ล่าท้าผีออนไลน์

"อย่าหันหลัง... กรณ์ อย่าเพิ่งหันไปเด็ดขาด!" เสียงกระซิบของมินสั่นพร่าจนแทบขาดห้วง ลมหายใจของเธอหอบกระชั้นถี่รัวสะท้อนอยู่ในความเงียบงันของดาดฟ้าตึกร้างชั้นสิบห้า กลิ่นอับชื้นของคอนกรีตเก่าผสมกับกลิ่นคาวสนิมบางเบาโชยปะทะนาสิก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัววังเวงจนน่าขนลุก ปลายนิ้วเรียวที่ถือโทรศัพท์มือถือสั่นเทาจนหน้าจอ OLED สว่างวาบ สะท้อนภาพห้องแชทมรณะ 00:00 น. ที่กำลังกระพริบเตือนสีแดงฉาน ข้อความล่าสุดจากแอดมินยังคงค้างอยู่บนหน้าจอ... *[แอดมิน]: ถ่ายทอดสดเดี๋ยวนี้... นับถอยหลัง 180 วินาที หากไม่มีภาพเคลื่อนไหวจากมุมมองของพวกคุณทั้งคู่... ศพต่อไปจะเริ่มที่ขั้วหัวใจ* กรณ์กลืนน้ำเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบาก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายซึมตามไรผมและขมับ แม้ในยามวิกาลเช่นนี้ลมบนดาดฟ้าควรจะเย็นยะเยือก แต่แผ่นหลังของเขากลับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ ภาพถ่ายที่ถูกส่งเข้ามาเมื่อครู่ยังคงฝังแน่นอยู่ในเรตินา รูปถ่ายมุมมองจากเบื้องหลัง... ถ่ายจากระยะประชิดไม่ถึงหนึ่งก้าว นั่นหมายความว่า ขณะที่พวกเขานั่งคุกเข่าอยู่ริมระเบียง มี "บางสิ่ง" ยืนอยู่ข้างหลังพวกเขาจริงๆ "มิน ตั้งสติก่อน... เธอเช็คสัญญาณหรือยัง มันถ่ายทอดสดไม่ได้ใช่ไหม สัญญาณอินเทอร์เน็ตบนตึกนี้มันควรจะบอดสิ!" กรณ์พยายามเค้นเสียงให้มั่นคง แม้ว่าขาของเขาจะอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น "บอดอะไรล่ะกรณ์! นายดูนี่สิ!" มินหันหน้าจอโทรศัพท์มาให้เขาเห็น ตัวเลขความเร็วในการอัปโหลดพุ่งสูงจนน่าตกใจ ข้อมูลสตรีมมิ่งถูกบังคับเชื่อมต่อโดยอัตโนมัติ กล้องหน้าและกล้องหลังถูกเปิดใช้งานพร้อมกันอย่างไร้การควบคุม ตัวอักษรสีแดงสดปรากฏขึ้นบนจอ *[Live Stream: On]* พร้อมกับจำนวนผู้ชมที่กำลังพุ่งทะยานจากหลักสิบ เป็นหลักร้อย และทะลุหลักพันในเวลาไม่ถึงพริบตา! "ไอ้เวรเอ๊ย..." กรณ์สบถเบาๆ อย่างจนตรอก ดวงตาคมกวาดมองไปรอบตัวด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด แสงไฟนีออนจากถนนเบื้องล่างสาดส่องขึ้นมาเป็นลำรางๆ เผยให้เห็นเงาทอดตัวยาวน่าเกลียดน่ากลัวของพวกเขาทากทาบอยู่บนพื้นคอนกรีต แต่ที่น่ากลัวกว่านั้น... เงาของใครอีกคนกำลังทับซ้อนอยู่บนเงาของมิน! "กรณ์... มันอยู่ใกล้มาก" เสียงของมินแทบจะกลายเป็นเสียงร้องไห้ เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ฉัน... ฉันรู้สึกถึงลมหายใจเย็นๆ ที่ต้นคอ" *[แอดมิน]: เหลือเวลาอีก 120 วินาที... หันกล้องไปข้างหลังสิ อยากรู้จดว่าผู้ชมในห้องแชทรออะไรอยู่ไหม?* ข้อความพร้อมสติกเกอร์รูปหัวเราะเยาะถูกส่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง คอมเมนต์ในไลฟ์สดไหลผ่านหน้าจอราวน้ำป่าไหลหลาก ทุกคนต่างกระหายที่จะเห็น "ความสยองขวัญ" โดยไม่รู้เลยว่ามันคือความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา - *ผู้ใช้ 'Nightmare_01': ถ่ายสิรออะไรอยู่?* - *ผู้ใช้ 'กินศพตอนเที่ยงคืน': ข้างหลังมีอะไรวะ อยากเห็นหน้าจัง* - *ผู้ใช้ 'เด็กหญิงชุดแดง': พวกแกหนีไม่พ้นหรอก...