ความมืดเข้าครอบงำ

"สัญญาณขีดเดียว... แล้วก็หายไปค่ะ กรณ์!" เสียงอุทานของมินดังแทรกความเงียบงันขึ้นมาในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีเพียงแสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือส่องสว่างสะท้อนกับคราบฝุ่นละอองในอากาศ บรรยากาศรอบตัวชวนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก หน้าจอสมาร์ทโฟนของมินปรากฏกากบาทสีแดงเด่นชัดตรงสัญลักษณ์เครือข่ายอินเทอร์เน็ต เช่นเดียวกับหน้าจอของกรณ์ที่ว่างเปล่าอย่างไร้สัญญาณ ความมืดภายนอกหน้าต่างหนาทึบราวกับถูกทาด้วยน้ำหมึกสีดำสนิท ไม่มีแม้แต่แสงดาวหรือแสงไฟจากตึกข้างเคียง มีเพียงเสียงหอนเบาๆ ของลมยามวิกาลที่พัดกระแทกบานกระจกดัง *ก๊อกๆ* เป็นระยะ คล้ายเสียงเคาะประตูจากใครบางคนที่ยืนรออยู่ข้างนอก กรณ์กวาดสายตามองหน้าจอที่ค้างคาข้อความสุดท้ายจาก "ห้องแชทมรณะ 00:00 น." ข้อความนั้นยังคงกระพริบเตือนเคาท์ดาวน์เวลาที่เหลืออยู่น้อยนิด แต่ตอนนี้... สิ่งที่น่ากลัวกว่าตัวเลขเวลากลับเป็นการที่พวกเขากลายเป็นคนตาบอดและหูหนวกในโลกดิจิทัล ตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์แบบ "ใจเย็นๆ มิน ลองรีสตาร์ทเครื่องดูอีกรอบซิ บางทีอาจจะเป็นแค่สัญญาณล่มชั่วคราวก็ได้" กรณ์พยายามบังคับน้ำเสียงของตัวเองให้ราบเรียบที่สุด แม้ว่าฝ่ามือที่กำโทรศัพท์ไว้จะชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบก็ตาม มินส่ายหัวช้าๆ ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด แสงไฟฉายที่สะท้อนจากด้านล่างใบหน้ายิ่งทำให้เธอดูคล้ายตุ๊กตาพอร์ซเลนที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ "ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะกรณ์ ศูนย์บริการสัญญาณอยู่ห่างไปแค่นี้... แต่มันตัดพร้อมกันทั้ง Wi-Fi และเน็ตมือถือแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ มีคน... หรือบางอย่างจงใจตัดมัน" คำพูดของมินทำให้ความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตผุดวาบขึ้นมาในหัวของกรณ์ ภาพของเพื่อนสนิทที่ต้องสังเวยชีวิตให้กับปริศนาบ้าๆ นี้ยังคงตามหลอกหลอน ความรู้สึกผิดที่เคยเกือบจะจางหายกลับตอกย้ำซ้ำเติม หัวใจของกรณ์เต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เขาไม่ออกจากที่นี่ไม่ได้ และเขาจะยอมตายที่นี่ไม่ได้เช่นกัน *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนสั้นๆ ดังขึ้นจากโทรศัพท์ในมือของกรณ์ ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัวโดยไม่ได้นัดหมาย ดวงตาสองคู่เบิกกว้างด้วยความหวาดผวาและความหวังที่ริบหรี่ กรณ์รีบยกหน้าจอขึ้นดูทันที นิ้วมือสั่นเทาจนแทบกดรหัสผ่านไม่ถูก ไม่ใช่ข้อความจากภายนอก... แต่มันคือข้อความจากห้องแชทเดิมที่ควรจะไร้สัญญาณอินเทอร์เน็ตไปแล้ว! **[ระบบ]: สัญญาณถูกตัดขาดเพื่อความยุติธรรม เกมรอบสุดท้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในความมืด** ชั่วพริบตาเดียว หลอดไฟนีออนดวงเดียวบนเพดานห้องที่กระพริบมาตลอดก็ดับวูบลงสนิท ความมืดมิดเข้ากลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว ร่างกายของทั้งคู่จมดิ่งลงในความดำมืดอย่างไร้ทางสู้ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของกันและกันเท่านั้นที่ยังยืนยันว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่ "กรณ์... อยู่ไหนคะ?" เสียงสั่นเครือของมินดังขึ้นมาจากความมืด ห่างออกไปไม่กี่ก้าว "ฉันอยู่นี่... อย่าขยับนะมิน..." กรณ์พยายามก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะสัมผัสโดนแขนของเพื่อนร่วมชั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ลึกลับก็ดังขึ้นที่มุมห้อง... เสียงที่ไม่ได้มาจากฝั่งของมินอย่างแน่นอน! หัวใจของกรณ์หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ท่ามกลางความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือของตัวเอง เขารู้สึกได้ทันทีว่าความตายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที และความหวังที่เคยมี... บัดนี้ได้มอดดับลงจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและคอยส่งกำลังใจให้กันเสมอมานะคะ แล้วพบกันในตอนต่อไปค่ะ --- แมวดำใต้แสงจันทร์