จุดเปลี่ยนของเกม

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของกรณ์สั่นสะเทือนติดต่อกันสามครั้ง แรงสั่นนั้นรุนแรงจนปลายนิ้วชาหนึบ ความเย็นยะเยือกไม่ได้มาจากสภาพอากาศรอบตัว แต่มาจากแสงสีฟ้าสว่างวาบที่สะท้อนลงบนนัยน์ตาของเขา ในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงัด เสียงลมหายใจของมินที่หอบถี่อยู่ข้างกายคือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่ "กรณ์... ดูนั่นส ะ..." เสียงของมินขาดห้วง ดวงตาของเธอเบิกกว้างจนแทบจะถลونออกจากเบ้า ปลายนิ้วเรียวเล็กสั่นเทาขณะชี้ไปยังหน้าจอแชทสีดำสนิทของแอปพลิเคชันปริศนาที่พวกเขาพยายามลบมันมานับครั้งไม่ถ้วนแต่มันกลับฝังรากลึกในระบบปฏิบัติการราวกับปรสิต [แอดมิน: ยินดีต้อนรับสมาชิกทุกท่านเข้าสู่ "จุดเปลี่ยนของเกม"] ข้อความตัวอักษรสีแดงฉานปรากฏขึ้นกลางหน้าจอ โดยไม่มีการแจ้งเตือนใดๆ ล่วงหน้า โลโก้รูปดวงตาที่เคยปิดสนิท ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ในภาพเคลื่อนไหวที่ชวนให้คลื่นไส้ เส้นเลือดสีดำขยายตัวแตกแขนงออกไปรอบกรอบข้อความ ราวกับมันกำลังมีชีวิตและสูบฉีดความหวาดกลัวของพวกเขาเป็นอาหาร กรณ์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก รสฝาดเค็มของความเครียดแล่นพล่านในปาก เขารีบพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความเร็วที่เกือบจะกดผิดแป้น [กรณ์: ยกเลิกเกมนี้ซะ! พวกเราทำตามกฎทุกอย่างแล้ว ทำไมยังไม่จบอีก!] มินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด เธอหยิบแท็บเล็ตของเธอขึ้นมา นิ้วมือรัวบนแป้นพิมพ์เพื่อพยายามเจาะระบบหลังบ้านของกลุ่มแชทนี้อีกครั้ง แต่ไม่ถึงเสี้ยววินาที หน้าจอแท็บเล็ตของเธอก็ดับวับลงพร้อมกับมีควันบางเบาลอยกรุ่นขึ้นมาจากช่องลำโพง กลิ่นไหม้ของแผงวงจรพลาสติกโชยแตะจมูก "ไม่ได้ผล..." มินพึมพำ เสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ระบบของมันไม่ได้อยู่ในเซิร์ฟเวอร์ทั่วไป... มันฝังอยู่ในฮาร์ดแวร์ทุกชิ้นที่มีการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตในรัศมีสามเมตร มันกำลังดูดข้อมูล... ไม่สิ มันกำลังเลือก..." ก่อนที่มินจะพูดจบ หน้าจอโทรศัพท์ของทุกคนในห้องแชทก็เด้งข้อความพร้อมกัน เสียงแจ้งเตือนนับสิบครั้งดังระรัวราวกับเสียงกลองศึกแห่งความตาย [แอดมิน: เนื่องจากผู้เล่นส่วนใหญ่มีความพยายามที่จะ "โกง" ระบบด้วยการหาทางทำลายอุปกรณ์ และมีพฤติกรรมนอกลู่นอกทาง เพื่อความยุติธรรมและเพิ่มความเร้าใจ ทางเราจึงขอปรับเปลี่ยนกติกากลุ่มแชทใหม่ ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป] กรณ์หัวใจกระตุกวูบ สัญชาตญาณการเอา 2 ชีวิตร้องเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง เขารู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองพวกเขามาจากมุมมืดของเพดานห้อง แม้ว่ารอบตัวจะไม่มีใครอื่นนอกจากเขากับมินก็ตาม [แอดมิน: กติกาข้อที่ 1: จากนี้ไป เวลาในการทำภารกิจแต่ละรอบจะถูกลดลงเหลือเพียง "15 นาที" หากหมดเวลา บทลงโทษจะถูกสุ่มจากรายชื่อสมาชิกทั้งหมดทันที