คำเตือนจากศพ

แสงสีฟ้าจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือสาดกระทบใบหน้าซีดเซียวของกรณ์ในความมืดทึบของห้องเก็บเสียงใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก ราวกับอากาศที่นี่ถูกสูบออกไปจนเกือบหมด ปลายนิ้วที่สั่นเทาของมินกำลังลากผ่านหน้าจออย่างลนลาน ขณะที่ดวงตากลมโตคู่นั้นเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า [ระบบ]: ตรวจพบรหัสผ่านถูกต้อง... ยินดีต้อนรับสู่ "ห้องแชทมรณะ" รอบสุดท้าย และผู้เล่นที่จะต้องตายแทนคุณในคืนนี้คือ... เสียงแจ้งเตือนสั้นๆ จากหน้าจอหยุดลงแค่นั้น แต่มันกลับดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคนทั้งคู่ราวกับเสียงระฆังมรณะ มินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสียงเอื้อกอึกนั้นดังชัดเจนในความเงียบงัน "กรณ์... มัน... มันกำลังจะประกาศชื่อใคร" เสียงของมินแหบพร่า มือที่ถือโทรศัพท์สั่นสะท้อนจนเห็นได้ชัด "ถ้าไม่ใช่ฉัน... ก็ต้องเป็นแก หรือว่า... หรือว่าเราจะ..." "ตั้งสติไว้มิน!" กรณ์กระชากเสียงต่ำ พยายามกดความตื่นตระหนกที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจของตนเองลงไป สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องแคบๆ ที่มีเพียงแสงไฟฉายสลัวๆ สาดส่อง "ระบบมันกำลังปั่นหัวเรา มันต้องการให้เราหวาดระแวงกันเอง อย่าไปหลงกล..." *ติ๊ง!* เสียงข้อความใหม่เด้งขึ้นมาขัดจังหวะ ประโยคถัดมาบนหน้าจอไม่ได้ระบุชื่อผู้เคราะห์ร้ายอย่างที่ใจระทึกคาดคิด แต่ทว่า... มันกลับส่งพิกัด GPS พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบ [ระบบ]: หากอยากรู้ว่าใครคือ "ผู้เสียสละ" โปรดไปรับ "คำใบ้" ที่ห้องใต้หลังคา ตึกร้างคณะวิทยาศาสตร์ ภายในเวลา 00:30 น. มิฉะนั้น... ทุกคนในแชทจะตายทั้งหมด หน้าจอดับวูบลงทันที เหลือไว้เพียงความมืดมิดที่กลืนกินทัศนียภาพเบื้องหน้า กรณ์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แม้ในใจจะรู้ดีว่านี่อาจเป็นหลุมพรางที่ถูกขุดดักรอไว้ แต่การนิ่งเฉยก็เท่ากับรอความตาย "ตึกร้างคณะวิทยาศาสตร์..." มินพึมพำเสียงสั่น เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น "นั่นมันตึกที่เกิดเรื่องเมื่อปีที่แล้วไม่ใช่เหรอ กรณ์... แกจำไม่ได้เหรอว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น" "จำได้สิ" กรณ์กัดฟันกรอด จนกรามขึ้นเป็นสันนูน "เพื่อนสนิทของเรา... คนที่ตายไปก่อนที่จะมีห้องแชทนี้ขึ้นมา" ความทรงจำอันเจ็บปวดไหลย้อนกลับมาในหัว ราวกับมีใครเอามีดกรีดซ้ำลงบนแผลเก่า ตึกร้างหลังนั้นคือสถานที่ที่พالف เพื่อนรักของพวกเขาต้องจบชีวิตลงอย่างปริศนา และเป็นจุดเริ่มต้นของความวิปริตทั้งหมดนี้ สิบนาทีต่อมา ทั้งคู่เคลื่อนตัวฝ่าความมืดของมหาวิทยาลัยยามวิกาลอย่างเงียบเชียบที่สุด ลมหนาวพัดโชยมาปะทะผิวเนื้อจนขนลุกชัน เงาไม้ใหญ่ไหววูบตามแรงลมราวกับภูตผีที่กำลังกวักมือเรียก ตึกร้างคณะวิทยาศาสตร์ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ผนังปูนกะเทาะร่อนจนเห็นโครงสร้างเหล็กขึ้นสนิม หน้าต่างทุกบานมืดสนิทราวกับปากของอสุรกายที่อ้าคอยเหยื่อ กรณ์ผลักประตูไม้เก่าคร่ำคร่าที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหูเข้าไป กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสาปของซากสัตว์ผสมปนเปกันจนน่าสะบัดร้อนสะบัดหนาว แสงไฟจากโทรศัพท์มือถือสาดส่องนำทางขึ้นไปยังบันไดวนสู่ชั้นบนสุด