ผู้รอดชีวิตหรือเหยื่อรายต่อไป

หน้าจอสมาร์ทโฟนที่สว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิดของห้องพักแคบๆ ไม่ได้ให้ความรู้สึกอุ่นใจเลยแม้แต่น้อย มันคือความสว่างไสวที่อาบย้อมใบหน้าซีดเซียวของคนทั้งสองให้ดูคล้ายภูตผี มากกว่ามนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ "นายกำลังจะบอกว่า... ทั้งหมดนี่มันเป็นเพราะฉันเหรอ, กรณ์?" เสียงของมินสั่นเครือ แหบพร่า และเต็มไปด้วยรอยร้าวที่ยากจะประสานให้กลับมาเหมือนเดิม เธอนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาเก่าๆ ริมหน้าต่าง ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเฉลียวฉลาดและเต็มไปด้วยความมั่นใจยามที่เธอกำลังแกะรอยโค้ดอันตรายในโลกไซเบอร์ บัดนี้กลับแดงก่ำ รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจและความหวาดกลัวที่สะสมมานานนับสัปดาห์ กรณ์ยืนค้ำหัวเธออยู่ L-shaped โต๊ะทำงานรกๆ เต็มไปด้วยกระดาษโน้ตและสายชาร์จระโยงระยาง เขาไม่ได้ตอบทันที สันกรามของชายหนุ่มขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ลมหายใจอุ่นร้อนพรูออกมาทางจมูกด้วยความหงุดหงิดที่ระเบิดออกจนควบคุมไม่อยู่ "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น... มิน" กรณ์พยายามกดเสียงให้ต่ำลง พยายามดึงสติที่หลุดลอยของตัวเองกลับมา แต่แววตาที่เขามองเธอมันฟ้องชัดเจนว่า ความไว้วางใจระหว่างกันมันได้พังทลายลงไปเกินกว่าครึ่งทางแล้ว "แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ใช่ไหมล่ะ ว่าลิงก์ประหลาดอันแรกที่ส่งเข้ามาในกลุ่ม... มันมาจากไอพีแอดเดรสของแล็ปท็อปเธอ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องพักชั่วขณะ มีเพียงเสียงหึ่งต่ำของตู้เย็นเก่าๆ ที่ดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะ มินสะอื้นเบาๆ เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวกๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทที่เธอคิดมาตลอดว่าเป็น "ที่พึ่งสุดท้าย" ในนรกขุมนี้ แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเสียใจกลายเป็นความเยียบเย็นอย่างน่ากลัว "นายสงสัยฉันเหรอ, กรณ์... นายคิดว่าฉันเป็นคนพาพวกเราเดินเข้าสู่เกมบ้าๆ นี่ตั้งแต่แรกงั้นเหรอ?" มินเค้นหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "ถ้าฉันเป็นคนสร้างมันขึ้นมา ฉันจะมานั่งตัวสั่น ปั่นงานแก้โค้ดจนตาแฉะเพื่อหาวิธีรอดตายไปพร้อมกับนายทำไมฮะ!" "แล้วทำไมระบบถึงระบุตัวตนเครื่องเธอเป็นจุดกำเนิดล่ะวะ!" กรณ์ตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนแก้วกาแฟสั่นสะเทือน เขาคุมอารมณ์ไม่ให้อยู่1อีกต่อไป ความกดดันจากนาฬิกาศูนย์เที่ยงคืนที่กำลังคืบคลานเข้ามาทุกขณะ การตายของเพื่อนร่วมชั้นทีละคน และความหวาดระแวงที่กัดกินจิตใจทำให้ความอดทนของเขาขาดผึ่ง "ฉันพยายามหาเหตุผล พยายามใช้ตรรกะทุกอย่างที่เรียนมา แต่มันวนกลับมาที่เธอตลอด มิน! เธอมีความลับอะไรซ่อนไว้อีกรึเปล่า? บอกฉันมาเดี๋ยวนี้!" บรรยากาศในห้องอัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก มินนิ่งอึ้งไป เธอมองหน้ากรณ์ด้วยความรู้สึกที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ มันคือความผิดหวังขั้น The ultimate เมื่อคนที่ไว้ใจที่สุด กลับเป็นคนแรกที่เอามีดมาจ่อคอหอยเธอ "นายมันบ้าไปแล้ว, กรณ์..." มินกระซิบเสียงสั่น เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะตัวเล็กกว่าเขาแต่รังสีความเด็ดเดี่ยวในแววตากลับทำให้กรณ์ต้องชะงัก "นายกลัวความตายจนสูญเสียความเป็นคนไปหมดแล้ว นายเริ่มมองทุกคนรอบตัวเป็นศัตรู... นายไม่ต่างอะไรจากพวกมันในห้องแชทนั้นเลยสักนิด" คำพูดนั้นราวกับลูกศอาบยาพิษที่พุ่งปักเข้ากลางใจของกรณ์อย่างจัง ภาพของเพื่อนสนิทในอดีตที่เขาเคยช่วยไว้ไม่ได้ซ้อนทับขึ้นมาในหัว แต่มันกลับตอกย้ำบาดแผลฉกรรจ์ในใจที่เขาพยายามฝังกลบมันมาตลอดสามปี—การตัดสินใจผิดพลาดที่ทำให้คนอื่นต้องตาย กรณ์ชะงัก มือที่กำแน่นค่อยๆ คลายออก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกหนาหนักที่แล่นพล่านขึ้นมาจุกที่ลำคอ เขากวาดสายตามองมิน ผู้หญิงที่ร่วมเป็นร่วมตายฝ่าฟันความมืดมาด้วยกันหลายคืน บัดนี้พวกเขากำลังยืนอยู่คนละฝั่งของเหวลึกแห่งความหวาดระแวงเสียแล้ว ก่อนที่ใครจะได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำบาดหมางอะไรออกไปมากกว่านั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้น... *ติ๊ง!* เสียงนั้นสั้น ห้วน และคุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียน ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต ความโกรธเมื่อครู่วันมลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แล่นริ้วตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าขึ้นมาถึงสันหลัง ทั้งกรณ์และมินหันขวับไปมองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่นอนนิ่งอยู่บนโต๊ะพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย หน้าจอดับมืดไปชั่วขณะ ก่อนจะสว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีใครแตะต้อง ข้อความใหม่จากห้องแชทมรณะปรากฏขึ้นเด่นชัดบนพื้นหลังสีดำสนิท ไร้ซึ่งความปรานี ไร้ซึ่งเสียงเตือนล่วงหน้า **[System]: "ตรวจพบความขัดแย้งขั้นรุนแรงระหว่างผู้เล่น... บทลงโทษรอบพิเศษกำลังจะเริ่มต้นขึ้น"** หัวใจของกรณ์กระหน่ำรัวรากลองศึก เขากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก ขณะที่มินก้าวถอยหลังไปจนชิดติดผนังห้องโดยอัตโนมัติ ร่างกายของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้ตั้งสติกับข้อความแรก ข้อความที่สองก็ตามติดมาติดๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นจากทางเดินนอกห้องพัก—*ตึง! ตึง! ตึง!*—เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้ประตูห้องของพวกเขาเรื่อยๆ ด้วยจังหวะที่จงใจและเชื่องช้า ราวกับผู้มาเยือนกำลังสนุกกับการบดขยี้ประสาทสัมผัสของเหยื่อ **[System]: "โหวตเอกฉันท์: คืนนี้... จะต้องมีคนตายหนึ่งคนเพื่อแลกกับทางรอดของอีกคน... และพวกคุณเลือกที่จะทะเลาะกันเอง ดีมาก... เชิญเปิดประตูต้อนรับ 'แขกรับเชิญพิเศษ' ได้เลยค่ะ"** สิ้นเสียงข้อความนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งซ้อน—*ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!*—ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูดัง *แกร็ก... แกร็ก...* ทั้งๆที่พวกเขามั่นใจแน่ว่าได้ลงกลอนไว้อย่างแน่นหนาแล้วจากด้านใน! ดวงตาของกรณ์เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อเขาสังเกตเห็นเงาสูดดำที่ทาบทับผ่านช่องแสงใต้ประตูกำลังขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังลอดช่องลมเข้ามา... เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของคนแปลกหน้า แต่มันคือเสียงของคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสามวันก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ห้วงมรณะไปด้วยกันในตอนนี้มากๆ นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปค่ะ