การสูญเสียครั้งใหญ่

“วางโทรศัพท์ลงเดี๋ยวนี้ วิน! มึงถอยออกมาจากตรงนั้น!” เสียงตะโกนของกรณ์แหบพร่าจนแทบไม่เป็นภาษา ฝ่ามือทั้งสองข้างกระแทกลงบนบานประตูกระจกหนาดาดฟ้าอาคารเรียนรวมอย่างบ้าคลั่ง แรงกระแทกส่งผลให้เนื้อบริเวณสันมือแตกจนคาวเลือดซึม ทว่าความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยวของความเย็นเยียบที่แล่นริ้วขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลัง หลังม่านกระจกฝ้าที่ถูกลงกลอนแน่นหนาจากด้านใน ร่างผอมโซของ ‘วิน’ ยืนโงนเงนอยู่บนขอบระเบียงปูนแคบๆ ความมืดของราตรีกาลไร้ดาวกลืนกินท่อนล่างของเขาไปเกือบหมด มีเพียงแสงสะท้อนสีฟ้าอมขาวจากหน้าจอสมาร์ตโฟนในมือสั่นเทาของวินเท่านั้นที่ส่องให้เห็นใบหน้าตอบซูบ แววตาคู่นั้นว่างเปล่าราวกับคนตายไปแล้วครึ่งตัว “กรณ์... กูเปิดประตูไม่ได้ รหัสดิจิทัลมันโดนแฮกทับ!” มินที่คุกเข่าอยู่ข้างๆ กรีดร้องทั้งน้ำตา นิ้วทั้งสิบของเธอรัวลงบนแป้นคีย์บอร์ดแท็บเล็ตจนเกิดเสียงกระทบกันถี่รัว แต่หน้าจอประมวลผลกลับเด้งหน้าต่างสีแดงเลือดซ้ำๆ ข้อความสั้นๆ กะพริบเย้ยหยัน: *[ACCESS DENIED - GAME IN PROGRESS]* “มิน หลบไป!” กรณ์ไม่สนว่ากระดูกแขนจะร้าวหรือไม่ เขาถอยหลังไปสองก้าวแล้วเอาหัวไหล่กระแทกบานกระจกสุดแรง เสียงโครมดังก้องไปทั่วทางเดินชั้นเก้าที่รกร้างและวังเวง กลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงและซากปูนลอยคลุ้งในอากาศ บนหน้าจอโทรศัพท์ของกรณ์และมินที่วางอยู่บนพื้น... ห้องแชทกลุ่มปริศนา *‘00:00 น.’* กำลังขยับเคลื่อนไหวอย่างเลือดเย็น **[Admin @00:00]:** *เหลือเวลาอีก 3 นาที... สมาชิกหมายเลข 04 จะเลือกทำตามคำสั่ง หรือจะให้ระบบสุ่มผู้โชคดีคนต่อไป?* วินเหลือบมองหน้าจอของตัวเอง น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหน้าจอกระจกที่แตกร้าว เขาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ฟันกระทบกันดังกึกๆ เสียงนั้นแทรกผ่านรอยต่อของประตูกระจกออกมาให้ได้ยิน “กู... กูไม่ไหวแล้วว่ะกรณ์...” วินหันกลับมา ริมฝีปากที่แห้งแตกขยับช้าๆ “ถ้ากูไม่ตัดนิ้วตัวเองส่งให้มันในแชท มันบอกว่า... มันจะส่งภาพครอบครัวกูที่ถูกหั่นเป็นชิ้นๆ มาให้ดู... มึงเข้าใจไหม มันรู้หมดเลยว่าแม่กูอยู่ที่ไหน น้องกูเรียนที่ไหน...” “มันโกหก! นั่นมันภาพตัดต่อดิพเฟค (Deepfake) ที่สร้างจาก AI มินเพิ่งแกะโค้ดมันได้เมื่อเย็นนี้เอง!” กรณ์ตะคอก พยายามเค้นทุกตรรกะและเหตุผลที่เขามีออกมาเป็นเกราะกำบังความกลัว “จำได้ไหมที่กูบอก มึงต้องไม่เชื่อสิ่งที่ตามองเห็นในห้องแชทนั้น! ตั้งสติแล้วส่งมือมาให้กู วิน!” “แล้วถ้ามันไม่ใช่ภาพปลอมล่ะ...?” คำถามเรียบเฉยนั้นทำให้ถ้อยคำของกรณ์ชะงักค้างในลำคอ วินยิ้ม... เป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและชวนให้หัวใจแหลกสลายที่สุดเท่าที่กรณ์เคยเห็นมาในชีวิต ดวงตาที่เคยสดใสของเพื่อนร่วมคณะ ผู้เคยเป็นคนคอยเล่าเรื่องตลกคลายเครียดให้ทุกคนฟัง บัดนี้เหลือเพียงความสิ้นหวังที่ดำมืดราวกับหลุมลึกไร้ก้น “กูไม่ได้นอนมาสี่วันแล้วกรณ์ ทุกครั้งที่กูหลับตา... เสียงแจ้งเตือนนั่นมันจะดังอยู่ในหัวกูตลอดเวลา พอกูจะกินข้าว กูเห็นเศษเนื้อตัวเองในจาน... กูทนรับความกลัวที่จะต้องรอให้ถึงเที่ยงคืนของทุกวันไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว” วินสูดหายใจเข้าลึก ไหล่ของเขาลู่ลงราวกับปลดเปลื้องภาระอันหนักอึ้ง “ถ้ากูตายด้วยมือของกูเอง... วิญญาณกูจะหลุดพ้นจากเกมเหี้ยนี่ใช่ไหม? มันจะเอาชีวิตกูไปต่อรองกับพวกมึงไม่ได้อีกแล้ว... ถูกไหม?” “อย่านะวิน! อย่านะเว้ย!” กรณ์คว้าถังดับเพลิงสีแดงที่แขวนอยู่ข้างกำแพงขึ้นมา ฟาดมันเข้าใส่กระจกนิรภัยสุดแรงเกิด *เพล้ง!* รอยร้าวรูปใยแมงมุมแผ่กระจายออกไป เศษกระจกคมกริบบาดเข้าที่แก้มและท่อนแขนของกรณ์จนเลือดหยดติ๋งๆ ลงบนพื้นหินขัด แต่มันก็ยังไม่แตกออกเป็นช่องพอให้ลอดผ่านได้ มินกรีดร้องเอามือปิดหน้า “วิน อย่ามองจอ! วางมันลง!” วินไม่ได้มองหน้าจออีกต่อไปแล้ว เขาค่อยๆ ปล่อยโทรศัพท์มือถือในมือให้ร่วงหล่นลงสู่อากาศธาตุเบื้องล่าง เครื่องมือสื่อสารที่เป็นดั่งโซ่ตรวนแห่งนรกดิ่งวูบลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง ก่อนจะมีเสียงวัตถุกระแทกพื้นถนนข้างล่างดังแว่วมาเบาๆ จากนั้น วินก็หันหน้าออกสู่นอกระเบียง... เผชิญหน้ากับความว่างเปล่า “ฝาก... ดูแลแม่กูด้วยนะ” “วินนนน!!” กรณ์ทุ่มตัวกระแทกหน้าต่างอีกครั้งด้วยความบ้าคลั่ง กระจกแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ บาดลึกเข้าสู่เนื้อตัวจนชุดนักศึกษาฉีกขาด แต่เศษเสี้ยววินาทีที่มือของกรณ์เอื้อมพ้นกรอบหน้าต่างออกไปสู่ความว่างเปล่า... ปลายนิ้วของเขากลับสัมผัสได้เพียงสายลมหนาวที่พัดกรรโชกขึ้นมาจากเบื้องล่าง ร่างของวินทิ้งดิ่งลงไปแล้ว ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีคำร่ำลาครั้งที่สอง มีเพียงร่างของเพื่อนสนิทที่ถูกแรงโน้มถ่วงฉุดกระชากกลืนหายไปในความมืดมิดของตึกเก้าชั้น และตามมาด้วยเสียงเนื้อและกระดูกกระแทกเข้ากับพื้นคอนกรีตลานจอดรถด้านล่างอย่างหนักหน่วง *ตุ้บ!