รอยเท้าปริศนา

หน้าจอมือถือบนโต๊ะทำงานสั่นครืดเบาๆ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นทำลายความเงียบงันในยามวิกาล กรณ์สะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระンเด็นออกมานอกอก ดวงตาคมกวาดมองข้อความล่าสุดใน "ห้องแชทมรณะ 00:00 น." ด้วยความรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง *[ระบบ: เหลือเวลาอีก 2 ชั่วโมง... คุณได้ทำตามกติกาของห้องแชทแล้วหรือยัง?]* ข้อความนั้นไร้ซึ่งการตอบกลับจากสมาชิกคนอื่น มินที่เคยช่วยเขาแกะรอยระบบหลังบ้านของกลุ่มแชทนี้ขาดการติดต่อมาเกือบสิบนาทีแล้ว หลังจากที่เธอส่งพิกัดปริศนาที่เชื่อมโยงกับหอพักแห่งนี้มาให้กรณ์ตรวจสอบ ปลายนิ้วเรียวของชายหนุ่มชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ เขาค่อยๆ วางมือถือลงบนโต๊ะ พยายามควบคุมลมหายใจให้สม่ำเสมอที่สุด ทว่าความเงียบสงบยามตีสองในหอพักเก่าแก่แห่งนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงกระซิบประหลาดที่ดังแว่วมาจากทางเดินด้านนอก กึก... กึก... เสียงฝีเท้าหนักหน่วง แผ่วเบา แต่ทว่ามั่นคง กำลังย่างก้าวเข้ามาใกล้ประตูห้องพักของเขาเรื่อยๆ กรณ์กลั้นหายใจ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดร้องเตือนภัยสีแดงฉานในหัว สมองที่เคยประมวลผลด้วยตรรกะและเหตุผลเริ่มสั่นคลอน เขาก้าวถอยหลังอย่างช้าๆ จนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ สายตาคมกวาดมองไปรอบห้องนอนสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีแสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์กะพริบติดๆ ดับๆ บรรยากาศรอบตัวช่างวังเวงและกดดันเสียจนหน้าอกแน่นอึดอัด เสียงฝีเท้านั้นหยุดลงตรงหน้าประตูห้องของเขาพอดี... ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เป็นความเงียบที่น่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง กรณ์แทบไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเอง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามรากับกลองศึก เขากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก สายตาจดจ้องไปยังบานประตูไม้สีขาวเก่าๆ ที่มีร่องรอยขูดขีดจางๆ ไม่มีเสียงเคาะ ไม่มีเสียงเรียกชื่อ สิ่งที่เกิดขึ้นคือเงาดำทึบที่ทาบทับลงมาตามช่องว่างใต้ประตู บ่งบอกว่ามีบางสิ่ง... หรือใครบางคนกำลังยืนจ้องมองเขาอยู่หลังบานประตูนั้นอย่างเงียบเชียบ กรณ์ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินย่องเข้าไปใกล้ประตูทีละนิด มือขวาเอื้อมไปจับลูกบิดประตูเหล็กที่เย็นเฉียบด้วยความลังเล ความกลัวแล่นริ้วไปตามเส้นประสาท ทว่าความอยากรู้อยากเห็นและสัญชาตญาณของนักศึกษาผู้ต้องการหาความจริงก็ผลักดันให้เขาต้องพิสูจน์ เขาตัดสินใจบิดลูกบิดช้าๆ พร้อมกับดึงประตูเปิดออกกว้างโดยไม่ให้เกิดเสียง ทางเดินหน้าห้องว่างเปล่า... มีเพียงหลอดไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ส่องแสงสลัวให้เห็นผนังสีซีดและพื้นปูนขัดมัน กรณ์พ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก นึกว่าตัวเองอาจจะหูแว่วไปเพราะความเครียดสะสม แต่พอดสายตาต่ำลงมองที่พื้น ความรู้สึกเย็นเยือกก็พุ่งแล่นเข้าสู่หัวใจอีกครั้ง จนเลือดในกายแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง บนพื้นปูนหน้าห้องของเขา... มีรอยเท้าเปียกชุ่มของเท้าเปล่าประทับอยู่ รอยเท้านั้นไม่ได้มาจากทิศทางอื่น แต่มันมุ่งตรงมาจากความมืดมิดสุดทางเดิน แล้วมาหยุดสนิทอยู่ตรงหน้าประตูห้องนอนของเขาพพอดีเป๊ะ รอยเท้านั้นชุ่มไปด้วยของเหลวสีเข้มข้นหยดติ๋งๆ กลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนมากับอากาศยามวิกาล กรณ์ก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อสังเกตเห็นว่ารอยเท้านี้มีลักษณะผิดรูป นิ้วเท้ามีมากถึงหกนิ้ว และรอยแยกของส้นเท้าลึกราวกับถูกกรีดด้วยของมีคม *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประหลาดดังขึ้นจากด้านในห้อง... ไม่ใช่จากหน้าประตู แต่ดังมาจากตู้เสื้อผ้าไม้เก่าแก่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง! กรณ์สะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองตู้เสื้อผ้าบานทึบที่ปิดสนิททันที รอยเท้าเปียกชุ่มหน้าห้องยังคงอยู่ แต่วินาทีนี้ เสียงขูดเล็บเบาๆ จากด้านในตู้เสื้อผ้ากลับดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่จำแนกเพศไม่ได้ ลอดออกมาเบาๆ ว่า... *"เปิดประตูให้ฉันหน่อย... กรณ์..."* หน้าจอมือถือบนโต๊ะทำงานสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่มีการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันใดๆ หน้าจอสีดำสนิทสะท้อนภาพใบหน้าซีดเผือดของกรณ์ และข้อความใหม่สลักตัวอักษรสีแดงเลือดหมูเด่นชัดขึ้นมากลางหน้าจอว่า... *[ผู้เล่นกรณ์: คุณเลือกที่จะเปิดประตูตู้เสื้อผ้า หรือจะวิ่งหนีออกไปรับความตายภายนอกห้องตอนนี้?]* ดวงตาของกรณ์สั่นระริก มือที่ถือมือถือสั่นเทาขณะที่เสียงเคาะจากในตู้เสื้อผ้าเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น พร้อมกับบานประตูตู้ที่ค่อยๆ ขยับเปิดออกเองทีละนิด... ทีละนิด... แมวดำใต้แสงจันทร์ 🐈‍⬛🖤 ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในตอนนี้ด้วยกันนะคะ