เสียงเพรียกจากขุนเขา

"คุณกานต์ หยุดตรงนั้น!" เสียงของเอเลน่าตวาดก้องท่ามกลางความเงียบงันของหุบเขาไร้ชื่อแห่งนี้ ผมชะงักฝีเท้าทันที รองเท้าเดินป่าเปื้อนดินโคลนขยับถอยหลังตามสัญชาตญาณ หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบที่กำลังประโคมสัญญาณเตือนภัย เบื้องหน้าของผมไม่ใช่หน้าผาชันหรือกับดักสัตว์ร้าย แต่เป็นแผ่นหินทรายขนาดใหญ่ที่วางพิงเหลี่ยมเขาอย่างจงใจ เอเลน่าก้าวเข้ามาประชิด เธอไม่ได้ดูตกใจในแบบที่กลัว แต่ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความสับสน "รอยนั่น... คุณเห็นไหม?" ผมเพ่งมองผ่านม่านหมอกที่เริ่มโรยตัวลงมา ก้อนหินที่ดูธรรมดาในตอนแรก เมื่อถูกแสงตะวันยามบ่ายทอดผ่านในองศาที่พอดี มันกลับเผยให้เห็นร่องรอยการสลักที่ไม่ใช่ธรรมชาติ ฝีมือการแกะสลักนั้นหยาบกร้าน ทว่ามีจังหวะการลงมีดที่คุ้นตาอย่างประหลาด มันเป็นรูปสัญลักษณ์นกอินทรีสยายปีกที่ส่วนหัวถูกบิดเบี้ยวด้วยเส้นขีดกากบาท ผมทรุดตัวลงคุกเข่า เอื้อมมือสั่นเทาสัมผัสรอยสลักนั้น ผิวหินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ทันใดนั้น ความทรงจำจากวัยเด็กก็หลั่งไหลเข้ามาดั่งเขื่อนแตก พ่อของผม... พ่อที่มักจะวาดรูปนกอินทรีตัวนี้ลงบนสมุดบันทึกเวลาที่เขาเล่าเรื่องการผจญภัยให้ผมฟังเสมอ "นี่ไม่ใช่รอยสลักชนเผ่าท้องถิ่นแน่ๆ" เอเลน่าพึมพำขณะคุกเข่าลงข้างๆ ผม "มันดูใหม่เกินไป และมีบางอย่างที่ขัดกับความเชื่อของคนแถบนี้" "มันคือรอยของพ่อ" ผมพูดเสียงแหบพร่า หัวใจบีบคั้นจนเจ็บแปลบ "เขามักจะทำสัญลักษณ์นี้ไว้เวลาเจอที่พักหรือจุดอ้างอิงที่ไม่ปรากฏบนแผนที่ เขาไม่ได้แค่เดินทางผ่านไปเฉยๆ เอเลน่า เขาตั้งใจทิ้งร่องรอยไว้ให้คนข้างหลังตามหา" เอเลน่าเงียบไปครู่ใหญ่ มือของเธอไล้ไปตามขอบหิน "ถ้าคุณพูดถูก กานต์... หมายความว่าตอนนั้นเขารู้ตัวว่าเขากำลังถูกตามล่า หรือไม่เขาก็รู้ว่าตัวเองอาจจะไม่ได้กลับไปแล้วจริงๆ" บรรยากาศรอบตัวเราเปลี่ยนไปทันที เสียงหวีดหวิวของลมที่ลอดผ่านช่องเขาฟังดูคล้ายเสียงกระซิบที่จับใจความไม่ได้ กลิ่นอายของความชื้นและตะไคร่น้ำอบอวลจนน่าอึดอัด ผมไม่เคยเชื่อเรื่องโชคชะตาจนกระทั่งวินาทีนี้ วินาทีที่ผมตระหนักว่าทุกย่างก้าวที่ผมเดินบนทวีปที่ไร้ชื่อแห่งนี้ ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มันคือเส้นทางที่พ่อถักทอไว้ให้ผมด้วยความตายของเขาเอง "คุณกานต์ ฟังผมนะ" เอเลน่าจับไหล่ผมแน่น แววตาของเธอเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความมุ่งมั่น "ถ้าเขามาถึงที่นี่ได้ด้วยตัวเองเพียงลำพัง แปลว่าเขามีความลับบางอย่างที่เขาไม่เคยบอกใคร แม้แต่คุณ" เราเริ่มสำรวจรอบๆ แผ่นหินนั้นด้วยความละเอียดถี่ถ้วน