ความจริงครึ่งแรก

เสียงรัวแป้นพิมพ์ของมินในความเงียบงัดของตีสองสิบหนาวเยือกราวกับเสียงเคาะโลงศพ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาบSนเปื้อนด้วยรอยคล้ำจากการอดนอน แต่วินาทีนี้ มันกลับเบิกกว้างจนแทบถลอกจากเบ้า จ้องเขม็งไปยังหน้าจอแล็ปท็อปที่สะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบ หน้าจอแสดงผลโค้ดดิ้งภาษาไพธอนซับซ้อนนับพันบรรทัดที่เธอใช้เวลาแรมสัปดาห์ในการแกะแกะสลักมันออกมาจากไฟล์ขยะเข้ารหัสที่ซ่อนลึกที่สุดในเซิร์ฟเวอร์มืด "กรณ์... นายมาดูนี่สิ" เสียงของมินแหบแห้ง สั่นพร่า และเย็นเยียบจนกรณ์ที่นั่งกอดเข่าอยู่มุมห้องถึงกับสะดุ้ง กรณ์ลุกขึ้นยืนด้วยเรียวขาที่แทบไร้เรี่ยวแรง ร่างกายของเขาล้าจากการเผชิญหน้ากับความตายในห้องแชทมรณะมาตลอดหลายสัปดาห์ เขาก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นอับชื้นและกลิ่นกาแฟเย็นชืดลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "เจออะไรเหรอ มิน?" กรณ์ถามเสียงแผ่ว พยายามกวาดสายตาผ่านหน้าจอที่เต็มไปด้วยตัวเลขและตัวอักษรประหลาด "ฉันไม่ได้แค่ถอดรหัสล็อกห้องแชท... แต่ฉันกำลังถอดรหัส *'จุดกำเนิด'* ของมัน" นิ้วเรียวของมินเคาะลงบน Enter ครั้งสุดท้ายอย่างแรง เสียงปังเบาๆ จากคีย์บอร์ดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ พริบตาเดียว หน้าจอสีดำมืดก็ถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างโปรแกรมฐานข้อมูลที่ถูกซ่อนไว้ มันคือระบบแบ็กเอนด์ของ "ห้องแชท 00:00 น." ที่ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่วันที่เพื่อนสนิทของกรณ์เสียชีวิต... ไม่สิ มันถูกสร้างขึ้นก่อนหน้านั้นเสียอีก ข้อมูลโปรไฟล์ของผู้สร้างกลุ่มแชท (Creator ID) ปรากฏขึ้นตรงกลางจอภาพ รูปภาพโปรไฟล์เป็นภาพถ่ายเบลอๆ ของอาคารเรียนเก่าในยามวิกาล แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของกรณ์หยุดเต้นไปชั่วขณะ ไม่ใช่ภาพสถานที่นั้น... แต่มันคือ *ชื่อและรหัสประจำตัว* ที่ปรากฏหราอยู่เบื้องล่าง "เป็นไปไม่ได้..." กรณ์พึมพำออกมา ใบหน้าซีดเผือกไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับ ร่างกายสั่นเทิ้มราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต บนหน้าจอนั้น ปรากฏชื่อของบุคคลที่ทุกคนในกลุ่มคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่คืนแรก... บุคคลที่พวกเขาเพิ่งร่วมสาบานว่าจะหาตัวฆาตกรให้พบ "นายเห็นเหมือนที่ฉันเห็นใช่ไหม กรณ์?" มินหันมามองเขา หยาดน้ำตาคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ผู้สร้างกลุ่มนี้... คนที่เขียนโปรแกรมนี้ขึ้นมาเพื่อเชิญพวกเราเข้ามาทีละคนตั้งแต่วันแรก... ไม่ใช่ใครอื่นไกลเลย" เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะดังขึ้นพร้อมกันสามเครื่อง *ปิ๊ง!* หน้าจอโทรศัพท์ของทั้งคู่สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกันในความมืด ข้อความใหม่จากกลุ่ม "ห้องแชท 00:00 น." เด้งขึ้นมาตรงหน้า โดยปราศจากการกระทำใดๆ จากพวกเขาทั้งสิ้น *[ระบบ]: ยินดีด้วยที่ถอดรหัสสำเร็จ... นักเรียนผู้แสนฉลาดของฉัน* *[ระบบ]: ในเมื่อความจริงครึ่งแรกถูกเปิดเผยแล้ว งั้นเรามาเริ่มเล่น 'เกมรอบสุดท้าย' กันเลยดีกว่า* *[ระบบ]: หันไปมองที่ประตูห้องสิ... เขากำลังยืนรอต้อนรับพวกเธออยู่ตรงนั้นแล้ว* ลมหนาวพัดกรรโชกเข้ามาทางหน้าต่างที่ปิดสนิท เสียงฝีเท้าหนักหน่วงลากยาวมาจากหน้าห้อง... ค่อยๆ ใกล้เข้ามาทีละก้าว ทีละก้าว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่อุโมงค์แห่งความมืดมิดไปด้วยกันในตอนนี้และโปรดติดตามบทต่อไปอย่างใกล้ชิดนะคะ (แมวดำใต้แสงจันทร์)