ความเงียบที่น่ากลัว

แสงไฟจากหน้าจอสมาร์ทโฟนยามตีหนึ่งสิบห้านาที สะท้อนเงาวับวาวเข้ากับหยาดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นบนขมับของกรณ์ นิ้วเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยขณะเลื่อนหน้าจออ่านข้อความในแอปพลิเคชันแชทสีดำสนิท ไร้ซึ่งปุ่มออกจากกลุ่ม ไร้ซึ่งชื่อผู้สร้าง มีเพียงตัวอักษรสีแดงฉานที่ยังคงค้างคาอยู่บนหน้าจอ... *‘เพราะรอบตีหนึ่ง มันอาจจะเป็นตาของคุณ’* กรณ์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องนอนสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมครามดังสะท้อนในโสตประสาท กระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้องบานนั้น... บานที่เขายืนส่องหน้าตัวเองเมื่อคืน ตอนนี้มันถูกคลุมทับด้วยเสื้อผ้าเนื้อหนาจนมิดชิด ป้องกันไม่ให้เงาสะท้อนใดๆ หลุดลอดออกมาได้ แม้ความจริงเขาจะรู้ดีว่า การเอาผ้ามาคลุมกระจกไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลยก็ตามที เสียงแจ้งเตือนข้อความแด้งขึ้นเบาๆ แต่กลับทำให้กรณ์สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต **[มิน]:** "กรณ์ มึงตื่นอยู่ใช่ไหมวะ? กูมีเรื่องใหญ่แล้ว..." ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวง กรณ์รีบกดพิมพ์ตอบกลับไปทันทีอย่างร้อนรน **[กรณ์]:** "เรื่องอะไรวะมิน? หรือว่ามึงเห็นห้องแชทนั้นเหมือนกัน?" **[มิน]:** "ไม่ใช่แค่กูเห็น... แต่มึงลองเปิดหน้าฟีดข่าวในเฟซบุ๊กดูตอนนี้เลยสิโว้ย!" กรณ์ไม่รอช้า นิ้วโป้งกดสลับแอปพลิเคชันอย่างรวดเร็ว หน้าจอโทรศัพท์เปลี่ยนเป็นหน้าฟีดข่าวสีขาวสว่างจ้า ท่ามกลางความมืดมิดของห้องนอน ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือภาพถ่ายหน้าตรงของชายหนุ่มร่างท้วม สวมแว่นตาหนาเตอะ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอารมณ์ดี—นั่นคือ ‘ต้น’ สมาชิกคนแรกของกลุ่มแชทมรณะที่ขาดการติดต่อและหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่เมื่อคืน หัวข้อข่าวตัวหนาสีดำสนิทพาดหัวหราอยู่บนหน้าเพจข่าวท้องถิ่น: *‘ด่วน! พบศพนักศึกษาหนุ่มปี 3 คาห้องพักย่านมหาวิทยาลัย สภาพศพสยดสยอง ไร้ร่องรอยการต่อสู้ ตำรวจเร่งตรวจสอบมือถือปริศนาที่หน้าจอยังค้างหน้าแอปฯ แชทประหลาด’* ลมหายใจของกรณ์สะดุดกึก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ ข้อมูลในหัวตีรวนจนแยกไม่ออกว่านี่คือความจริงหรือฝันร้าย ต้น... เพื่อนร่วมคณะที่เพิ่งส่งสติกเกอร์ทักทายในกลุ่มแชทนั้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน กลายเป็นศพไปแล้วจริงๆ อย่างนั้นหรือ? แล้วข้อความที่บอกว่า *‘กระจกบานนั้นน่ะ... บานเดียวกับที่คุณยืนส่องหน้าตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจไม่คว้ามือของต้นเอาไว้’* ล่ะหมายความว่าอย่างไร? ภาพเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อนผุดวาบเข้ามาในหัวราวกับภาพสלอว์โมชัน วันนั้น... วันที่อุบัติเหตุทางรถยนต์พรากชีวิตเพื่อนสนิทไปต่อหน้าต่อตา วันที่เขายืนมองมือที่เอื้อมมาขอความช่วยเหลือค่อยๆ จมหายไปในความมืดมิด ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจมานานนับปีถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานอีกครั้งอย่างเลือดเย็น หน้าจอโทรศัพท์สั่นเตือนรัวๆ อีกครั้ง ดึงกรณ์ออกจากภวังค์ความทรงจำอันดำมืด **[มิน]:** "มึงเห็นข่าวแล้วใช่ไหมกรณ์? ไอ้ต้น... มันตายแล้วจริงๆ มึงจำตอนที่มันพิมพ์บอกในกลุ่มก่อนหายตัวไปได้ป่ะ มันบอกว่ามันได้ยินเสียงเคาะกระจกจากในห้องน้ำ... เหี้ยเอ๊ย! นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย?" **[กรณ์]:** "กูเห็นแล้ว... มิน มึงฟังดีๆ นะ เรื่องนี้มันไม่ใช่การกลั่นแกล้งหรือเรื่องล้อกันเล่นบ้าๆ แน่ๆ มีใครบางคน... หรืออะไรบางอย่างกำลังเล่นตลกกับชีวิตพวกเรา" **[มิน]:** "แล้วเราจะทำยังไงดีวะ? กูติดต่อไปทางตำรวจแล้ว พวกเขาบอกว่ากำลังตรวจสอบ แต่ระหว่างนี้... ในกลุ่มแชทนั้น มันเริ่มนับถอยหลังอีกแล้วนะเว้ย!" กรณ์รีบกดกลับเข้าไปในแอปพลิเคชันแชทมรณะ 00:00 น. ทันที หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นข้อความใหม่ล่าสุดปรากฏขึ้นบนหน้าจอสีดำสนิท **[ผู้ดูแลระบบ]:** *[ยินดีด้วยครับ คุณกรณ์ ที่คุณรอดพ้นจากรอบตีหนึ่งของเมื่อวานมาได้ แต่อย่าเพิ่งวางใจไป...]* **[ผู้ดูแลระบบ]:** *[เพราะตอนนี้ สมาชิกคนที่สอง ถูกเลือกให้เป็น ‘ผู้โชคดี’ ในรอบตีสองแล้ว]* รายชื่อสมาชิกในกลุ่มแชทขยับเคลื่อนไหว ตัวอักษรสีเทาของสมาชิกคนหนึ่งค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และชื่อนั้นก็คือ... **[มิน]:** *(ออฟไลน์)* ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามขึ้นมาถึงสันหลัง ทั่วทั้งห้องนอนพลันเงียบสงัดลงอย่างฉับพลัน ราวกับเสียงของโลกภายนอกถูกตัดขาดออกไปสิ้นเชิง กรณ์อ้าปากค้าง พยายามจะพิมพ์ชื่อเพื่อนสนิทเพื่อเรียกสติ แต่ปลายนิ้วกลับแข็งค้างอยู่กลางอากาศเมื่อได้ยินเสียงบางอย่าง... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลังผ้าที่คลุมกระจกเงาบานใหญ่ ท่ามกลางความมืดมิดยามวิกาล... และก่อนที่กรณ์จะได้หันกลับไปมอง เสียงแจ้งเตือนข้อความสุดท้ายก็ดังขึ้นขัดจังหวะความกลัว **[ผู้ดูแลระบบ]:** *[หันไปมองข้างหลังสิครับ คุณกรณ์... เพื่อนรักของคุณเขากำลังรอให้คุณช่วยเปิดประตูอยู่นะ]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเผชิญความกลัวไปด้วยกันนะคะ **- แมวดำใต้แสงจันทร์ -**