เงาในความมืด

กลิ่นสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นอับชื้นของซากปูนเปียกชื้นตีเข้าจมูกของกรณ์อย่างรุนแรง จนเขาต้องยกแขนเสื้อขึ้นปิดปากและจมูกพร้อมกับกลั้นหายใจ หัวใจของชายหนุ่มเต้นรัวกระหน่ำราวกับจะทะลุออกมานอกอก เสียงหอบหายใจของตัวเองดังสะท้อนก้องอยู่ในความมืดมิดของตึกร้างชั้นสี่ ที่ซึ่งแสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ *"เจอ... ของฉัน... หรือยังคะ... กรณ์?"* เสียงกระซิบแหบพร่าเย็นยะเยือกที่ดังมาจากห้องแชทมรณะเมื่อวินาทีที่แล้ว ยังคงหลอนวนอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่แค่ตัวหนังสือบนหน้าจออีกต่อไปแล้ว แต่เสียงนั้น... มันลอยอยู่ข้างใบหูของเขาจริงๆ กรณ์พยายามบังคับมือตัวเองไม่ให้สั่นขณะที่กวาดแสงไฟฉายไปรอบโถงทางเดินที่เต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพัง ภารกิจในรอบที่เก้ากำหนดให้เขาต้องค้นหา 'สิ่งของ' ของผู้ตายที่ถูกซ่อนไว้ในตึกแห่งนี้ภายในเวลาสิบนาที มิฉะนั้น... บทลงโทษคือความตาย "ให้ตายสิ มิน... เธออยู่ไหนเนี่ย" กรณ์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแห้งผาก ขณะที่หน้าจอโทรศัพท์ในมือซ้ายปรากฏสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่กระพริบขาดๆ หายๆ ข้อความแจ้งเตือนจากห้องแชทยังคงนับถอยหลังอย่างไร้ความปรานี *[00:03:12]* บรรยากาศรอบตัวหนาทึบจนแทบจะกลายเป็นของแข็ง ความเงียบงันถูกขัดจังหวะด้วยเสียงหยดน้ำจากเพดานที่ดังเป็นจังหวะ *แปะ... แปะ... แปะ...* ทุกครั้งที่เสียงหยดน้ำกระทบพื้นคอนกรีต กรณ์รู้สึกเหมือนหัวใจของเขาถูกบีบแน่นขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับปลายเท้าเปล่าเหยียบย่างบนพื้นปูนแตก ก็ดังแว่วมาจากความมืดเบื้องหน้า *กรอบ... แกรบ...* กรณ์หยุดหายใจ ดวงตาเบิกโพลงจ้องเขม็งไปยังความมืดสลัวตรงหัวมุมทางเดิน แสงไฟฉายสั่นไหวไปตามแรงกระตุกของนิ้วที่เกร็งแน่น เขาค่อยๆ ถอยหลังทีละก้าวอย่างระมัดระวัง แต่ส้นเท้าดันไปสะดุดเข้ากับเศษเหล็กเส้นที่โผล่พ้นพื้นคอนกรีตจนเกือบเสียหลักล้ม "ระวังหน่อยสิกรณ์..." เขาเตือนสติตัวเองในใจ พยายามตั้งสติแล้วยกไฟฉายขึ้นส่องตรงไปยังจุดที่ได้ยินเสียง เงาดำทะมึนร่างหนึ่งกำลังยืนขวางทางหนีเดียวของเขาไว้ ร่างนั้นสูงโปร่งและบิดเบี้ยวผิดสัดส่วน เส้นผมยาวเปียกชุ่มลู่แนบลำตัว หยดน้ำสีแดงเข้มไหลหยดลงมาจากปลายผมกระทบพื้นทีละหยด... ทีละหยด... กลายเป็นรอยเลือดที่ลามเลียไปตามพื้นคอนกรีต ความหนาแน่นของความตายแผ่ซ่านออกมาจากร่างนั้นจนผิวหนังทั่วร่างของกรณ์ลุกซู่ ขนลุกชันไปถึงท้ายทอย ลมหายใจติดขัด ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เขาอยากจะวิ่งหนี แต่ขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยโซ่ตรวน "นั่น... ใคร..." กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟันออกไป แม้จะรู้ดีว่าคำตอบที่จะได้รับนั้นอาจทำให้เขาหัวใจวายตายไปเสียตรงนี้ ร่างเงาปริศนาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาสคมกลวงโบ๋ที่มีเลือดไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย ริมฝีปากที่ฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหูขยับช้าๆ ส่งเสียงแหบพร่าลอดออกมาจากลำคอที่ดูเหมือนถูกของมีคมกรีดลึก "เจอ... แล้ว..." สิ้นเสียงนั้น ร่างเงานั้นก็พุ่งเข้าใส่กรณ์ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์! กรณ์กรีดร้องในลำคอ สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำให้เขาเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว แรงลมจากการพุ่งชนกระแทกเข้าที่แผ่นหลังของเขาเต็มแรงจนร่างกระเด็นไปกระแทกกับผนังปูนอย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วแผ่นหลัง รส20ปร่าของเลือดไหลซึมออกมาที่มุมปาก เขารีบกลิ้งตัวหลบหมัดที่ทุบลงมาตรงจุดที่เขาเคยยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้ว เศษปูนกระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณ กรณ์ไม่รอช้า เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นแล้วออกวิ่งสุดชีวิตโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงหัวเราะคิกคักชวนขนหัวลุกไล่หลังมาติดๆ กรณ์เลี้ยวซ้ายเข้าสู่ห้องเรียนเก่าที่ประตูพังเสียหาย เขากระโจนเข้าไปหลบหลังโต๊ะครูตัวใหญ่ที่คว่ำอยู่ พยายามเอามือปิดปากตัวเองแน่นเพื่อกลั้นเสียงหอบหายใจที่ดังเกินไป เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตูห้อง ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่มันเป็นความเงียบที่น่ากลัวกว่าเดิม เพราะกรณ์รู้ว่า... มันกำลังเดินหาเขา ในความมืดมิดใต้โต๊ะนั้น หน้าจอโทรศัพท์ในมือของเขาสั่นเตือนขึ้นมาอีกครั้ง เป็นข้อความจากมินที่ส่งเข้ามาท่ามกลางสัญญาณที่อ่อนแรง *[มิน]: กรณ์! หนีเร็ว! ฉันแกะรอย IP Address ของห้องแชทได้แล้ว มันไม่ได้มาจากที่อื่น... แต่มันมาจากตึกร้างที่คุณกำลังยืนอยู่ชั้นใต้ดิน! และที่สำคัญ... ระวังตัวนะ เจ้าของห้องแชทนั้นยังไม่ตาย!* อ่านข้อความนั้นจบ กรณ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ข้อมูลในหัวตีรวนไปหมด ความตายอยู่ห่างจากเขาเพียงแค่ลมหายใจกั้น แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าที่เคยอยู่หน้าประตูกลับหายไป แทนที่ด้วยลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอของเขาจากด้านหลัง... พร้อมกับเสียงกระซิบที่แนบชิดติดใบหู "หาฉัน... เจอ... หรือยังคะ...?" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเผชิญความกลัวไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