ข้อความจากอนาคต

หน้าจอมือถือในมือของกรณ์ไม่ได้สั่นเตือนด้วยเสียงกริ่งแหลมเล็กอันน่ารำคาญใจเหมือนทุกครั้ง หากแต่มันส่งเสียง "ติ๊ด" สั้นๆ ทุ้มต่ำราวกับเสียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายของคนใกล้ตาย แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในความมืดมิดของห้องนอนที่ปิดทึบ ม่านสีทึบแสงถูกปิดสนิทจนไม่มีแม้แต่เงาของแสงจันทร์เล็ดลอดเข้ามา มีเพียงแสงจากสมาร์ทโฟนเครื่องเก่าที่ทำหน้าที่เป็นดั่งประทีปนำทางสู่ความวิปริต ดวงตาของกรณ์เบิกกว้าง ริมฝีปากแห้งผากจนปริแตก เขาจ้องมองตัวอักษรสีขาวที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละตัวบนหน้าจอแชทสีดำสนิทของกลุ่ม "ห้องแชทมรณะ 00:00 น." ที่ควรจะร้างราผู้คนไปแล้ว **[Unknown]:** "อย่าหันไปมองที่กระจกเงาด้านหลังคุณ... กรณ์" ความหนายะเยือกแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้วเท้า ลามเลียไปตามกระดูกสันหลังจนถึงท้ายทอย ขนทั่วร่างลุกชันขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ลมหายใจของกรณ์สะดุดกึก หัวใจเต้นโครมครามจนเสียงก้องอยู่ในหูราวกับเสียงกลองเพลในวัดร้าง เขารู้จักสำนวนนี้ดี... มันคือสำนวนการพิมพ์ที่คุ้นเคย มันคือจังหวะการเว้นวรรคที่เขาใช้เป็นประจำ และที่สำคัญที่สุด... บัญชีผู้ใช้นั้นถูกส่งมาจากเบอร์โทรศัพท์ของตัวเขาเอง เบอร์โทรศัพท์ที่ถูกฝังกลบไปพร้อมกับซากรถกระบะเมื่อสองปีก่อน... เบอร์ที่ไม่มีทางใช้งานได้อีกแล้ว นิ้วมือที่สั่นเทาของกรณ์พยายามกดแป้นพิมพ์เพื่อตอบกลับความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินวิญญาณ (กรณ์): "แกเป็นใครวะ? เล่นตลกอะไรบ้าๆ แบบนี้!" แทบจะทันทีที่กดส่ง ข้อความตอบกลับจากอนาคตก็เด้งขึ้นมาอย่างไร้ความปรานี ราวกับปลายทางกำลังจ้องมองความดิ้นรนของเขาผ่านรอยแยกของมิติเวลา **[Unknown]:** "ฉันไม่ใช่ใครอื่น... ฉันคือแกในอีกสิบนาทีข้างหน้า กรณ์ จำไว้ให้ดี วิธีเดียวที่จะรอดจากคืนนี้ คือการไม่ลุกขึ้นยืนตอนตีสองสิบห้า นาที และห้าม... ห้ามเปิดประตูห้องน้ำเด็ดขาด แม้จะได้ยินเสียงมินเคาะเรียกก็ตาม" มิน? ชื่อนั้นทำให้กรณ์สะดุดกึก เขากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก เมื่อช่วงหัวค่ำที่ผ่านมา มินเพิ่งจะส่งข้อความมาบอกว่ากำลังสืบเรื่องเซิร์ฟเวอร์มรณะของกลุ่มนี้อยู่ที่หอพักของเธอ แล้วทำไม... ทำไมอนาคตถึงบอกว่า เสียงเคาะประตูห้องน้ำจะเป็นเสียงของมิน? หรือว่า... มินตกอยู่ในอันตรายก่อนหน้าเขาแล้ว? กรณ์หันขวับไปมองนาฬิกาแขวนผนังเรืองแสง เข็มยาวสีเขียวอ่อนกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้เลขสาม ส่วนเข็มสั้นชี้ตรงอยู่ที่เลขสอง... 02:13 น. เหลือเวลาอีกเพียงสองนาที ก่อนที่คำทำนายแรกของอนาคตจะถูกพิสูจน์ ความเงียบงันภายในห้องนอนช่างน่าอึดอัด เสียงติ๊กต่อกของนาฬิกาแขวนผนังดังชัดเจนราวกับค้อนที่ตอกลงบนโลงศพ กรณ์พยายามควบคุมสติ ใช้ตรรกะที่เขายึดมั่นมาตลอดชีวิตนักศึกษาปี 3 เข้ามาประคับประคองจิตใจที่กำลังจะแหลقสลาย เขาบอกตัวเองว่านี่คือการแกล้งกันผ่านระบบเครือข่าย หรือไม่ก็อาจจะเป็นฝีมือของแฮกเกอร์โรคจิตที่เจาะเข้ามาในระบบเพื่อปั่นประสาท *แต่มือที่ถือมือถืออยู่กลับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น...* เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอดังขึ้นอีกครั้ง กรณ์สะดุ้งสุดตัว หน้าจอแสดงข้อความใหม่จากมินโดยตรง ไม่ใช่จากกลุ่มแชทมรณะ (มิน): "กรณ์! นายเห็นข้อความนั้นหรือยัง? ฉัน... ฉันเพิ่งโดนไล่ล่า ไอ้มืดนั่นมันอยู่หน้าห้องฉัน ช่วยด้วย!" กรณ์ขมวดคิ้วแน่น หัวใจกระหน่ำซัดรัวยิ่งกว่าเก่า ความห่วงใยเพื่อนสนิทตีรันกับความหวาดกลัวต่อคำเตือนจากอนาคตอย่างรุนแรง นิ้วเรียวยาวรีบพิมพ์ตอบกลับทันที (กรณ์): "มิน! ล็อคประตูหรือยัง? อยู่ในห้องนะ อย่าเปิดให้ใครเด็ดขาด!" (มิน): "ฉันเปิดประตูไม่ได้... กุญแจมันหายไปไหนไม่รู้ กรณ์ มารับฉันที ได้โปรด... ฉันอยู่ที่หน้าห้องน้ำรวมชั้นสาม..." *หน้าห้องน้ำรวมชั้นสาม...* สมองของกรณ์ประมวลผลอย่างรวดเร็ว หอพักของเขากับมินอยู่คนละตึกกัน แต่ถ้ามินวิ่งหนีมาจนถึงตึกนี้... ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่หน้าห้องน้ำรวมชั้นสามของตึกเขาได้? และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอกห้องนอนของกรณ์... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงครางฮือที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด เสียงของผู้หญิงที่กำลังสะอื้นไห้และเรียกชื่อเขา "กรณ์... กรณ์จ๋า ช่วยมินด้วย... เปิดประตูให้มินหน่อย หนาวเหลือเกิน..." เสียงนั้น... เสียงของมินอย่างแน่นอน น้ำเสียงสั่นเครือและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวแบบเดียวกับที่เธอเคยใช้เวลาตกใจกลัวอะไรร้ายแรง กรณ์ผุดลุกขึ้นยืนจากเตียงนอนโดยอัตโนมัติ ร่างกายตอบสนองเร็วกว่าความคิด ความเป็นห่วงเพื่อนสนิทที่มีบุญคุณร่วมเป็นร่วมตายกันมาทำให้เขาลืมคำเตือนในหน้าจอแชทไปจนสิ้นสว่าง เขาก้าวเท้าไปที่ประตูห้องนอน มือเอื้อมไปแตะที่ลูกบิดโลหะเย็นเฉียบ แต่แล้ว... สายตาเจ้ากรรมก็เหลือบไปเห็นเงาสะท้อนจากกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ในความมืดสลัว... เงาสะท้อนในกระจกไม่ได้ขยับตามการเคลื่อนไหวของเขา กรณ์หยุดชะงัก เงาในกระจกยังคงนั่งอยู่บนเตียงนอนในท่าเดิม ทว่าศีรษะของมันกลับเอียงคอไปด้านข้างจนผิดธรรมชาติ ดวงตาสองข้างดำมืดสนิทไร้แววตา และฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู ข้อความสุดท้ายจากอนาคตแล่นเข้ามาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับเสียงก้องกังวานในถ้ำลึก *“วิธีเดียวที่จะรอดจากคืนนี้ คือการไม่ลุกขึ้นยืนตอนตีสองสิบห้า นาที และห้าม... ห้ามเปิดประตูห้องน้ำเด็ดขาด แม้จะได้ยินเสียงมินเคาะเรียกก็ตาม”* กรณ์ก้มมองนาฬิกาข้อมือในความมืด... 02:15 น. พอดีเป๊ะ เสียงทุบประตูดังขึ้นอีกครั้ง รุนแรงกว่าเดิมจนบานประตูไม้สั่นสะเทือน และเสียงเรียกชื่อของมินก็เปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะแหลมสูงที่บาดลึกถึงแก้วหู "กรณ์... นายเลือกผิดแล้วล่ะ..." เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของมินอีกต่อไป แต่เป็นเสียงแหบพร่าของใครบางคนที่ซ้อนทับกันนับร้อยชีวิต กรณ์ชะงักมือที่กำลังจะบิดลูกบิดประตู หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อเงาสะท้อนในกระจกเงาค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ พร้อมกับก้าวเท้าทะลุกระจกออกมาสู่โลกความเป็นจริง! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในตอนนี้ด้วยกันนะคะ 🐈‍⬛🖤