'องค์กร' ที่พ่อเขาเคยพยายามหนีมาตลอดชีวิต “นั่นคุณ...” กานต์อุทานออกมาด้วยความตกตะลึง เมื่อชายคนนั้นค่อยๆ เลื่อนหน้ากากออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่คุ้นตาบนใบหน้าของชายที่กานต์คิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่สิบปีก่อน “พ่อ?” ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ราวกับเวลาหยุดหมุนไปชั่วขณะ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอดทนรอคอยจดหมายฉบับนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