* เสียงนั้นดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของกรณ์ คล้ายกับมีค้อนเหล็กขนาดมหึมาทุบลงกลางกบาลอย่างรุนแรง ความเงียบงันอันน่าขนลุกเข้าปกคลุมดาดฟ้าทันที กรณ์ทรุดฮวบลงกับพื้นปูนที่เต็มไปด้วยเศษกระจก เศษแก้วทิ่มแทงเข้าที่หัวเข่า แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองมือของตัวเองที่ยังคงสั่นระริก... มือที่คว้าเอาไว้ได้เพียงความว่างเปล่า ภาพในอดีตเมื่อสองปีก่อนซ้อนทับเข้ามาในห้วงความคิด ภาพเพื่อนสนิทอีกคนที่จากเขาไปโดยที่เขาไม่อาจช่วยอะไรได้ และในค่ำคืนนี้... ประวัติศาสตร์อันเลวร้ายนั้นก็กรีดซ้ำลงบนแผลเดิมที่ยังไม่เคยตกสะเก็ด “ฮึก... ม...ไม่จริงใช่ไหม...” มินคลานเข้ามาเกาะขอบระเบียง เธอชะโงกหน้ามองลงไปเบื้องล่างก่อนจะผงะหงายหลัง เอามือปิดปากอาเจียนออกมาด้วยความตกใจสุดขีด น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกต้องพายุ “วิน... วินไม่อยู่แล้ว... กรณ์... วินตายแล้ว...” กรณ์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น ลมหายใจของเขาขาดเป็นห้วงๆ หัวใจเต้นช้าลงจนคล้ายจะหยุดนิ่ง ความรู้สึกผิด ความโกรธแค้น และความสิ้นหวังประดังประเดเข้ามาจนแทบจะสำลัก ตรรกะ ความฉลาด การวางแผน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเชื่อมั่นมาตลอดพังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความบิดเบี้ยวอันดำมืดของห้องแชทมรณะนี้ ความตายของวินไม่ใช่แค่การสูญเสียเพื่อนร่วมกลุ่ม... แต่มันคือการพรากเสาหลักทางจิตใจที่คอยเหนี่ยวรั้งความหวังของทุกคนเอาไว้ และในตอนนั้นเอง... *ครืด... ครืด...* โทรศัพท์มือถือของมินที่ตกอยู่บนพื้นสั่นสะเทือน แสงสว่างวาบขึ้นในความมืดอีกครั้ง กรณ์ค่อยๆ เลื่อนสายตาที่พร่ามัวไปด้วยน้ำตาหันไปมอง มันควรจะจบลงแล้วไม่ใช่หรือ? เมื่อเป้าหมายตายไป เกมในคืนนี้ก็ควรจะสิ้นสุดลงตามกติกาไม่ใช่หรืออย่างไร? แต่ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ได้มาจาก *Admin @00:00* ห้องแชทที่ควรจะเงียบสงัด กลับมีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาจากบัญชีผู้ใช้ที่ร่างไร้วิญญาณเพิ่งจะแหลกละเอียดอยู่เบื้องล่าง... **[วิน]:** *ข้างล่างนี้... หนาวมากเลยพวกมึง* กรณ์และมินแข็งค้าง ลมหายใจสะดุดหยุดลงพร้อมกัน ราวกับอากาศรอบตัวถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา ก่อนที่หน้าจอจะสว่างวาบอีกครั้ง พร้อมรูปถ่ายที่ถูกส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ ในห้องแชท มันเป็นรูปถ่ายมุมมองจากเบื้องหลังของกรณ์และมินที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ริมระเบียงดาดฟ้า... ถ่ายจากเงามืดด้านหลังของพวกเขาทั้งสองคนในระยะประชิดไม่ถึงหนึ่งก้าว! --- ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเป็นพยานในค่ำคืนอันโหดร้ายนี้นะคะ อย่าลืมคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้แมวดำใต้แสงจันทร์ด้วยนะคะ