ฝุ่นละอองลอยวนอยู่ในลำแสงราวกับดวงวิญญาณนับร้อยที่กำลังเฝ้ามองผู้มาเยือน เมื่อขึ้นมาถึงชั้นใต้หลังคา ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกละเอียด ทำให้เปลวไฟในใจของกรณ์สั่นไหว ทว่า สิ่งที่ดึงดูดสายตาของพวกเขากลับไม่ใช่สภาพแวดล้อมอันวังเวง แต่เป็นร่างบางร่างหนึ่งที่นั่งพิงผนังปูนเปลือยอยู่ตรงมุมห้อง "เฮ้ย! นั่นใครวะ!" มินอุทานลั่นด้วยความตกใจ พร้อมกับผถ่าถอยหลังไปชนแผ่นหลังของกรณ์ กรณ์ยกไฟฉายขึ้นส่องตรงไปยังร่างนั้น ทันทีที่แสงสว่างตกกระทบ ร่างกายของเขาก็แข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ร่างนั้นคือ... ร่างไร้ลมหายใจของ "เจตน์" รุ่นพี่ปี 4 ผู้ดูแลระบบเครือข่ายของมหาวิทยาลัย ซึ่งหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่สามวันก่อน สภาพศพของเจตน์นั่งพิงกำแพง ดวงตาเบิกโพลงค้างอย่างคนตื่นกลัว ลิ้นจุกปาก และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ ผิวหนังบริเวณลำคอและท่อนแขนทั้งสองข้าง เต็มไปด้วยรอยกรีดลึกเป็นทางยาว ไม่ใช่รอยแผลจากของมีคมธรรมดา... แต่มันคือ "ตัวหนังสือ" ที่ถูกสลักลงไปบนเนื้อสดๆ! "ม... มิน ดูนั่นสิ..." กรณ์เอ่ยเสียงสั่น พลางก้าวเข้าไปใกล้ศพอย่างกล้าๆ กลัวๆ มินหลับตาปี๋ ไม่กล้ามองภาพอันน่าสะพรึงกลัวเบื้องหน้า แต่ด้วยความอยากรู้และความกลัวที่ผสมปนเปกัน ทำให้เขาต้องลืมตาขึ้นมองตามนิ้วที่สั่นเทาของเพื่อนสนิท บนผิวหนังที่อาบย้อมไปด้วยคราบเลือดแห้งกรังของเจตน์ ถูกสลักเป็นข้อความตัวบรรจงที่อ่านได้อย่างชัดเจน: *“มันไม่ใช่โปรแกรม... มันคือคน... แอดมินคือกรรมการ... และพวกแกกำลังถูกเล่นเกมฆาตกรรม... หนีไปซะ!”* หัวใจของกรณ์เต้นรัวระส่ำจนแทบทะลุออกมานอกอก ข้อมูลใหม่นี้พังทลายสมมติฐานทั้งหมดที่เขากั้งสร้างขึ้นมาตลอดหลายวัน ห้องแชทมรณะนี้ไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยปัญญาประดิษฐ์หรือระบบอัตโนมัติไร้ตัวตนอย่างที่เคยเข้าใจ แต่มันมี "เบื้องหลัง" มีมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อและจิตใจอันบิดเบี้ยวเป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังทั้งหมด! "ถ้าแอดมินคือคน..." มินพูดเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเอ่อคลอเบ้า "งั้น... งั้นคนที่กำลังอ่านแชทและคอยสั่งให้เราทำตาม ก็อยู่ในกลุ่มพวกเราด้วยงั้นเหรอ?" ก่อนที่กรณ์จะได้ทันตอบคำถาม เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเจตน์ที่นอนแน่นิ่งอยู่ก็ดังขึ้น *'ติ๊ง!'* ท่ามกลางความเงียบงันของห้องใต้หลังคา กรณ์สะดุ้งสุดตัว เขากลั้นหายใจ ค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ศพของรุ่นพี่ผู้ล่วงลับ ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นในความมืด เปิดแอปพลิเคชันห้องแชทมรณะค้างไว้ และข้อความล่าสุดที่เพิ่งส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ ระบุว่า... [แอดมิน]: ยินดีด้วยที่หาคำตอบเจอ... กรณ์ มิน... หันหลังกลับไปมองข้างหลังพวกแกสิครับ ตอนนี้ "ผู้เสียสละ" มายืนรออยู่ตรงนั้นแล้วนะ หัวใจของกรณ์หยุดเต้นไปชั่วขณะ ความเย็นเยียบแล่นพล่านตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าขึ้นมาถึงต้นคอ เสียงหายใจแผ่วเบาที่ไม่ใช่เสียงของเขากับมินกำลังดังขึ้น... อยู่ห่างออกไปเพียงแค่คืบเดียวในความมืดด้านหลัง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดด้วยกันนะคะ... แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