ก้าวแรกสู่นรก

กลิ่นสนิมและซากอารยธรรมที่เน่าเปื่อยตีเข้าจมูกทันทีที่รองเท้าผ้าใบของกรณ์เหยียบลงบนขั้นบันไดไม้ขั้นแรก เสียงเอี๊ยดอาร์ดของเนื้อไม้เก่าแก่ที่แบกรับน้ำหนักไว้ไม่ไหว ดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในความมืดทึบ ราวกับเสียงกระซิบเตือนจากคนตาย "ไหวไหมมิน... ถ้าไม่ไหว เราถอยตอนนี้ยังทันนะ" กรณ์เอ่ยเสียงกระซิบ มือข้างหนึ่งกระชับไฟฉายแรงสูงในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด แสงสีขาวนวลสาดส่องลงไปเบื้องล่าง เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศราวกับดวงวิญญาณเร่ร่อน มินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอพยักหน้าช้าๆ แม้ใบหน้าจะซีดเผือดไร้สีเลือด มือเรียวเล็กสั่นระเทาขณะยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาเช็กสัญญาณ—หน้าจอปรากฏกากบาทสีแดงเด่นชัด ไร้ซึ่งคลื่นสัญญาณใดๆ ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในตึกร้างแห่งนี้แล้ว แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าอินเทอร์เน็ตตัดขาด คือข้อความล่าสุดใน "ห้องแชทมรณะ 00:00 น." ที่เพิ่งเด้งขึ้นมาเมื่อสามนาทีที่แล้ว *[ระบบ: ยินดีต้อนรับสู่เขตหวงห้าม... การนับถอยหลังสู่บทลงโทษเริ่มต้นขึ้นแล้ว]* "ถอยไม่ได้หรอกกรณ์... นายก็เห็นข้อความนั่นแล้วนี่" มินเสียงสั่นเครือ เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ความมืดเบื้องล่างที่อ้าปากรอรับพวกเขา "ถ้าเราไม่ลงไปหาต้นตอของเซิร์ฟเวอร์นี้ เพื่อนๆ ที่หายตัวไป... อาจจะไม่มีวันได้กลับขึ้นมาอีกเลย" ทั้งสองค่อยๆ ก้าวเดินลงไปทีละขั้น ความเย็นยะเยือกของอากาศรอบตัวลดต่ำลงอย่างผิดธรรมชาติ ราวกับอุณหภูมิในห้องใต้ดินแห่งนี้ถูกแช่แข็งด้วยความเกลียดชังสะสมหลายสิบปี ผนังปูนเปลือยด้านข้างมีคราบสีน้ำตาลคล้ายรอยคราบเลือดเก่าๆ แห้งกรังเป็นทางยาว กรณ์ใช้สายตาสอดส่องอย่างระแวดระวัง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความตึงเครียด เส้นประสาททุกส่วนตื่นตัวถึงขีดสุด เขาจำบทเรียนราคาแพงจากอดีตได้ดี—ความประมาทเพียงนิดเดียว คือตั๋วเที่ยวเดียวสู่ความตาย เมื่อลงมาจนถึงพื้นห้องใต้ดิน แสงจากไฟฉายก็กวาดไปพบกับสภาพภายในที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกุน ห้องนี้กว้างขวางกว่าที่คิด ผนังด้านหนึ่งเต็มไปด้วยตู้เซิร์ฟเวอร์ขนาดใหญ่ที่มีสายไฟระโยงระยางราวกับเส้นเลือดฝอยของสัตว์ประหลาด ดวงไฟสีแดงดวงเล็กๆ บนแผงวงจรพากันกะพริบถี่ๆ เป็นจังหวะ ราวกับมันกำลัง "หายใจ" เข้าออก ท่ามกลางเสียงฮัมต่ำๆ ของกระแสไฟฟ้าที่ดังอยู่ในโสตประสาทตลอดเวลา "นี่มัน... ฟาร์มเซิร์ฟเวอร์ลับ?" มินอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อวิเคราะห์สิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยสัญชาตญาณของคนไอที "ระบบแชทบ้าๆ นั่นไม่ได้รันมาจากคลาวด์สาธารณะ... แต่มันถูกควบคุมจากฮาร์ดแวร์เฉพาะกิจที่ตั้งอยู่ในตึกร้างกลางกรุงเนี่ยนะ!" "แล้วใครเป็นคนสร้างมันขึ้นมา?" กรณ์ขมวดคิ้วแน่น สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วบริเวณ จนกระทั่งสะดุดเข้ากับโต๊ะทำงานไม้เก่าๆ ตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่มุมอ่าง ข้าวของบนโต๊ะกระจัดกระจาย สมุดบันทึกเล่มหนาปกหนังสีดำวางสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางกองเอกสาร กรณ์เดินเข้าไปใกล้ด้วยฝีเท้าที่เบาที่สุด ราวกับกลัวว่าจะไปปลุกบางสิ่งบางอย่างที่หลับใหลอยู่ให้ตื่นขึ้น กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าโชยเข้าจมูก เขาเอื้อมมือไปเปิดสมุดบันทึกเล่มนั้นช้าๆ แสงไฟฉายส่องกระทบหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยลายมือหวัดๆ อ่านแทบไม่เป็นคำ "มิน... มาดูนี่สิ" กรณ์เรียกเบาๆ มินรีบเดินเข้าไปใกล้ ก้มมองตัวอักษรบนหน้ากระดาษ ข้อความเหล่านั้นไม่ใช่บันทึกประจำวันธรรมดา แต่มันคือผังโค้ดคำสั่งทางคอมพิวเตอร์ที่ผสมผสานกับหลักจิตวิทยามืดมน และที่น่าขนลุกที่สุดคือ รายชื่อเหยื่อ... รายชื่อของเพื่อนร่วมชั้นในมหาวิทยาลัยที่ทยอยหายตัวไปทีละคน ทุกชื่อถูกขีดฆ่าด้วยปากกาหมึกสีแดงฉาน และชื่อรองสุดท้าย... คือชื่อของ "น้ำใส" เพื่อนสนิทของกรณ์ที่จากไปเมื่อปีที่แล้ว "นี่มันหมายความว่ายังไง... น้ำใสไม่ได้อุบัติเหตุเสียชีวิตอย่างที่ตำรวจบอกงั้นเหรอ?" มินยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัว "เธอ... เธอถูกเลือกตั้งแต่ตอนนั้นแล้วเหรอ?" ก่อนที่กรณ์จะได้เอ่ยปากตอบคำถาม เสียงบางอย่างก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบ *คลิก... แกร็ก...* มันไม่ใช่เสียงจากพวกเขา! ทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองยังมุมมืดที่สุดของห้องใต้ดินทันที แสงไฟฉายสั่นไหวตามแรงกระชับมือของกรณ์ที่ส่องกราดไปยังทิศทางนั้น ความมืดมิดถูกแหวกออกเผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนกำลังยืนพิงตู้เซิร์ฟเวอร์ ร่างนั้นสวมเสื้อฮู้ดสีดำสนิท ใบหน้าซ่อนอยู่ภายใต้เงาหมวก แต่มุมปากที่ยกยิ้มขึ้นอย่างน่าสยดสยองท่ามกลางความมืด ทำให้รู้ทันทีว่าพวกเขากำลังถูกต้อนให้จนมุม "ยินดีต้อนรับสู่จุดสิ้นสุด... กรณ์" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าราวกับไม่ได้ใช้งานมานานดังลอดออกมาจากเงาดำนั้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของมินที่ดังขึ้นพร้อมกันอย่างบ้าคลั่ง *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* หน้าจอมือถือของทั้งคู่สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกันในความมืด ข้อความใหม่จากห้องแชทมรณะปรากฏขึ้นเป็นประโยคสุดท้ายที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ... *[ระบบ: ผู้เล่นหมายเลข 01 และ 02 ได้เดินทางมาถึง "ห้องเชือด" เรียบร้อยแล้ว... ได้เวลาเริ่มต้นเกมรอบสุดท้ายแล้วสินะคะ]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — แมวดำใต้แสงจันทร์