เสียงเคาะประตูกลางดึก

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะสามครั้งที่ดังขึ้นด้วยจังหวะจะโคนสม่ำเสมอท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาล ไม่ได้ทำให้หัวใจของกรณ์เต้นรัวด้วยความตกใจระคนหวาดผวาเพียงอย่างเดียว หากแต่มันหยุดลมหายใจของเขาไปชั่วขณะ นาฬิกาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานส่องแสงสีฟ้าเรืองรองระบุเวลา 00:00 น. พอดีเป๊ะ... ตรงกับเวลาที่หน้าจอห้องแชทมรณะเด้งข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นมาพอดิบพอดี กรณ์นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีขาว ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองไปยังหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สั่นครืดคราดติดต่อกันหลายครั้ง ข้อความใหม่ล่าสุดจากผู้ส่งปริศนานามว่า "ผู้ดูแลระบบ" ปรากฏหราอยู่ตรงหน้า *[ระบบ: ภารกิจรายชั่วโมง - บทที่ 20: ผู้มาเยือนยามวิกาล]* *[เงื่อนไข: จงเปิดประตูต้อนรับแขกผู้มาเยือนเบื้องหน้าภายใน 60 วินาที มิฉะนั้น... บทลงโทษจะเริ่มต้นขึ้นทันทีในห้องนอนของคุณ]* นั่นไม่ใช่เสียงลมพัด ไม่ใช่เสียงท่อประปา และไม่ใช่เสียงแมวคราวติดสัดที่มักเดินเพ่นพ่านตามระเบียงหอพักยามดึก ก๊อก... ก๊อก... ครั้งนี้เสียงเคาะหนักหน่วงขึ้นเล็กน้อย ราวกับผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหลังบานประตูไม้สีเทาเก่าๆ นั้นกำลังสูญเสียความอดทน ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้วเท้า ไล่เลาะกระดูกสันหลังจนขนลุกซู่ กรณ์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก มือข้างที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาจนแทบควบคุมไม่อยู่ เขานึกถึงคำเตือนของมินเมื่อช่วงหัวค่ำผ่านหน้าจอแชทส่วนตัว *(มิน: "กรณ์ แกต้องระวังตัวให้ดีนะ IP Address ของห้องแชทบ้าบอนั่น... มันไม่ได้มาจากเซิร์ฟเวอร์นอกประเทศ แต่มันมาจาก... ตึกที่แกกำลังพักอยู่")* เสียงเตือนภัยในหัวกรณ์กรีดร้องลั่น ห้องพักชั้นสี่ของหอพักแห่งนี้ มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา คนนอกไม่มีทางขึ้นมาถึงหน้าห้องได้เว้นแต่จะมีคีย์การ์ด และที่สำคัญที่สุด... ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืน ไม่มีพนักงานส่งพัสดุ ไม่มีเพื่อนบ้านคนไหนมาเคาะห้องด้วยมารยาทแบบนี้แน่ *[00:45]* *[00:44]* *[00:43]* ตัวเลขถอยหลังสีเลือดบนหน้าจอดำดิ่งลงทุกวินาที ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังประหารชีวิต กรณ์ค่อยๆ พยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มก้าวเท้าถอยหลังทีละก้าวอย่างระมัดระวัง พยายามไม่ให้เกิดเสียงฝาดเท้า แม้ว่าพื้นไม้ปาร์เกต์จะส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดฟ้องทุกการเคลื่อนไหวก็ตาม ดวงตาสคมกวาดมองไปรอบห้องพักแคบๆ แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนด้านนอกที่สาดส่องผ่านผ้าม่านสีทึบ ทำให้เงาของข้าวของเครื่องใช้ภายในห้องบิดเบี้ยวจนดูคล้ายอสุรกายกำลังแยกเขี้ยวใส่เขา ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... คราวนี้เสียงเคาะรัวเร็วกว่าเดิม