นับถอยหลังสู่วันสิ้นโลก

หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือของกรณ์สะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบตัดกับความมืดมิดของห้องใต้ดิน อาการมือสั่นเทาจนเกือบทำเครื่องหล่นไม่ได้เกิดจากความหนาวเหน็บ หากแต่มาจากข้อความล่าสุดที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอแชทที่นับถอยหลังอย่างไร้ความปรานี *[ห้องแชท 00:00 น.]* *[ระบบ]: เหลือเวลาอีก 60 นาที ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกรีเซ็ตถาวร* *[พงศ์]: มาช้าจังนะ... กรณ์ เพื่อนรัก นายปล่อยให้ฉันรอที่นี่นานเกินไปแล้วนะ* กรณ์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก เสียงก้องสะท้อนของหยดน้ำที่ตกลงกระทบพื้นคอนกรีตด้านล่างดัง ‘ติ๊ง... ติ๊ง...’ ราวกับเสียงเข็มนาฬิกาแห่งความตายที่กำลังเดินหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง พงศ์ตายไปแล้ว... นั่นคือสิ่งที่ตำรวจสรุปและเป็นสิ่งที่เขาเห็นกับตาตัวเองในคืนวันอุบัติเหตุสยองเมื่อสามปีก่อน แล้วใครกันล่ะที่กำลังพิมพ์ข้อความเหล่านี้ด้วยบัญชีของเพื่อนสนิทที่นอนเน่าเปื่อยใต้ดินไปนานแล้ว "ตั้งสติไว้สิกรณ์..." ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อขับไล่ความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้องใต้ดินชื้นแฉะของตึกร้างแห่งนี้ แสงไฟฉายสลัวๆ เผยให้เห็นรอยเลือดแห้งกรังบนผนังและโครงเหล็กขึ้นสนิมที่ดูคล้ายโครงกระดูกมนุษย์ในเงาตะคุ่ม ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นอีกครั้ง ทำกรณ์สะดุ้งสุดตัว *[มิน]: กรณ์! นายอยู่ที่นั่นไหม ตอบฉันหน่อย ฉันแกะรอยสัญญาณไอפיของห้องแชทนี้ได้แล้ว มันไม่ได้ส่งมาจากที่อื่น... มันมาจากตึกร้างหมายเลข 4 ที่นายกำลังยืนอยู่! และที่แย่กว่านั้นคือ...* ข้อความของมินค้างอยู่แค่นั้น ไม่มีประโยคต่อมา มีเพียงจุดไข่ปลาสามจุดที่กระพริบไปมาแสดงว่าเธอกำลังพิมพ์อยู่ แต่มันกินเวลานานผิดปกติ นานจนน่ากลัว "มิน... สายตัดไปแล้วเหรอ" กรณ์กดโทรออกหาหญิงสาวทันที แต่สิ่งที่ได้ยินมีเพียงสัญญาณตู๊ด... ยาวนานราวกับไร้จุดสิ้นสุด ก่อนจะถูกตัดเข้าสู่ระบบฝากหมายเลขโทรศัพท์ ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมอีกครั้งน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากเบื้องบน... ชั้นสองของตึกร้าง ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะจังหวะประหลาดดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงเคาะประตูธรรมดา แต่มันคือจังหวะการเคาะสามครั้งเว้นช่วง แล้วตามด้วยสองครั้ง ซึ่งเป็นรหัสลับที่เขาและพงศ์มักใช้เล่นกันสมัยเด็ก... รหัสที่ไม่มีใครอื่นบนโลกใบนี้รู้นอกจากพวกเขา หัวใจของกรณ์หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ขนลุกซู่ไปทั้งร่างตั้งแต่ท้ายทอยจรดปลายนิ้วเท้า สมองส่วนลึกกรีดร้องให้วิ่งหนีออกไปจากที่นี่ทันที แต่ขาสองข้างกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูเร้นลับ *[ห้องแชท 00:00 น.]* *[พงศ์]: ขึ้นมาหาสิ... ฉันเตรียมที่นั่งไว้ให้นายแล้วนะ กรณ์* หน้าจอโทรศัพท์สั่นระรัว ข้อความภาพถูกส่งเข้ามา เป็นภาพถ่ายมุมสูงจากบันไดที่เขากำลังยืนมองอยู่ เป็นภาพปัจจุบันกาล... ภาพที่แสดงให้เห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนกำลังยืนหันหลังให้อยู่ตรงชานพักบันไดขั้นที่สิบ พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาลอยมาตามสายลมเย็นเยียบที่พัดผ่านช่องปูนพังๆ "กรณ์... นายมาช้าจังนะ" เสียงนั้น... เสียงของพงศ์ เสียงที่เต็มไปด้วยความแค้น ความโหยหา และความเจ็บปวดจากการถูกทิ้งให้อย่างโดดเดี่ยวในความมืดมิด กรณ์เม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความโกรธและความรู้สึกผิดที่ฝังรากลึกในใจมาตลอดสามปี เขาตัดสินใจก้าวเท้าเดินขึ้นบันไดทีละขั้น แสงไฟฉายสั่นไหวสาดส่องไปเบื้องหน้า ความมืดข้างหน้าดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้นทุกทีจนกลืนกินแสงไฟไปเกือบหมด "แกไม่ใช่พงศ์..." กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แต่พยายามบังคับไม่ให้สั่น "พงศ์ตัวจริงตายไปแล้วในคืนนั้น... วันที่ฉันหนีเอาตัวรอดคนเดียว" เงาเบื้องหน้าหยุดชะงัก ช้าๆ... เงาโครงร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่เน่าเฟะครึ่งซีก ดวงตาข้างหนึ่งโบ๋ลึกมีหนอนไต่อยู่ แต่อีกข้างหนึ่งยังคงจ้องมองมาที่เขาด้วยแววตาตัดพ้อที่คุ้นเคย รอยยيكฉีกกว้างถึงใบหูเผยให้เห็นฟันที่เปื้อนคราบเลือดสีดำ "ถ้านายรู้ว่าฉันตาย... ทำไมในคืนนั้น นายถึงไม่หันกลับมามองฉันบ้างล่ะ กรณ์?" เสียงนั้นแหบแห้งราวกับกระดาษทรายถูกับพื้นคอนกรีต โทรศัพท์ในมือของกรณ์สั่นอย่างรุนแรง หน้าจอแชทเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อความสุดท้ายปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงไซเรนเตือนภัยดังลั่นสนั่นตึก *[ระบบ]: ภารกิจสุดท้ายเริ่มต้นขึ้น: "เลือก... ว่าจะอยู่ชดใช้ความผิดที่นี่ หรือจะปล่อยให้คนที่คุณรักที่สุดหายไปตลอดกาล"* *[พงศ์]: ส่งมือของนายมาสิ... เพื่อนรัก* มือที่เน่าเปื่อยและเย็นเฉียบราวน้ำแข็งยื่นออกมาจากความมืด ตรงหน้ากรณ์ ระยะห่างเหลือเพียงแค่เอื้อมมือเดียวเท่านั้น ขณะที่หน้าจอนับถอยหลังแสดงเวลา 00:00 น. พอดี... และประตูทางออกเดียวด้านหลังก็ถูกปิดตายด้วยกรงเหล็กที่หล่นลงมาจากเพดานเสียงดังสนั่น! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในความมืดมิดของตอนถัดไปนะคะ — แมวดำใต้แสงจันทร์