เกมซ่อนหาบนดาดฟ้า

กลิ่นอับชื้นของซากปูนซีเมนต์ผสมกับกลิ่นสนิมเหล็กตีเข้าจมูกทันทีที่ผลักประตูเหล็กขึ้นสู่ดาดฟ้าตึกคณะสถาปัตย์เก่า—สถานที่ซึ่งถูกปิดตายมานานกว่าสามปีจากเหตุการณ์สยองขวัญที่มหาวิทยาลัยพยายามปกปิด หน้าจอมือถือในมือของกรณ์สะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในความมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องลงมาช่วยขับให้โครงสร้างเหล็กและเศษวัสดุก่อสร้างระเกะระกะดูคล้ายเงาอสุรกายซ่อนตัวอยู่ทุกมุมมอง **[ห้องแชทมรณะ 00:00 น.]** *Admin: ภารกิจที่ 8 เริ่มต้นขึ้นแล้ว* *Admin: เวลาจำกัด: 15 นาที* *Admin: จงหา "ตุ๊กตาหมีเปื้อนเลือด" ของพิมพ์... ที่ซ่อนอยู่บนดาดฟ้าแห่งนี้* *Admin: หากหมดเวลา หรือออกจากเขตตึกก่อนหาเจอ... เพื่อนรักของคุณคนใดคนหนึ่งจะต้องถูกลบชื่อออกจากโลกใบนี้* กรณ์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก นิ้วเรียวที่กำสมาร์ทโฟนแน่นจนข้อต่องอขาวซีด สายตากวาดมองไปรอบพื้นที่รกร้างด้วยความตื่นตระหนกแต่พยายามควบคุมสติ พิมพ์... เพื่อนสนิทของเขาที่เสียชีวิตไปในตึกนี้เมื่อสามปีก่อน ทำไมของใช้ของเธอถึงยังวนเวียนอยู่ในเกมบ้าๆ นี้ได้? "กรณ์... นายไหวไหม?" เสียงสั่นเครือของมินดังลอดมาจากลำโพงบลูทูธไร้สายที่เหน็บไว้ที่ปกเสื้อ มินกำลังนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่ที่ห้องพักเพื่อเจาะระบบแกะรอยสัญญาณของ Admin อยู่ตอนนี้ "ฉันพยายามแกะไอพีแอดเดรสของมันอยู่ แต่มันเข้ารหัสซ้อนไว้สามชั้น นายต้องถ่วงเวลาไว้ก่อนนะ!" "ฉันไม่มีเวลาแล้วมิน" กรณ์กระซิบตอบผ่านไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ขณะก้าวเท้าเดินลึกเข้าไปในความมืด รองเท้าผ้าใบเหยียบย่ำลงบนเศษกระจกแตกกรอบแกรบ เสียงนั้นดังสะท้อนก้องในความเงียบสงัดจนน่ากลัว "หน้าจอนับถอยหลังเหลือสิบสองนาทีแล้ว... และฉันรู้สึกเหมือนมีใครกำลังมองอยู่" บรรยากาศรอบตัวหนาทึบขึ้นทุกขณะ ลมยามวิกาลพัดหวีดหวิวผ่านช่องเสาปูนเก่าแก่ราวกับเสียงกระซิบของผู้หญิง ความหนาแน่นของความกดอากาศทำให้ผิวหนังลุกชันด้วยความหวาดผวา กรณ์ใช้ไฟฉายจากมือถือสาดส่องไปตามซอกมุมของกองโต๊ะเขียนแบบและตู้เหล็กผุกร่อน *ก๊อก... แกร็ก...* เสียงประหลาดดังขึ้นจากด้านหลัง กองลังกระดาษเก่าสั่นไหวเล็กน้อย กรณ์สะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เขาหันขวับไปมองทันที แสงไฟฉายสาดกระทบความว่างเปล่า—ไม่มีใครอยู่ที่นั่น นอกจากเงาตะคุ่มของเสาปูน "กรณ์! แย่แล้ว!" เสียงของมินโพล่งขึ้นมาในหูฟังด้วยความตื่นตระหนกจนเสียงแตกพร่า "ฉันเพิ่งเช็กประวัติกล้องวงจรปิดรอบตึก... ตึกนี้ตัดไฟไปตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่สัญญาณที่นายกำลังเชื่อมต่ออยู่ตอนนี้... มันไม่ได้มาจากเซิร์ฟเวอร์นอกมหาวิทยาลัย!" กรณ์ชะงักเท้าที่กำลังก้าว "เธอหมายความว่ายังไง มิน?" "มันมาจากบนดาดฟ้า... จุดที่นายยืนอยู่นั่นแหละกรณ์!" ยังไม่ทันที่สมองจะประมวลผลคำเตือนนั้นเสร็จสิ้น ลมหนาวจัดก็พัดวูบเข้าปะทะแผ่นหลังอย่างแรงจนขนลุกซู่ กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งตัดผ่านอากาศบริสุทธิ์รอบตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังย่างสามขุมเข้ามาใกล้จากด้านหลัง... ช้าๆ ทว่ามั่นคง กรณ์หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขารีบหันกลับไปเผชิญหน้า พร้อมๆ กับที่แสงไฟฉายส่องกราดไปยังร่างที่ยืนขวางทางออกเดียวของประตูหนีไฟ ร่างนั้นคือเด็กสาวในชุดนักศึกษาชุ่มโชกไปด้วยคราบสีแดงเข้ม ใบหน้าซีดเผือดจนอมเขียว ดวงตาสفแววด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด เธอก้มลงมองตุ๊กตาหมีเน่าเปื้อนเลือดในอ้อมแขน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องตรงมาที่กรณ์ด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ฉีกกว้างถึงใบหู "เจอ... ของฉัน... หรือยังคะ... กรณ์?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในความมืดนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