* "เราต้องทำตามที่มันบอก..." กรณ์ตัดสินใจในเสี้ยววินาที แม้จะรู้ว่าเป็นทางเลือกที่โง่เขลาที่สุด แต่วินาทีนี้เขากลับไม่มีทางเลือกอื่น "มิน หันกล้องไปพร้อมกัน นับสามนะ... หนึ่ง... สอง..." ในจังหวะนั้นเอง สัญชาตญาณนักสืบและตรรกะที่กรณ์ยึดมั่นมาตลอดพังทลายลง เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของมิน ออกแรงดึงให้เธอลุกขึ้นยืนพรวดเดียว พร้อมกับที่เขาตวัดกล้องมือถือหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าเบื้องหลังทันที! พรึบ! แสงแฟลชจากกล้องโทรศัพท์มือถือสว่างวาบเจิดจ้าตัดกับความมืดมิดของค่ำคืน มันส่องกระทบเข้ากับบางสิ่งที่ยืนตระหง่านอยู่ห่างจากพวกเขาเพียงแค่เอื้อมมือถึง! ร่างนั้น... ไม่ใช่ผีร้ายหน้าตาน่ากลัวอย่างที่จินตนาการไว้ มันคือร่างของชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อฮู้ดสีดำสนิทคลุมศีรษะ ใบหน้าครึ่งบนถูกบังด้วยความมืด แต่วินาทีที่แสงแฟลชสาดกระทบ กรณ์ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนหัวใจแทบหยุดเต้น "ทะ... นาย..." กรณ์หลุดปากอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา ชายคนนั้นไม่ได้หายตัวได้... เขามีตัวตนจริง และที่สำคัญที่สุด กรณ์รู้จักใบหน้านั้นดี ใบหน้าของเพื่อนร่วมชั้นปีเดียวกันคนที่ควรจะเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ไปเมื่อสามเดือนก่อน! มินกรีดร้องลั่นด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นใบหน้าภายใต้ฮู้ดนั้นชัดเจน มือที่ถือโทรศัพท์สั่นสะท้านจนภาพในไลฟ์สดสั่นไหวอย่างรุนแรง คอมเมนต์ในห้องแชทระเบิดระเบ้อด้วยความตื่นเต้น รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายในชุดฮู้ด เขายกสมาร์ตโฟนในมือขึ้นมาบ้าง หน้าจอของเขาสว่างวาบเผยให้เห็นแอปพลิเคชันห้องแชทมรณะ 00:00 น. ที่มีสถานะเป็น **"แอดมิน"** อย่างสมบูรณ์แบบ! "ยินดีต้อนรับสู่การถ่ายทอดสดรอบสุดท้าย... กรณ์, มิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่กลับก้องกังวานเสียดแทงประสาทสัมผัส "พวกเธอสงสัยมาตลอดไม่ใช่เหรอว่าใครคือคนสร้างห้องแชทนี้ขึ้นมา?" ก่อนที่กรณ์จะได้เอ่ยปากถามอะไร ชายคนนั้นก็กดปุ่มบางอย่างบนหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง พร้อมกับที่เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นพร้อมกันในโทรศัพท์ของทุกคนบนโลกออนไลน์ *[แอดมิน]: เกมล่าท้าผีรอบนี้จบลงแล้ว... แต่เกม "ล่าฆาตกร" กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้ และเป้าหมายต่อไป... อยู่ในกระเป๋าเสื้อของนายแล้ว กรณ์* กรณ์หน้าถอดสี รีบควานมือลงไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของตัวเองอย่างลนลาน นิ้วของเขาไปสัมผัสกับวัตถุโลหะเย็นเฉียบชิ้นหนึ่ง... เมื่อดึงมันออกมาภายใต้แสงไฟสลัว มันคือมีดพับเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง ที่มีรอยสลักชื่อย่อของ "เพื่อนสนิท" ที่ตายไปเมื่ออดีตไว้อย่างชัดเจน! แมวดำใต้แสงจันทร์ 🐈‍⬛🖤 ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในตอนนี้ด้วยกันนะคะ