ร่องรอยในอดีต

ความเย็นเยียบของปลายเล็บที่แตะลงบนต้นคอยังคงทิ้งสัมผัสสั่นสะท้านไว้บนผิวเนื้อ แม้ว่าเมื่อกรณ์สะดุ้งสุดตัวแล้วหันกลับไปมอง จะพบเพียงความว่างเปล่าของห้องนอนที่อาบไล้ด้วยแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียง หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือยังคงสว่างวาบด้วยแสงสีฟ้าจากแอปพลิเคชันปริศนา—*ห้องแชทมรณะ 00:00 น.* เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ดังขึ้น *ติ๊ง* ทำลายความเงียบงันที่น่าอึดอัดในห้อง [สมาชิกหมายเลข 04]: "ล้อเล่นน่า... กรณ์ มองหาอะไรอยู่เหรอคะ? ฉันไม่ได้ยืนอยู่ข้างหลังนายสักหน่อย... ฉันอยู่ข้างหน้านี่ต่างหาก" กรณ์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก หัวใจของเขาเต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องในโสตประสาท เขารีบกวาดสายตามองไปรอบห้อง สติสัมปชัญญะบอกให้เขารักษาความนิ่งเอาไว้ตามวิสัยของคนช่างสังเกต แต่สัญชาตญาณดิบกลับกรีดร้องให้วิ่งหนีออกไปจากที่นี่ให้พ้น ทันใดนั้น หน้าจอคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะที่ปิดสนิทไปแล้ว กลับสว่างวาบขึ้นมาเองอย่างไม่มีสาเหตุ พัดลมซีพียูส่งเสียงหึ่งต่ำๆ ก่อนที่หน้าจอดำสนิทจะปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานถูกพิมพ์ขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ *“มึง... ต้อง... ชดใช้”* กรณ์ผุดลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้พลาสติกไถครูดไปกับพื้นห้องเกิดเสียงดังแหลมบาดหู เขายกมือขึ้นเสยผมที่ชุ่มเหงื่อด้วยความเครียดจัด สมองพยายามประมวลผลเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และไม่ใช่ความผิดปกติทางจิตของเขาอย่างแน่นอน มีใครบางคนกำลังเล่นเกมจิตวิทยาที่เหนือชั้นและอันตรายถึงชีวิต เสียงสั่นเบาๆ จากกระเป๋าเสื้อกั๊กเตือนว่ามินกำลังโทรเข้ามา กรณ์ไม่รอช้า รีบกดรับสายแล้วยกแนบหูทันทีโดยไม่ต้องทักทาย "มิน... เธออยู่ไหน" น้ำเสียงของกรณ์แหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยจนปิดไม่มิด *(ปาย...)* เสียงของมินปลายสายขาดหายไปเป็นช่วงๆ สัญญาณโทรศัพท์มือถือมีเสียงซ่ารบกวนคล้ายคลื่นวิทยุเก่าๆ *(กรณ์ ฟังฉันนะ... เมื่อกี้ตอนที่ฉันกำลังรื้อฐานข้อมูลเก่าตามที่นายวานให้... ฉันบังเอิญเจอแฟ้มคดีที่ถูกบล็อกไว้ในเซิร์ฟเวอร์ของมหาวิทยาลัย)* "แฟ้มคดีอะไร?" กรณ์ขมวดคิ้วแน่น เดินไปหยิบเสื้อแจ็คเก็ตมาสวมลวกๆ สายตายังคงระแวดระวังมุมมืดของห้องนอน *(คดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อห้าปีที่แล้ว...)* เสียงของมินหนักอึ้งและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวไม่แพ้กัน *(เหยื่อทุกรายเป็นนักศึกษาปีสามเหมือนพวกเรา... และพวกเขาทั้งหมด... เคยเป็นสมาชิกของกลุ่มแชทปริศนาที่มีชื่อรหัสลับว่า '00:00' เหมือนกับที่นายกำลังเจออยู่ตอนนี้)* ราวกับโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ กรณ์ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวไปเปิดประตูห้อง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาจนเกือบหลุดร่วง "เป็นไปได้ยังไง..." เขาลืมตัวพึมพำออกมา "ห้องแชทนี่เพิ่งถูกสร้างขึ้นมาไม่ใช่เหรอ? ฉันเพิ่งได้รับคำเชิญเมื่อไม่กี่วันก่อน..." *(นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันกำลังจะบอกนาย...)* มินสูดหายใจเข้าลึกๆ ปลายสายมีเสียงกระดาษพลิกดังแแกรกกราก *(ระบบของห้องแชทนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่ แต่มันถูก 'รีเซ็ต' และดึงตัวตนของเหยื่อชุดใหม่เข้าไปวนลูปซ้ำ... คนที่ตายไปแล้วเมื่อห้าปี ก่อน... เคยส่งข้อความสุดท้ายในห้องแชทนี้ก่อนที่พวกเขาจะเสียชีวิตในเวลาเที่ยงคืนตรงเป๊ะ)* ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนผุดขึ้นมาในหัว กรณ์จำข้อความของเหยื่อรายแรกที่ถูกโหวตให้ตายได้แม่นยำ... ความตายที่จำลองมาจากการฆาตกรรมในอดีตอย่างไม่ผิดเพี้ยน "ใคร..." กรณ์เค้นเสียงถามออกไป หัวใจเต้นระรัวจนเจ็บหน้าอก "ใครคือแอดมินของกลุ่มนั้นเมื่อห้าปีที่แล้ว... มิน เธอเห็นชื่อนั้นไหม?" ปลายสายเงียบไปชั่วอึดอัด มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายกระทบกระจกหน้าต่างด้านนอก ก่อนที่มินจะเอמהด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน *(ชื่อของแอดมินคนนั้น... ถูกบันทึกไว้ด้วยรหัสอีเมลส่วนตัว และเจ้าของอีเมลนั้นก็คือ...)* *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชัน *ห้องแชทมรณะ 00:00 น.* ดังแทรกขึ้นมาตัดบทสนทนาในโทรศัพท์ กรณ์ก้มลงมองหน้าจอสมาร์ทโฟนด้วยความรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบลำคอจนหายใจไม่ออก [สมาชิกหมายเลข 04]: "อย่าเสียเวลาถามยัยนั่นเลยค่ะ กรณ์... เพราะคนที่ฆ่าเพื่อนสนิทของนายเมื่อห้าปีที่แล้ว ก็คือคนที่นายกำลังคุยสายด้วยอยู่นี้ยังไงล่ะคะ" กรณ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เขาลดโทรศัพท์ที่แนบหูลงช้าๆ แล้วมองหน้าจอสลับกับความเงียบงันที่เริ่มแผ่ขยายจากปลายสายของมิน *(กรณ์... วิ่ง...)* เสียงสุดท้ายของมินกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่สายจะตัดขาดไปพร้อมกับเสียงสัญญาณตูดยาวที่ดังลั่น ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอนของเขา... เป็นเสียงลากเท้าช้าๆ ที่คุ้นเคยอย่างประหลาด พร้อมกับลูกบิดประตูที่ค่อยๆ ถูกหมุนเปิดออกทีละน้อย ท่ามกลางความมืดมิดที่ย่างกรายเข้ามาในห้อง แมวดำใต้แสงจันทร์