เอเลน่าใช้มีดพกขูดเศษดินที่อุดตันตามซอกหินออก และเมื่อผมดันแผ่นหินนั้นอย่างเต็มแรง แรงเสียดทานที่ควรจะมีกลับหายไป มันหมุนไปตามแกนที่ถูกสร้างไว้อย่างประณีต เผยให้เห็นช่องว่างมืดมิดภายในผนังถ้ำที่ถูกอำพรางไว้ ข้างในนั้น... ไม่ใช่ความว่างเปล่าอย่างที่คิด มันคือช่องเก็บของขนาดเล็กที่บุด้วยหนังกันความชื้น ผมหยิบสิ่งที่วางอยู่ข้างในออกมาด้วยมือที่สั่นเทา มันคือสมุดปกหนังเล่มสีน้ำตาลที่ดูเก่ากรอบ แต่สิ่งที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจไม่ใช่สมุดเล่มนั้น หากแต่เป็นนาฬิกาพกเรือนเงินที่หยุดเดินไปนานแล้ว บนหน้าปัดมีรอยร้าวเป็นทางยาวตรงเลขสิบสอง ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่พ่อหายตัวไปจากบ้านเมื่อยี่สิบปีก่อน "นี่มันหมายความว่ายังไง" ผมพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว "เปิดมันดูสิ กานต์" เอเลน่ากระซิบเบาๆ ราวกับกลัวจะทำลายความเงียบอันศักดิ์สิทธิ์นี้ ผมค่อยๆ เปิดสมุดบันทึกเล่มนั้น หน้ากระดาษเหลืองกรอบเต็มไปด้วยลายมือที่คุ้นตา แต่สิ่งที่ทำให้ผมตัวแข็งทื่อคือภาพสเก็ตช์ภาพสุดท้ายในหน้าที่เปิดออกมา... มันไม่ใช่แผนที่ ไม่ใช่ภาพสัตว์หรือพืชพรรณ แต่มันคือภาพของตัวผมเอง ในชุดนักเดินทางที่ผมกำลังสวมใส่อยู่ตอนนี้ ท่ามกลางหุบเขาที่ผมกำลังยืนอยู่ ณ วินาทีนี้ ลายมือใต้ภาพนั้นเขียนไว้เพียงประโยคสั้นๆ ว่า: *'ถึงลูกชายของพ่อ ในวันที่เจ้ามาถึงที่นี่ ความลับของทวีปที่ไม่มีชื่อจะเปิดเผยต่อผู้สืบทอด... อย่าหันหลังกลับ แม้คนข้างกายจะไม่ใช่คนที่เจ้าคิดว่าเขารู้จักมาตลอด'* ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดจากสันหลังขึ้นสู่สมอง ผมค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเอเลน่า ผู้หญิงคนที่ผมไว้ใจที่สุดตลอดการเดินทางครั้งนี้ ทว่าในจังหวะที่สายตาเราประสานกัน แววตาของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความอ่อนโยนที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยที่เย็นชาอย่างน่าสะพรึงกลัว มือของเธอค่อยๆ เลื่อนลงไปที่ซองปืนที่สะโพกอย่างเชื่องช้า ก่อนจะยิ้มมุมปากที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "ดีใจที่เห็นคุณเจอสิ่งที่ตามหาแล้วนะครับ กานต์... ถึงเวลาที่ผมต้องรับช่วงต่อจากพ่อคุณเสียที" เสียงปืนกระบอกหนึ่งถูกชักออกจากซองดังกริ๊กเบาๆ ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลมขุนเขาที่โหมกระหน่ำราวกับจะกลืนกินเราทั้งคู่ลงไปในความมืดมิดเบื้องหน้า ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรอยเท้าของท่านจะถักทอเป็นเรื่องราวที่น่าจดจำไปพร้อมกับผมในตอนหน้านะครับ - แบกเป้ท่องโลก