เบาะแสจากโรงพยาบาลร้าง

กลิ่นอับชื้นของน้ำยาฆ่าเชื้อที่เสื่อมสภาพผสมปนเปกับกลิ่นดินรากไม้เน่าเสีย เตะเข้าจมูกทันทีที่ผลักบานประตูเหล็กขึ้นสนิมของอาคารเวชศาสตร์ฉุกเฉิน โรงพยาบาลร้างแห่งนี้ไม่เคยปรากฏอยู่ในแผนที่ดิจิทัลยุคปัจจุบัน มันถูกลบเลือนด้วยอำนาจบางอย่างที่มินใช้เวลาสืบค้นนานถึงสามคืนเต็ม กว่าจะพบพิกัดใต้ดินที่เชื่อมโยงกับไอ피 แอดเดรสปริศนาของ ‘ห้องแชทมรณะ 00:00 น.’ “ระวังทางเดินหน่อยนะคะ กรณ์… ตรงนั้นพื้นไม้กระดานน่าจะผุหมดแล้ว” เสียงกระซิบแผ่วเบาของมินลอดผ่านหน้ากากอนามัยสีขาว เธอถือไฟฉายแรงสูงส่องนำทาง ลำแสงสีขาวนวลกวาดผ่านผนังสีเขียวมิ้นต์ที่ลอกล่อนจนเห็นปูนฉาบด้านใน คราบสีน้ำตาลเข้มคล้ายรอยเลือดแห้งกรังเป็นทางยาว ราวกับมีบางสิ่งถูกลากผ่านโถงทางเดินนี้เมื่อไม่นานมานี้ ทั้งที่ความจริงสถานที่แห่งนี้ถูกปิดตายมานานกว่าสิบปีแล้ว กรณ์ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย มือขวาจับด้ามเหล็กชะแลงแน่นจนข้อต่องอขาว เขาหันไปมองหน้าจอมือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต มันยังคงปิดกั้นสัญญาณเครือข่ายโดยสิ้นเชิง แต่หน้าจอแบกแพ็คไวร์เลสที่มินสะพายอยู่กลับกระพริบไฟสีฟ้าถี่รัว—สัญญาณเซิร์ฟเวอร์เป้าหมายอยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว ชั้นใต้ดินของตึกนี้คือจุดหมายปลายทาง “ข้อมูลในฟอรั่มใต้ดินบอกว่าเซิร์ฟเวอร์รุ่นเก่าของกระทรวงสาธารณสุขถูกขนย้ายมาซ่อนไว้ที่นี่หลังเหตุการณ์เพลิงไหม้ปี 2012” กรณ์เอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นกวาดมองไปรอบด้านด้วยความระแวง “แต่พวกเขาไม่ได้บอกว่า… ทำไมระบบประเมินผลคนไข้ถึงกลายมาเป็นอัลกอริทึมของเกมสยองขวัญที่ไล่ล่าเอาชีวิตพวกเรา” “เพราะบางที… คนที่สร้างห้องแชทนั้นไม่ได้อยากแค่เล่นสนุกหรอกค่ะ” มินหยุดเดินกะทันหัน จนกรณ์เกือบชนแผ่นหลังเธอ ลำแสงไฟฉายของมินหยุดนิ่งอยู่ที่ป้ายหน้าห้องผ่าตัดหมายเลข 4 บานประตูไม้สักบานใหญ่ถูกงัดจนอ้าออกเล็กน้อย ด้านในมีความมืดสนิทที่ดูเหมือนจะดูดกลืนแสงไฟเข้าไปเสียหมด ทว่า สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด คือเสียง “คลิก… แกร็ก” ของแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ที่ดังแว่วออกมาจากความมืดเบื้องหลังประูบานนั้น เสียงพิมพ์ดีดรัวเร็วและเป็นจังหวะ… ในสถานที่ที่ไร้ซึ่งกระแสไฟฟ้า “มีคน… หรืออะไรบางอย่างอยู่ในนั้น” กรณ์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เขาเอื้อมมือไปแตะไหล่มินเป็นเชิงห้ามไม่ให้เธอขยับตัว แต่อีกฝ่ายกลับส่ายหัวช้าๆ แว่นตาของมินสะท้อนแสงไฟฉายวาวโรจน์ เธอยกแท็บเล็ตในมือขึ้นแสดงหน้าจอระบบสแกนคลื่นความร้อน หน้าจอปรากฏจุดความร้อนสีแดงฉานถึงสามจุด… จุดหนึ่งเคลื่อนไหวอยู่หลังประตูห้องผ่าตัด แต่อีกสองจุดกำลังเดินเข้ามาจากด้านหลังของโถงทางเดินมืดทึบที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา “เราถูกต้อนเข้ามาแล้วค่ะ กรณ์” มินกระซิบ เสียงของเธอสั่นระริกแต่ยังคงความเยือกเย็นเอาไว้ได้ “พวกมันรู้ตั้งแต่แรกที่เราเหยียบเข้ามาในเขตโรงพยาบาลนี้” กรณ์หันขวับกลับไปมองความมืดเบื้องหลัง ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมครามในอก เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ลากพื้นปูนดังใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนหน้าจอมือถือในกระเป๋าของเขาที่ดังขึ้นพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง *Ping!* ข้อความใหม่จากแอดมินห้องแชทปรากฏขึ้นบนหน้าจอโดยไม่ต้องมีสัญญาณอินเทอร์เน็ต: *[ยินดีต้อนรับสู่ห้องควบคุมหลัก… กรุณาเลือก: จะยอมจำนนให้ระบบรีเซ็ตความทรงจำ หรือจะให้เพื่อนของคุณตายแทนในวินาทีนี้]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในบทนี้ด้วยกันนะคะ - แมวดำใต้แสงจันทร์