กติกาข้อที่ 2: ยกเลิกการโหวตเลือกตัวแทน ทุกคนต้องทำภารกิจของตนเอง หากใครปฏิเสธหรือทำไม่สำเร็จ คนที่อยู่ใกล้ที่สุดจะเป็นผู้รับความตายแทนเป็นสองเท่า กติกาข้อที่ 3 (ใหม่ล่าสุด): "เกมล่าทรยศ" ในทุกๆ 1 ชั่วโมง สมาชิกทุกคนต้องส่งหลักฐานการหักหลังเพื่อนร่วมทีมคนละ 1 อย่าง ใครที่ไม่มีหลักฐาน หรือคะแนนความเห็นแก่ตัวต่ำที่สุด จะถูกคัดชื่อออก... และถูกลบตัวตนออกจากโลกใบนี้อย่างถาวร] "บ้าไปแล้ว..." มินอุทานออกมาด้วยความสิ้นหวัง น้ำตาเอ่อคลอเบ้าตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความฉลาดเฉลียว "นี่มันไม่ใช่เกมเอาชีวิตรอดแล้ว... นี่มันคือการบังคับให้เรากลายเป็นสัตว์ป่าเพื่อฆ่ากันเอง!" กรณ์ไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกมา ความเงียบงันที่น่ากลัวเข้าเกาะกุมจิตใจของเขา สมองของเขาหมุนวนอย่างรวดเร็วเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ที่พลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง การลดเวลาเหลือ 15 นาทีหมายความว่าพวกเขาแทบไม่มีเวลาคิดวางแผน การยกเลิกการโหวตหมายถึงความโดดเดี่ยว และที่สำคัญที่สุด... กติกาข้อที่ 3 กำลังทำลายความไว้วางใจที่เหลืออยู่น้อยนิดระหว่างผู้รอดชีวิตให้พังทลายลงในพริบตา แอดมินไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตของพวกเขา แอดมินต้องการความแตกแยกและความเกลียดชังก่อนที่ความตายจะมาเยือน ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความส่วนตัวจากแอดมินที่ส่งตรงถึงโทรศัพท์ของกรณ์โดยเฉพาะ ไม่มีใครในกลุ่มคนอื่นเห็นมัน [แอดมิน: คุณกรณ์คะ... คุณคิดจริงๆ หรือครับว่าเพื่อนสนิทที่ตายไปเมื่อปีที่แล้ว เป็นอุบัติเหตุจริงๆ? อยากรู้ความจริงไหมล่ะครับว่าใครเป็นคนผลักเขาลงไป...] ลมหายใจของกรณ์สะดุดกึก ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ด้วยความรู้สึกผิดและคราบน้ำตาผุดขึ้นมาในหัวสมองอย่างชัดเจน ชื่อของเพื่อนสนิทที่จากไปวนเวียนอยู่ในห้วงคำนึง ความลับที่เขาเก็บงำไว้คนเดียวมาตลอด กำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาใช้เป็นเครื่องมือต่อรอง มินสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของกรณ์ที่ซีดเผือดลงจนไร้สีเลือด เธอเอื้อมมือมาแตะแขนเขาเบาๆ "กรณ์... เป็นอะไรไป? แอดมินมันส่งอะไรมาอีก?" กรณ์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับมิน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน ความหวาดกลัว และความลังเลที่ฉายชัดอย่างปิดไม่มิด มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกจนแทบควบคุมไม่อยู่ ในขณะที่พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับความเป็นความตายจากกติกาใหม่ที่โหดร้าย ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็จู่ๆ ก็ดังขึ้นสามครั้ง... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ทั้งที่ห้องของพวกเขาอยู่บนชั้นหก และไม่มีใครล่วงรู้รหัสผ่านประตูห้องนี้เด็ดขาด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในบทนี้ด้วยกันนะคะ