กับดักความทรงจำ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของกรณ์สั่นระรัวจนแทบหลุดร่วง แสงสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอแชทกลุ่ม ‘00:00 น.’ สาดกระทบใบซีดเซียวที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ในขณะที่นิ้วเรียวยาวของมินกำลังรัวแป้นพิมพ์ตอบกลับข้อความปริศนาที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ ด้วยความลนลาน [ระบบ]: กรุณายืนยันตัวตน... มิฉะนั้น ผู้ร่วมชะตากรรมคนต่อไปจะถูกลบออกจากกลุ่มอย่างถาวร [มิน]: "กรณ์ ตั้งสติหน่อย! มันส่งพิกัดบ้าอะไรมาอีกแล้วเนี่ย... ที่นี่มันตึกคณะเก่าที่ปิดปรับปรุงไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมเราต้องเดินมาถึงจุดนี้ด้วย" เสียงหอบหายใจของมินสะท้อนก้องไปตามทางเดินแคบๆ ของตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ร้าง กลิ่นอับชื้นของปูนเก่าและฝุ่นละอองคละคลุ้งจนแสบจมูก มีเพียงแสงไฟฉายจากสมาร์ทโฟนที่สาดส่องตัดความมืดมิดยามวิกาล บรรยากาศรอบตัววังเวงจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมคราม กรณ์ไม่ตอบ เขากวาดสายตามองไปรอบห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยซากโต๊ะเก้าอี้พังๆ แสงไฟฉายกวาดผ่านเสาปูนต้นใหญ่ ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะเบิกกว้างขึ้น ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ที่มุมห้องมืดสนิท... เงาร่างหนึ่งกำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า "มะ... มิน หยุดเดินก่อน" กรณ์เอ่ยเสียงสั่น พลางคว้าแขนเพื่อนร่วมชั้นไว้แน่นจนมินสะดุ้ง "อะ... อะไรของนายกรณ์ หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย" มินหันมามองด้วยความตกใจ แต่เมื่อเห็นสายตาที่หวาดกลัวสุดขีดของกรณ์ เธอจึงค่อยๆ หันขวับไปมองตามทิศทางนั้น แสงไฟฉายสั่นไหว เผยให้เห็นร่างของเด็กหนุ่มสวมเสื้อฮู้ดสีดำคุ้นตา เส้นผมหยักศกเล็กน้อยกำลังลู่ลงปรกหน้าผาก เขากำลังก้มหน้ามองพื้น ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเย็นยะเยือกจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจางๆ ทั้งที่ตอนนี้เป็นฤดูร้อน "ต้าร์..." กรณ์หลุดปากเรียกชื่อนั้นออกมา เสียงแหบพร่าสั่นเครือจนแทบไม่เป็นภาษา เงาร่างนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่ขาวซีดไร้สีเลือด ดวงตากลวงโบ๋ที่มีเลือดไหลซึมออกมาเป็นทางยาวริมฝีปากฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู รอยยิ้มที่กรณ์จำได้ไม่เคยลืม... รอยยิ้มสุดท้ายก่อนที่ต้าร์ เพื่อนสนิทคนนี้จะตัดสินใจจบชีวิตลงด้วยการกระโดดลงมาจากดาดฟ้าตึกนี้เมื่อสองปีก่อน [ต้าร์]: "กรณ์... ทำไมวันนั้น... นายถึงไม่รับสายฉัน?" เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกดังขึ้นในหัวของกรณ์โดยตรง ไม่ได้มาจากลำโพงโทรศัพท์ แต่ดังมาจากความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบมันมาตลอดสองปีเต็ม "มะ... ไม่จริง นายตายไปแล้ว ต้าร์ นายตายไปแล้ว!" กรณ์ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังปูนเย็นเฉียบ เขายกมือขึ้นกุมศีรษะด้วยความเจ็บปวด ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นผุดขึ้นมาในหัวราวกับฉากภาพยนตร์ซ้ำๆ เสียงโทรศัพท์ที่ถูกปฏิเสธ ข้อความตัดพ้อที่เขาเพิกเฉย เพราะคิดว่ามันเป็นแค่การเรียกร้องความสนใจ [มิน]: "กรณ์! นั่นมันไม่ใช่คน! อย่าเข้าไปใกล้นะ!" มินกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นเงาร่างของต้าร์ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเข้ามาหาพวกเขาอย่างช้าๆ ทว่าเสียงฝีเท้ากลับไร้ซึ่งสรรพเสียงใดๆ ราวกับล่องหนได้ กรณ์ยืนนิ่งงัน ขาpowered ทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น ภาพหลอนของเพื่อนสนิทก้าวเข้ามาประชิดตัว กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน มือเย็นเยือกราดน้ำแข็งยื่นมาแตะที่หัวไหล่ของเขาช้าๆ [ต้าร์]: "มาอยู่กับฉันเถอะ... ในห้องแชทนี้... ไม่มีใครต้องเจ็บปวดอีกแล้วนะ กรณ์" ในเสี้ยววินาทีที่ความกลัวเข้าครอบงำจิตใจจนแทบสิ้นสติ หน้าจอโทรศัพท์ในมือของมินก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความใหม่ที่ถูกส่งเข้ามาจากสมาชิกปริศนาที่ไม่ได้อยู่ในรายชื่อตอนแรก [???]: "อย่าเชื่อสิ่งที่ตาเห็น... กุญแจสำคัญไม่ได้อยู่ที่การหนี แต่อ1ยู่ที่รหัสผ่านในความทรงจำที่นายจงใจลืมต่างหาก กรณ์" กรณ์สะดุ้งเฮือก ดวงตาคมกริบฉายแวววาวด้วยความตระหนักรู้ เขาเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าของภาพหลอนตรงหน้า ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่อันตรายที่สุด—เขายื่นมือออกไปคว้าข้อมือที่เย็นเฉียบของต้าร์เอาไว้แน่น แทนที่จะวิ่งหนี! ทันใดนั้น ภาพรอบตัวทั้งหมดก็บิดเบี้ยวหมุนเคว้งราวกับโลกกำลังถล่มลงมา เสียงกรีดร้องของมินดังแว่วมาจากที่ไกลแสนไกล ก่อนที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือของทุกคนจะดับวูบลงพร้อมกัน พร้อมกับเสียงข้อความแจ้งเตือนสุดท้ายที่เด้งขึ้นมาในความมืดมิด... [ระบบ]: ตรวจพบรหัสผ่านถูกต้อง... ยินดีต้อนรับสู่ "ห้องแชทมรณะ" รอบสุดท้าย และผู้เล่นที่จะต้องตายแทนคุณในคืนนี้คือ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเผชิญความกลัวไปด้วยกันนะคะ น้อมรับทุกคอมเมนต์ด้วยความอบอุ่นค่ะ