คล้ายกับฝ่ามือที่ทุบลงมาบนบานประตูด้วยความโกรธเกรี้ยว ความกดอากาศภายในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน จนกรณ์รู้สึกหูอื้อและหายใจไม่ออก กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยลอดเข้ามาตามร่องวงกบประตู ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้อากาศในห้องหอมกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มแท้ๆ *[00:20]* *[00:19]* กรณ์กัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด รสชาติเค็มปร่าช่วยดึงสติให้เขากลับมา เขาลอบมองผ่านช่องตาแมว (Peephole) ที่ติดอยู่บนบานประตู หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น ความมืดมิดสนิทเกาะกุมพื้นที่ทางเดินด้านนอก หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์บนเพดานทางเดินกระพริบถี่ๆ ติดๆ ดับๆ และในเสี้ยววินาทีที่แสงไฟกะพริบสว่างวาบ... ดวงตาสีดำสนิทคู่หนึ่งกำลังแนบชิดอยู่กับช่องตาแมวจากฝั่งตรงข้าม! มันไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์... มันเบิก1กว้างจนแทบหลุดจากเบ้า ไม่มีตาขาว มีเพียงความว่างเปล่าสีดำสนิทที่สะท้อนภาพใบหน้าหวาดผวาของกรณ์กลับมา รอยยิฉีกกว้างจนถึงใบหูเผยให้เห็นฟันซี่แหลมคมที่ชุ่มไปด้วยของเหลวสีแดงเข้ม กรณ์ผงะหงหลังล้มลงก้นจ้ำเบ้ากับพื้นห้อง ความกลัวพุ่งทะยานจนสมองขาวโพลน มือถือในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้น หน้าจอยังคงสว่างวาบด้วยตัวเลขถอยหลังที่เหลือเพียงเลขตัวเดียว *[00:03]* *[00:02]* *[00:01]* *กึก!* เสียงกลอนประตูด้านนอกหมุนเปิดเองจากฝั่งตรงข้าม ทั้งที่กรณ์จำได้แม่นยำว่าตนเองลงกลอนและคล้องโซ่นิรภัยไว้เรียบร้อยแล้วตั้งแต่หัวค่ำ แต่บานประตูไม้สีเทากลับค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ ด้วยแรงผลักที่มองไม่เห็น... ไอเย็นยะเยือกพัดกรรโชกเข้ามาในห้องจนเอกสารบนโต๊ะกระจัดกระจาย เงาดำทึบรูปร่างสูงใหญ่ผิดมนุษย์ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา เสียงฝากระทบพื้นปาร์เกต์ดังขึ้นทีละก้าว... ทีละก้าว... ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังระคายหูอยู่ข้างใบหูของเขา "เจอตัว... แล้วนะ... กรณ์..." กรณ์หลับตาปี๋ ร่างกายสั่นเทาด้วยความสิ้นหวัง มือขวาปัดป่ายไปบนพื้นอย่างไร้จุดหมายจนปลายนิ้วไปสัมผัสโดนสมาร์ทโฟนที่หน้าจอยังคงสว่างไสวด้วยข้อความสีแดงฉานจากห้องแชทมรณะที่เด้งขึ้นมาใหม่ทันทีที่เวลา 00:01 น. เริ่มต้นขึ้น *[ระบบ: ยินดีด้วย คุณทำผิดเงื่อนไขภารกิจรายชั่วโมง]* *[ระบบ: นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตจริงของคุณ... ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเกมมรณะอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว]* หน้าจอมือถือดับวูบลงพร้อมกับความมืดมิดที่กลืนกินสติสัมปชัญญะทั้งหมดของกรณ์ ทิ้งไว้เพียงเสียงลมหายใจรดต้นคอและรอยยิ้มปริศนาในความมืดที่กำลังรอคอยให้รี้ดเดอร์ทุกท่านร่วมพิสูจน์บทสรุปอันน่าสะพรึงกลัวนี้ไปด้วยกันในตอนหน้า... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่อุโมงค์แห่งความมืดมิดไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปค่ะ