วิญญาณอาฆาต

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของกรณ์ไม่ได้สั่นเตือนเหมือนข้อความทั่วไป แต่มันส่งเสียง "กรีดร้อง" เป็นคลื่นความถี่ต่ำที่ทำให้แก้วหูสะเทือนจนปวดร้าว แสงสีฟ้าอมเขียวสาดสะท้อนใบหน้าซีดเผือดของเขาในความมืดสนิทของห้องนอน ตัวเลขมุมขวาบนกระพริบเตือน 00:00 น. พอดีเป๊ะ—เวลาแห่งคำสาปที่พวกเขาไม่อาจหลบ ห้องแชทสีดำสนิทที่ควรจะร้างรา ปรากฏข้อความใหม่เด้งขึ้นมาด้วยความเร็วสูงจนตามองแทบไม่ทัน *[ระบบ: มีผู้ใช้งาน 'วิญญาณ04' เข้าร่วมสนทนา]* *[วิญญาณ04: มึง... เอาชีวิตเพื่อนกูคืนมา]* ลมเย็นเฉียบพัดกรรโชกเข้ามาในห้องทั้งที่หน้าต่างและประตูลงกลอนสนิท ผ้าม่านสีทึบปลิวสะบัดราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกระชาก กลิ่นอับชื้นของดินชื้นแฉะและซากศพโชยตีเข้าจมูกอย่างรุนแรง จนกรณ์ต้องยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสำลัก "กรณ์... มึงเห็นเหมือนที่กูเห็นใช่ไหม?" เสียงของมินสั่นเครือลอดออกมาจากลำโพงสมาร์ทโฟนที่เปิดสปーカーโฟนไว้ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ไอ้ 'วิญญาณ04' นั่น... มันคือบัญชีของ 'ต้น' ที่ตายไปเมื่อสามปีก่อนไม่ใช่เหรอ!" กรณ์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองหน้าจอที่ตอนนี้แป้นพิมพ์ขยับเองราวกับมีคนกำลังรัวนิ้วพิมพ์ข้อความยาวเหยียด ทั้งที่มือของเขาวางอยู่บนโต๊ะห่างไกลจากตัวเครื่อง *[วิญญาณ04: ตอนนั้นมึงวิ่งหนี... มึงปล่อยให้กูจมน้ำตายอยู่คนเดียวในห้องเก็บของโรงเรียน... กรณ์... ทำไมมึงถึงรอดคนเดียว?]* ภาพอดีตอันเลวร้ายที่กรณ์พยายามฝังกลบไว้ก้นบึ้งของหัวใจผุดวาบขึ้นมาในหัว ความมืดมิดของสระน้ำร้าง เสียงทุบประตูปิดตาย และเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่เขาเลือกจะวิ่งหนีเพราะความกลัวจับใจ เสียงนั้น... เสียงของต้นเพื่อนสนิทที่ตายไป กลับมาดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับเจ้าตัวมายืนกระซิบอยู่ข้างใบหู "ก...ูกลัว..." กรณ์พึมพำออกมา น้ำตาคลอเบ้าด้วยความสำนึกผิดและหวาดผวา "กูขอโทษ ต้น กูไม่ได้ตั้งใจ..." *[วิญญาณ04: คำขอโทษ... มันเอาลมหายใจกูคืนมาไม่ได้หรอก... ชดใช้มาซะ!]* สิ้นข้อความนั้น หน้าจอมือถือของกรณ์ก็สว่างวาบจนแสบตา แสงสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเลือดสดๆ ข้อความในแชทพรั่งพรูออกมาไม่หยุด พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังระรัวจนแทบประสาทกิน ทุกข้อความเต็มไปด้วยคำสาปแช่งและความอาฆาตมาดร้ายที่ส่งตรงมาจากความมืด ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ของเขาก็ค้างนิ่ง ภาพเงาสะท้อนบนกระจกหน้าจอกลับไม่ใช่ใบหน้าของกรณ์ แต่เป็นใบหน้าเน่าเฟะ ดวงตาเบิกKว้างด้วยความแค้นของต้นที่จ้องมองทะลุจอออกมา! มือสีดำซีดเซียว ยาวผิดธรรมชาติ ทะลุออกมาจากหน้าจอโทรศัพท์พุ่งตรงมาบีบลำคอของกรณ์อย่างแรง แรงกดมหาศาลทำให้เขาหายใจไม่ออก ร่างกายลอยขึ้นจากเก้าอี้ ขาทะยานพ้นพื้นห้อง ข้าวของในห้องลอยเคว้งคว้างตามแรงอาฆาต "อึก... ป...ปล่อย..." กรณ์พยายามใช้มือแกะมือผีที่พันธนาการคอตัวเองไว้ แต่สัมผัสนั้นเย็นเยียบราวน้ำแข็งและแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า สติของเขาเริ่มเลือนราง ภาพตรงหน้าพร่ามัว "กรณ์! กรณ์เกิดอะไรขึ้น! ตอบกูสิกรณ์!" เสียงกรีดร้องของมินดังลั่นมาจากโทรศัพท์ที่ตกอยู่บนพื้น แต่เขาไม่มีแรงแม้แต่จะเอ่ยปากตอบ ในจังหวะที่ความตายอยู่แค่เอื้อม สายตาของกรณ์เหลือบไปเห็นเงาดำทมิฬร่างหนึ่งกำลังยืนอยู่มุมห้อง ใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่าน เงาร่างนั้นไม่ได้กำลังทำร้ายเขา แต่กำลัง... ยิ้ม *[ระบบ: บัญชี 'วิญญาณ04' ได้ส่งคำเชิญสุดท้ายถึงคุณ...]* กรณ์รวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย กระชากมือถือที่หน้าจอยังคงฉายภาพใบหน้าอาฆาตของต้นขึ้นมา แล้วกดปุ่ม 'ยอมรับ' แทนที่จะกดปฏิเสธตามสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องทันที แรงบีบที่คอหายไปพร้อมกับร่างของกรณ์ที่ร่วงกระแทกพื้น เขานอนหอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดอย่างตะกละตะกลาม ใบหน้าเขียวช้ำ แต่แล้ว... เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ก็ดังขึ้นในความเงียบ *[ระบบ: ยินดีด้วย... ตอนนี้คุณได้กลายเป็น 'วิญญาณ05' อย่างสมบูรณ์แล้ว]* กรณ์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อหน้าจอมือถือของเขาดับวูบลง และในเงาสะท้อนของจอมืดสนิทนั้น... ไม่ใช่ใบหน้าของเขาอีกต่อไปแล้ว ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปในความมืดด้วยกันนะคะ