เบาะแสสุดท้าย

หยดน้ำฝนที่ซึมผ่านรอยแตกของหลังคาคอนกรีตเก่า ตกลงกระทบลงบนหน้าจอสมาร์ทโฟนที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นซีเมนต์ที่เย็นเฉียบ เสียงเปาะแปะดังสะท้อนก้องในความเงียบงัดของตึกเรียนร้าง บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นของดิน รา และสนิมเหล็กที่กัดกินโครงสร้างมานานนับทศวรรษ กรณ์ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในท่าเดิม มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังเงาสะท้อนบนหน้าจอดำมืดสนิทตรงหน้า หัวใจของเขาเต้นรัวกระหน่ำราวกับจะทะลุออกมานอกอก ภาพใบหน้าที่ไม่ใช่ของตนเองในเงาสะท้อนเมื่อครู่ ยังคงติดตรึงอยู่ในมโนสำนึก รอยยิ้มบิดเบี้ยวและดวงตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะ1เป็นมนุษย์นั้น ราวกับกำลังเยาะเย้ยความพยายามอันน้อยนิดของเขา "กรณ์... ได้ยินฉันไหมกรณ์!" เสียงเรียกผ่านหูฟังบลูทูธดังแทรกความเงียบขึ้นมา น้ำเสียงของมินสั่นเครือและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ปลายสายกำลังพิมพ์รัวแป้นพิมพ์เสียงดังสนั่นจนเล็ดลอดเข้ามาในไมโครโฟน "ฉัน... ฉันยังอยู่" กรณ์เค้นเสียงตอบออกไป ลมหายใจของเขาติดขัดราวกับมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ เขาค่อยๆ เอื้อมมือสั่นเทาไปพลิกหน้าจอมือถือขึ้นมาอีกครั้ง หน้าจอสีดำสนิทกลับมาสว่างวาบขึ้นเองโดยไม่มีการแตะต้อง แจ้งเตือนจากแอปพลิเคชัน 'Midnight Chat' ปรากฏข้อความใหม่สีแดงฉานตัวโต *[ผู้เล่น: กรณ์ ทำผิดกฎข้อที่ 4 - ห้ามมองกระจกหลังเที่ยงคืน]* *[บทลงโทษของคุณกำลังเริ่มต้น... พิกัดสุดท้ายถูกปลดล็อกแล้ว]* ทันทีที่ข้อความนั้นหายไป แผนทีดิจิทัลในระบบก็เด้งขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ จุดสีแดงกะพริบถี่ๆ อยู่ที่พิกัดใจกลางโรงเรียนเก่า—ตึกอำนวยการหลังเก่าที่ถูกปิดตายด้วยคำเล่าลือเรื่องอาถรรพ์และโศกนาฏกรรมเมื่อสิบปีก่อน และที่สำคัญที่สุด... มันคือจุดเดียวกับที่เพื่อนสนิทของเขาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในคืนวันเกิดเหตุ "เห็นเหมือนกันใช่ไหมกรณ์?" เสียงของมินดังแทรกเข้ามาทันที น้ำเสียงของเธอจริงจังและเฉียบขาดขึ้นอย่างผิดหูผิดตา ผสมผสานกับความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง "ฉันเพิ่งเจาะระบบบล็อกเกอร์ของห้องแชทนั้นได้เสี้ยววินาที ข้อมูลเซิร์ฟเวอร์หลักไม่ได้อยู่บนคลาวด์ต่างประเทศอย่างที่คิด... มันถูกฝังไว้ในฮาร์ดแวร์แบบกายภาพ และพิกัดที่มันส่งมาให้เธอตอนนี้ ตรงกับแผนผังห้องใต้ดินของตึกอำนวยการเก่าไม่มีผิดเพี้ยน!" กรณ์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เขากวาดสายตามองไปรอบตัว ความมืดมิดของตึกร้างยามวิกาลดูราวกับอสูรกายอ้าปากรอรับเหยื่อ "เธอแน่ใจนะมิน ว่านั่นไม่ใช่กับดัก?" "ถ้าไม่ไปดู เราก็มีแต่รอเวลาให้มันเล่นงานทีละคนจนหมดตึก!" มินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความกดดัน "จำเรื่องที่ฉันเคยเล่าเรื่องโปรแกรมเมอร์รุ่นพี่ที่เคยคิดค้นระบบนี้ได้ไหม? เขาไม่ได้หายตัวไปเฉยๆ กรณ์... เขาทิ้ง 'รหัสทำลายล้าง' ไว้ในเซิร์ฟเวอร์ตัวนั้น ถ้าเราไปถึงห้องใต้ดินและอัปโหลดไวรัสที่ฉันส่งให้เข้าไปในเครื่องแม่ข่าย เราจะปิดตายห้องแชทมรณะนี่ได้ถาวร!" กรณ์กัดริมฝีปากจนรู้สึกได้ถึงรสคาวเลือด ความเสี่ยงอยู่ตรงหน้า ทางเลือกมีเพียงการเดินหน้าเข้าหาความตายด้วยความหวังอันริบหรี่ หรือนั่งรอความตายมาเยือนอย่างเชื่องช้าในความมืด เขาเลือกอย่างหลังไม่ได้ "ส่งไฟล์ไวรัสมาให้ฉัน... ฉันกำลังไป" กรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวออกไปจากห้องเรียนร้างอย่างระมัดระวัง แสงไฟฉายจากสมาร์ทโฟนสาดส่องไปตามทางเดินยาวที่ฝุ่นหนาเตอะ หยดน้ำฝนยังคงโปรยปรายลงมาจากรอยรั่วของเพดาน เสียงฝีเท้าของเขาก้องกังวานสะท้อนไปตามผนังปูนเปลือย ราวกับมีฝีเท้าอีกคู่หนึ่งกำลังเดินตามหลังมาด้วยจังหวะที่ช้ากว่าหนึ่งก้าวเสมอ บรรยากาศรอบตัววังเวงจนน่าขนลุก ทุกมุมมืดดูคล้ายมีเงาร่างของผู้คนยืนแอบซ่อนอยู่ กรณ์พยายามไม่หันไปมองซ้ายหรือขวา เขาจดจ้องอยู่เพียงเป้าหมายเบื้องหน้า—ประตูเหล็กบานใหญ่ที่ขึ้นสนิมเขรอะ ซึ่งเป็นทางเข้าสู่ตึกอำนวยการเก่า เมื่อเขาผลักประตูบานนั้นออก เสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหูพุ่งทะลวงความเงียบ กลิ่นอับชื้นผสมผสานกับกลิ่นเหม็นเน่าจางๆ พัดปะทะใบหน้าจนต้องยกมือขึ้นปิดจมูก แสงไฟฉายสาดส่องลงไปพบบันไดวนที่ทอดตัวลึกดิ่งลงสู่เบื้องล่าง ความมืดมิดในนั้นหนาทึบเสียจนแสงไฟฉายแทบจะส่องทะลุผ่านไปไม่ได้ ราวกับมันดูกลืนกินแสงสว่างทั้งหมดในบริเวณนั้น "กรณ์ ถึงไหนแล้ว?" เสียงมินกระซิบเบาหวิวผ่านหูฟัง ราวกับเธอก็กลัวว่าเสียงของตัวเองจะไปปลุกบางสิ่งบางอย่างให้ตื่นขึ้น "ฉันอยู่ที่ปากทางเข้าห้องใต้ดินแล้ว กำลังจะลงไป" กรณ์กรอกเสียงตอบกลับเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ระวังตัวด้วยนะ... ระบบตรวจจับความเคลื่อนไหวของเซิร์ฟเวอร์แจ้งเตือนว่า มีสัญญาณชีพอื่นอยู่ในห้องใต้ดินนั้นด้วย... และมันไม่ได้มาจากคน" คำเตือนของมินทำให้ฝีเท้าของกรณ์ชะงักกึกทันที เขากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก นิ้วมือที่กำโทรศัพท์มือถือสั่นระริก ค่อยๆ ก้าวเท้าแรกเหยียบลงบนขั้นบันไดไม้เก่าที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่น้ำหนักกดทับ ก้าว... สองก้าว... สามก้าว... ยิ่งเดินลงลึกเท่าไหร่ อุณหภูมิรอบตัวก็ยิ่งลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว ความหนาแน่นของความมืดทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออก ราวกับอากาศถูกสูบออกไปจากพื้นที่ตรงนั้น จนกระทั่งเขาเดินทางมาถึงเบื้องล่างสุด แสงไฟฉายสาดกระทบเข้ากับห้องโถงใต้ดินขนาดใหญ่ ผนังห้องเต็มไปด้วยตู้เซิร์ฟเวอร์สีดำขนาดยักษ์หลายตัวที่มีสายไฟระโยงระยางราวกับเส้นเลือดฝอยของสิ่งมีชีวิตประหลาด กลางห้องโถงนั้น มีแท่นวางคอมพิวเตอร์เก่าตั้งอยู่ หน้าจอคอมพิวเตอร์เครื่องนั้นเปิดทำงานอยู่เองโดยไม่มีใครกดเปิด แสงสีเขียวเรืองรองสาดส่องใบหน้าที่ซูบผอมของใครบางคน ที่กำลังนั่งหันหลังให้เขาอยู่หน้าจอ กรณ์หยุดยืนนิ่ง ขนทั่วร่างลุกชันขึ้นพร้อมกันด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด เมื่อร่างที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์นั้นค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมาหาเขาอย่างช้าๆ... ใบหน้านั้นซีดขาวไร้สีเลือด ดวงตากลอกกลิ้งไปมาอย่างไร้จุดโฟกัส และริมฝีปากที่ฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู เอ่ยทักทายเขาด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยเสียยิ่งกว่าใคร "มาช้าจังนะ... กรณ์ เพื่อนรัก นายปล่อยให้ฉันรอที่นี่นานเกินไปแล้วนะ" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหวาดกลัวไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