เสียงกรีดร้องในข้อความเสียง

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของกรณ์สั่นสะเทือนถี่รัวจนปลายนิ้วชาหนึบ แสงสีฟ้าสว่างวาบตัดกับความมืดมิดภายในห้องนอนที่ปิดทึบอย่างไร้รอยต่อ เสียงแจ้งเตือนจากห้องแชทปริศนาที่ไร้ชื่อผู้สร้างยังคงดังขึ้นเป็นระยะ ราวกับเสียงหัวใจของศพที่กำลังเต้นระรัวเป็นครั้งสุดท้ายก่อนความตายจะมาเยือน "อย่าเปิดมันนะ กรณ์... ฉันเตือนคุณแล้ว" เสียงของมินสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ใบหน้าของเธอซีดเผือดไร้สีเลือด นัยน์ตาเบิกกว้างสะท้อนแสงจากหน้าจอสมาร์ทโฟนราวกับคนกำลังเห็นผีสาง นางพยายามเอื้อมมือมาปัดหน้าจอของกรณ์ออก แต่ช้าเกินไปเสียแล้ว นิ้วโป้งของกรณ์กดลงไปบนไฟล์เสียงความยาว 0:45 นาที ที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ จากบัญชีผู้ใช้ของ "พลอย" เพื่อนร่วมชั้นที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสามวันก่อน ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวทันทีที่สัญลักษณ์รูปคลื่นเสียงขยับขึ้นลง ไม่มีเสียงดนตรีประกอบ ไม่มีเสียงลมพัด มีเพียงความว่างเปล่าชั่วขณะที่ทำให้ลมหายใจสะดุด *กร้อ... แกร๊ก... ซ่า...* เสียงคลื่นวิทยุแทรกดังบาดหู ตามมาด้วยเสียงหอบหายใจรุนแรงที่คุ้นเคย เสียงนั้นใกล้ไมโครโฟนเสียจนได้ยินกระทั่งเสียงกลืนน้ำลายฝืดๆ และเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม *(เสียงกระซิบแหบพร่า)* "กรณ์... ช่วยด้วย... มันอยู่ในห้อง... ใต้เตียงของฉัน..." สิ้นเสียงกระซิบนั้น บรรยากาศในห้องของกรณ์ก็เย็นยะเยือกขึ้นอย่างกะทันหัน อุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กรณ์หันขวับไปมองใต้เตียงนอนของตนเองทันที ความมืดมิดใต้พื้นเตียงหนาทึบจนมองไม่เห็นอะไรเลย แต่วินาทีนั้น เขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง... บางสิ่งที่กำลังจ้องมองเขาด้วยดวงตาคู่โตไร้แววจากความมืดมิดเบื้องล่าง "มิน... คุณได้ยินเสียงเมื่อกี้ไหม" กรณ์เค้นเสียงถาม ร่างกายแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไม่ได้ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูเวทมนตร์ มินไม่ตอบ เธอนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ ดวงตานิ่งค้างจ้องมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองเช่นกัน ปากของเธออ้าค้างเล็กน้อยคล้ายอยากจะกรีดร้องแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา ในห้องแชท 00:00 น. นั้น ข้อความเสียงข้อความเดิมถูกส่งซ้ำอีกครั้ง... และอีกครั้ง... *00:01 น.* *00:01 น.* *00:01 น.* ราวกับมีใครบางคนกำลังกดส่งมันซ้ำๆ ด้วยความโกรธเกรี้ยว หรือด้วยความสนุกสนานบนความหวาดกลัวของพวกเขา กรณ์กัดฟันกรอด ความโกรธผสมผสานกับความกลัวพุ่งพล่านขึ้นมาจนสมองแทบระเบิด เขาตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด—หยิบไฟฉายจากโต๊ะทำงาน ก้มตัวลงต่ำ แล้วส่องแสงสีขาวจ้าพุ่งตรงไปใต้เตียงนอนของตัวเองทันที ไม่มีอะไร... พื้นห้องว่างเปล่า มีเพียงฝุ่นหนาและกล่องกระดาษเก่าๆ กรณ์ถอนหายใจออกมา2ยาวด้วยความโล่งอก ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เขากำลังจะเงยหน้าขึ้นนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากห้องนอนชั้นบน... ห้องที่ควรจะปิดตายและไม่มีใครอยู่อาศัยมานานนับปี *ตึง... ตึง... ตึง...* เสียงนั้นเดินวนเป็นวงกลม เหนือศีรษะของพวกเขาพอดี และที่น่าขนลุกที่สุดคือ จังหวะการเดินนั้น ตรงกันเป๊ะกับจังหวะการหอบหายใจในข้อความเสียงของพลอยที่เพิ่งเล่นจบไปเมื่อครู่ มินคว้าแขนของกรณ์ไว้แน่น เล็บจิกเข้ากับเนื้อจนรู้สึกเจ็บ สายตาของเธอหวาดกลัวถึงขีดสุด ขณะที่หน้าจอโทรศัพท์ในมือของมินสั่นเตือนขึ้นมาอีกครั้ง เป็นข้อความใหม่ล่าสุดจากแอดมินห้องแชทปริศนา *[แอดมิน]: สนุกไหมครับกับของขวัญต้อนรับเที่ยงคืน... ความลับใต้เตียงยังมีอีกเยอะ อยากลองฟังเสียงสุดท้ายของเพื่อนคุณแบบตัวเป็นๆ ไหมล่ะครับ?* และก่อนที่สติของทั้งคู่จะขาดผึ่ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันจากหน้าห้องนอนของกรณ์—ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังค่อยๆ หมุนเปิดออกอย่างช้าๆ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในบทนี้ด้วยกันนะคะ