เสียงสะท้อนในความมืด

กลิ่นอับชื้นของอิฐมอญเก่าและกลิ่นดินปืนจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืดทึบเบื้องล่าง แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของกรณ์สั่นไหวตามแรงหอบหายใจถี่กระชั้น ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงบนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบในห้องใต้ดินของตึกร้างแห่งนี้ เหมือนการเดินลงสู่หลุมศพที่ถูกขุดเตรียมไว้ล่วงหน้า "มิน... นายแน่ใจนะว่าสัญญาณ GPS มันบอกว่าอยู่ที่นี่" เสียงของกรณ์แหบพร่า ริมฝีปากแห้งผากจนแทบปริแตก ความหวาดกลัวไม่ได้เกาะกุมแค่ที่หัวใจ แต่มันแผ่ซ่านไปตามปลายนิ้วทุกนิ้วที่กำสมาร์ทโฟนแน่น มินที่เดินตามหลังมาติดๆ กลืนน้ำลายลงคอatอย่างยากลำบาก แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนใบซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด สายตาของเพื่อนสนิทกวาดมองไปรอบตัวด้วยความตื่นตระหนก "ไม่ผิดแน่... โค้ดที่เราระแกะมาจากเซิร์ฟเวอร์มรณะเมื่อคืน มันลิงก์ตรงมาที่พิกัดใต้ดินตึกคณะเก่านี้แหละกรณ์ แต่... แต่ว่าทำไมเราถึงเพิ่งสังเกตเห็นทางลงนี้" เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือบานประตูเหล็กขึ้นสนิมเขอะ ขอบประตูปิดสนิทแต่มีร่องรอยการงัดแงะด้วยของแข็ง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของกรณ์หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่ความน่ากลัวของสถานที่ แต่เป็นเสียงบางอย่างที่ดังแว่วออกมาจากหลังบานประตูนั้น... *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันแชท... เสียงที่พวกเขาคุ้นเคยจนฝังใจ เสียงที่มักจะดังขึ้นทุกครั้งก่อนที่ความตายจะพรากเพื่อนร่วมชั้นไปทีละคนสองคน และครั้งนี้ มันไม่ได้ดังแค่ครั้งเดียว แต่มันดังระรัวต่อเนื่องกันเป็นร้อยๆ ครั้ง ราวกับจะประโคมข่าวการมาเยือนของพวกเขาทั้งคู่! "มัน... มันรู้ได้ยังไงว่าเรามาถึงแล้ว" มินก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แผ่นหลังชนเข้ากับผนังอิฐเย็นเฉียบ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกขีดสุด "กรณ์ หนีเถอะ... ฉันว่าเรากำลังเดินเข้ากับดัก" "จะให้หนีไปไหนล่ะมิน!" กรณ์หันกลับมาตวาดเสียงสั่น น้ำตาแห่งความอัดอั้นคลอหน่วยที่เบ้าตา "ไอ้พลอย ไอ้ธันวา และทุกคน... พวกเขาตายเพราะเราพยายามหาความจริง ถ้าเราถอยตอนนี้ หมายความว่าความตายของพวกเขาจะไม่มีความหมายเลยนะ!" บรรยากาศรอบตัวเงียบงันลงชั่วขณะ ราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอก ท่ามกลางความมืดมิดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ในมือของกรณ์ก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ต้องมีคำสั่ง หน้าจอแสดงข้อความจากกลุ่มแชทที่ถูกตั้งค่าให้มีสมาชิกเพียงสองคน—คือเขากับมิน *[ระบบ]: ยินดีต้อนรับสู่ห้องใต้ดิน... แขกผู้ ภักดี ทั้งสองท่าน* *[ระบบ]: ประตูเปิดออกแล้ว เชิญเข้ามาด้านในเพื่อรับชม 'บทสรุป' ของเกมนี้ได้เลยค่ะ* แอดดด... เสียงบานประตูเหล็กหนักอึ้งเสียดสีกับพื้นปูนดังสนั่นขึ้นเอง โดยไม่มีใครเอื้อมมือไปแตะต้องมัน ความมืดมิดภายในห้องใต้ดินถูกแทนที่ด้วยแสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟนีออนดวงเปลือยที่กะพริบติดๆ ดับๆ อยู่เบื้องหน้า เผยให้เห็นโต๊ะตัวยาวกลางห้อง บนนั้นมีหน้าจอคอมพิวเตอร์หลายสิบจอเปิดทำงานอยู่ และที่น่ากลัวที่สุดคือ... มีร่างของใครบางคนนั่งหันหลังให้อยู่บนเก้าอี้หมุนตัวนั้น "นั่น... ใครน่ะ" มินเอ่ยเสียงสั่น พยายามเพ่งมองผ่านความมืด ร่างบนเก้าอี้ค่อยๆ หมุนกลับช้าๆ ราวกับถูกควบคุมด้วยกลไกอัตโนมัติ ใบหน้านั้น... ใบหน้าที่ควรจะตายไปพร้อมกับอุบัติเหตุรถบรรทุกเมื่อสามวันก่อนกำลังส่งยิ้มกว้างให้พวกเขา ดวงตาเบิกโพลงไร้แววชีวิตแต่ริมฝีปากกลับขยับพูดได้ "มาช้าจังเลยนะ... กรณ์ มิน... ฉันรอนานจนเบื่อแล้วรู้ไหม" กรณ์รู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบเข้าที่กลางศีรษะ ขาทั้งสองข้างชาดิกจนก้าวไม่ออก เมื่อเสียงแจ้งเตือนในมือถือของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับข้อความใหม่ล่าสุดที่ส่งตรงมาจากแชทส่วนตัวของเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้างกายเขา ณ วินาทีนี้ *[มิน]: กรณ์... วิ่งหนีไปซะ คนที่ยืนข้างนายตอนนี้...รอยยิ้มของมันไม่ใช่ของฉัน!* *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญมาจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — แมวดำใต้แสงจันทร์