การทรยศ

"ถ้านายยังพิมพ์อะไรโง่ๆ ออกมาอีกคนเดียว ฉันจะเป็นคนบล็อกนายออกจากกลุ่ม แล้วปล่อยให้นายเผชิญหน้ากับมันคนแรก... กรณ์!" ปลายนิ้วของมินสั่นเทาขณะกดส่งข้อความนั้นลงในหน้าจอโทรศัพท์มือถือ แสงสีฟ้าสว่างวาบสะท้อนดวงตาที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย บรรยากาศภายในห้องสมุดเก่าแก่ยามวิกาลช่างเหน็บหนาวจนน่าประหลาด ผนังคอนกรีตทึบตันและกลิ่นอับของกระดาษโบราณคล้ายกำลังบีบอัดออกซิเจนในห้องให้เบาบางลงทุกที หน้าจอสมาร์ทโฟนของทุกคนในกลุ่ม "ห้องแชทมรณะ 00:00 น." ปรากฏนาฬิกาดิจิทัลนับถอยหลังสีเลือด... เหลือเวลาอีกเพียงสิบห้านาทีเท่านั้น ก่อนที่ภารกิจของบทที่ 11 จะเริ่มต้นขึ้น และกติการอบนี้โหดร้ายกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เพราะมันระบุชัดเจนว่า — *'ต้องมีผู้เสียสละหนึ่งคนเพื่อให้คนที่เหลือรอด'* กรณ์หันขวับมามองเพื่อนสนิทที่คบกันมานานนับปี แววตาของมินในยามนี้ไม่มีความคุ้นเคยเหลืออยู่เลย มีเพียงความหวาดระแวงสุดขีดและความเห็นแก่ตัวที่ถูกความตายผลักดันจนถึงขีด "มิน... เธอตั้งสติดiสิ" กรณ์พยายามก้าวเข้าไปหาด้วยท่าทีระมัดระวัง สองมือยกขึ้นระดับอกเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ "ที่เราต้องทำตอนนี้คือหาทางแก้โค้ดที่เธอเจอ ไม่ใช่มาทะเลาะกันเองแบบนี้ กลุ่มแชทนี้มันจงใจปั่นหัวพวกเราให้แตกคอกัน เธอไม่เห็นหรือไง!" "ฉันเห็น! และฉันก็เห็นด้วยว่านายพยายามถ่วงเวลามาตลอดตั้งแต่เมื่อคืน!" มินตวาดลั่น เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่ซีดเซียว "นายมีความลับอะไรกับแอดมินหรือเปล่ากรณ์? ทำไมทุกครั้งที่มีคนตาย นายถึงเป็นคนเดียวที่รอดตัวตลอด... หรือว่านายคือคนควบคุมเกมนี้ตั้งแต่แรก?" คำกล่าวหาที่พุ่งตรงราวดั่งลูกศรอาบยาพิษทำเอากรณ์ชะงักงัน หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความรู้สึกเจ็บปวดลึกๆ เขาอ้าปากจะปฏิเสธ แต่เมื่อกวาดสายตามองไปรอบห้อง เขาก็พบว่าสมาชิกอีกสามคนที่เหลือในกลุ่ม ซึ่งนั่งกระจัดกระจายอยู่ตามมุมต่างๆ ของห้องสมุด ต่างก็กำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาเดียวกัน สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ความหวาดกลัว และพร้อมที่จะ "โยน" ใครสักคนลงไปในกองไฟเพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากความตาย "ฟังฉันนะทุกคน..." กรณ์กวาดสายตามองเพื่อนร่วมชะตากรรมทีละคน เสียงของเขาเบาลงแต่หนักแน่นด้วยความจริงใจ "ถ้าเราเริ่มหักหลังกันเองตอนนี้ เกมนี้จะจบลงด้วยความสำเร็จของพวกมัน... พวกมันต้องการให้เราฆ่ากันเองทางจิตวิทยาก่อนที่ความตายจริงๆ จะมาถึง" "แล้วนายจะให้เราทำยังไงวะกรณ์!" เสียงทุ้มต่ำของ 'ธน ์' นักศึกษาคณะวิศวะรูปร่างกำยำดังแทรกขึ้นมาจากมุมมืดของชั้นหนังสือ ธน์เดินออกมาพร้อมกับท่อนเหล็กยาวที่ถอดมาจากขาโต๊ะ แววตาของเขาดุดันและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ในเมื่อกติกามันบังคับชัดเจนว่าต้องมีคน 'ออก' จากกลุ่มก่อนเที่ยงคืน ไม่งั้นระบบจะสุ่มตายยกก๊วน! และถ้าจะต้องมีคนตาย... ทำไมคนๆ นั้นต้องเป็นฉันล่ะวะ!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่และเสียงติ๊กๆ ของนาฬิกาในหัวใจของแต่ละคน กรณ์สังเกตเห็นนิ้วมือของธน์ที่กำท่อนเหล็กแน่นจนข้อต่อขาวโพลน เช่นเดียวกับสายตาของมินที่กวาดมองไปที่โทรศัพท์สลับกับตัวเขาตลอดเวลา ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เคยมีต่อกันพังทลายลงในพริบตา ราวกับปราสาททรายที่ถูกคลื่นซัดสาดอย่างไร้ความปรานี "นายยอมเสียสละเพื่อพวกเราเถอะนะ... กรณ์" มินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาบาดลึก เธอก้าวถอยหลังไปยืนเคียงข้างธน์ ราวกับได้สร้างแนวร่วมในการเอาชีวิตรอดเรียบร้อยแล้ว "นายฉลาดที่สุดในกลุ่ม ถ้านายยอมกดออกจากกลุ่มตอนนี้ ระบบอาจจะยอมรับและปลดล็อกทางรอดให้พวกเราก็ได้... ถือว่าทำบุญให้เพื่อนเถอะนะ" กรณ์รู้สึกเหมือนถูกค้อนมหึมาทุบลงกลางศีรษะ ภาพของมินเพื่อนสนิทที่เคยนั่งติวหนังสือด้วยกันจนดึกดื่น ภาพที่เธอคอยปลอบใจในวันที่เขาเสียเพื่อนสนิทไปเมื่อปีก่อน ทุกอย่างมลายหาย ไปสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งที่พร้อมจะถีบเขาลงเหวเพื่อให้ตัวเองได้ปีนขึ้นไปหายใจต่อ "เธอกล้าพูดคำนี้ออกมาได้ยังไง มิน..." กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน ความโกรธเกรี้ยวเริ่มเข้าครอบงำจิตใจที่เคยมีแต่เหตุผล "เราผ่านมาด้วยกันกี่ศพแล้ว? แล้วตอนนี้เธอกลับบอกให้ฉันไปตายเนี่ยนะ!" "โลกมันเปลี่ยนไปแล้วกรณ์!" ธน์คำรามลั่น พลางเงื้อท่อนเหล็กขึ้นขู่ "ถ้าแกไม่กดออกเอง ก็อย่าหาว่าพวกฉันใจร้าย!" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของทุกคนก็สั่นสะว่างพร้อมกัน เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ดังขึ้น *'ติ๊ง'* กรณ์เหลือบมองหน้าจอโดยสัญชาตญาณ ปรากฏข้อความสีแดงฉานจากแอดมินปริศนาที่ส่งตรงเข้ามาในหน้าจอหลัก: *[ระบบประกาศ: พบความลังเล... ทำการเปิดระบบโหวตเร่งด่วน ผู้ที่มีคะแนนเสียงสูงสุดในการถูกขับไล่ จะต้องออกจากกลุ่มภายใน 10 วินาทีนี้]* หน้าจอของทุกคนเปลี่ยนเป็น หน้าต่างโหวตชื่อสมาชิก พร้อมปุ่มกดสีแดงขนาดใหญ่ที่สว่างวาบเร้าเราราวกับกำลังกวักมือเรียกความมืดมนในก้นบึ้งจิตใจมนุษย์ มินสะดุ้งเฮือก เธอก้มมองโทรศัพท์สลับกับมองหน้ากรณ์ ดวงตาของเธอฉายแววลังเลอยู่ชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่ความเห็นแก่ตัวจะเข้าครอบงำอีกครั้ง นิ้วเรียวเล็กของเธอสั่นเทาขณะยกขึ้นเตรียมกดหน้าจอ กรณ์เห็นการกระทำนั้นชัดเจน ความหวังสุดท้ายในใจแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี ในเมื่อพวกเขากล้าที่จะหักหลังเขาเพื่อความอยู่รอด เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องเป็นฝ่ายยอมจำนนอีกต่อไปเช่นกัน กรณ์พุ่งตัวเข้าไปคว้าโทรศัพท์ในมือของมินอย่างรวดเร็วกว่าที่อีกฝ่ายจะทันตั้งตัว พร้อมกับใช้นิ้วของตัวเองกดปุ่มบางอย่างลงไปบนหน้าจอของเธออย่างแม่นยำ "นายทำบ้าอะไรวะ!" ธน์เงื้อท่อนเหล็กพุ่งเข้ามาหมายจะฟาดลงที่หัวของกรณ์ แต่วินาทีนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ของทุกคนก็ส่งเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นห้อง *'ปี๊ดดดดด—'* พร้อมกับข้อความประกาศครั้งสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นกลางกลุ่มแชทด้วยตัวอักษรสีดำสนิทบนพื้นหลังสีขาวโพลน *[การโหวตสิ้นสุดลงแล้ว... มีผู้กระทำผิดกฎข้อที่ 4: "หักหลังก่อนเวลาอันควร"]* *[ระบบได้ทำการสลับชื่อผู้ถูกขับไล่อัตโนมัติ... ขอแสดงความยินดีกับผู้ที่ได้เดินทางออกจากกลุ่มก่อนใคร]* เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นทันที ไม่ใช่เสียงของกรณ์ หรือเสียงของธน์... แต่เป็นเสียงของมินที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นห้องสมุด พร้อมกับหน้าจอโทรศัพท์ในมือของเธอที่ดับวูบลงสนิทอย่างถาวร ขณะที่ร่างของเธอกำลังเลือนหายไปในความมืดมิดทีละน้อย ราวกับอากาศธาตุที่ถูกสูบกลืนหายไปต่อหน้าต่อตา! ธน์ผงะถอยหลังด้วยความตกใจสุดขีด ท่อนเหล็กในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เขากวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความหวาดผวา ก่อนจะหันขวับกลับมาจ้องหน้ากรณ์ที่ยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าของกรณ์ในยามนี้ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นอกเหนือจากรอยยิ้มมุมปากที่เย็นยะเยือกจนน่ากลัว "ขอบใจนะ... ที่ช่วยเป็นสะพานให้ฉัน" กรณ์กระซิบเสียงแผ่วเบา ท่าความเงียบงันที่กลับมาเยือนอีกครั้งในความมืดมิด และก่อนที่ธน์จะทันได้เอ่ยคำใดแก้ตัว ประตูเหล็กบานใหญ่ของห้องสมุดก็กระแทกปิดลงเองด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่กำลังเดินเข้ามาใกล้จากความมืดมิดนอกห้อง... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในบทนี้ด้วยกันนะคะ