การปรากฏตัวของแอดมิน

แสงไฟจากหน้าจอสมาร์ทโฟนยี่ห้อดังในมือของกรณ์สะท้อนเข้ากับม่านตาที่เบิกกว้างจนเห็นเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ ความเงียบงันภายในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ ยามเที่ยงคืนตรงเป๊ะ ช่างน่าอึดอัดเสียจนเสียงหอบหายใจของตัวเองดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท นิ้วเรียวยาวที่สั่นเทาเล็กน้อยพยายามเลื่อนหน้าจอขึ้นเพื่อทวนอ่านข้อความนับร้อยที่ไหลทะลักเข้ามาในกลุ่มไลน์ปริศนาชื่อแปลกประหลาด มินนั่งอยู่บนเก้าอี้สำนักงานฝั่งตรงข้าม ใบหน้าหวานซีดเผือดไร้สีเลือด แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบสันจมูกและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง บรรยากาศรอบตัวของพวกเขาทั้งคู่เหมือนถูกแช่แข็งด้วยความหวาดกลัวที่ไร้รูปร่าง "มัน... มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะกรณ์" เสียงของมินแหบพร่า หลุดลอดออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ขณะที่ดวงตาสั่นระริกยังคงจ้องมองหน้าจอไม่กี่มิลลิเมตรตรงหน้า กรณ์ไม่ตอบคำถามนั้นทันที เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านจากไขสันหลังลามเลียขึ้นมาถึงท้ายทอย เมื่อจู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือของสมาชิกทุกคนในกลุ่มก็เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง ข้อความแจ้งเตือนรัวเป็นชุดจนระบบสั่นสะเทือนในมือจนเกือบหลุดร่วง *[ระบบแจ้งเตือน: แอดมิน 'Ø' ได้เข้าร่วมกลุ่ม]* ตัวอักษรสีดำสนิทตัดกับพื้นหลังสีขาวโพลนปรากฏขึ้นกลางหน้าจออย่างพร้อมเพรียงกันอย่างไร้สาเหตุ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของกรณ์กระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่การเข้ามาของสมาชิกใหม่ แต่เป็นชื่อโปรไฟล์ที่ว่างเปล่าไร้ตัวตน และรูปภาพประจำตัวที่เป็นเพียงความมืดมิดสนิท ไม่มีเสียงแจ้งเตือนใดๆ ดังขึ้นอีก ความเงียบงันระดับป่าช้าเข้าปกคลุมห้องแชททันทีที่แอดมินลึกลับปรากฏตัว ไม่มีใครกล้าพิมพ์อะไรส่งเสริมความวิបลัยนี้ ทุกคนต่างรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การกลั่นแกล้งของเด็กเกเรตามกระแสโซเชียล *[แอดมิน 'Ø']: ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้ายค่ะทุกคน... หวังว่าความสนุกเมื่อครู่จะทำให้พวกคุณตื่นตัวกันพอสมควรแล้วนะคะ* น้ำเสียงผ่านตัวหนังสือช่างเยียบเย็นและแฝงไปด้วยความสนุกสนานอย่างไร้มนุษยธรรม กรณ์ขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามปูดนูน เขาใช้นิ้วโป้งกดลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วเพื่อระบายความโกรธและหวาดกลัวที่อัดแน่นอยู่ในอก [กรณ์]: แกเป็นใคร? ต้องการอะไรจากพวกเรา ปล่อยพวกเราออกจากกลุ่มเดี๋ยวนี้! มินหันขวับมามองกรณ์ทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น "กรณ์! แกบ้าไปแล้วเหรอ ไปท้าทายมันทำไม!" "เราจะปล่อยให้มันเล่นตลกแบบนี้ไม่ได้นะมิน แกก็เห็นข่าวเมื่อคืน... เพื่อนร่วมคณะของเราหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยหลังจากอยู่ในกลุ่มนี้ไม่ใช่เหรอวะ" กรณ์หันไปโต้ตอบด้วยน้ำเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาคุกกรุ่นด้วยความเดือดดาลและสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ทว่า... ข้อความตอบกลับจากแอดมิน 'Ø' กลับส่งกลับมาแทบจะทันทีราวกับกำลังจ้องมองความดิ้นรนของพวกเขาผ่านเลนส์กล้องซ่อนเร้นสักแห่งในห้องนี้ *[แอดมิน 'Ø']: ใจร้อนเสียจริงนะคะ คุณกรณ์... การพยายามหาทางออกโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ จะทำให้คุณเดินไปสู่ทางตันเร็วกว่าที่คิดนะรู้ไหม* *[แอดมิน 'Ø']: และข้อสำคัญที่สุด... กฎเหล็กข้อที่หนึ่งของห้องแชทนี้คือ "ห้ามออกจากกลุ่มเด็ดขาด จนกว่าจะถึงเวลาตีหนึ่งตรง"* *[แอดมิน 'Ø']: ใครก็ตามที่กดออกจากกลุ่ม หรือพยายามปิดแอปพลิเคชันเพื่อหนี... จุดจบของคนคนนั้นจะไม่เหลือแม้แต่ซากให้จดจำค่ะ* สิ้นสุดข้อความนั้น หน้าจอโทรศัพท์ของมินก็ส่งเสียงกรีดร้องดังสนั่นหวั่นไหว แอปพลิเคชันไลน์ถูกบังคับให้เปิดค้างไว้โดยอัตโนมัติ ปุ่มโฮม ปุ่มแบ็ค และปุ่มสลับแอปถูกปิดกั้นการใช้งานอย่างสิ้นเชิง มินพยายามใช้นิ้วรัวกดหน้าจอด้วยความตื่นตระหนก เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผากและร่องแก้ม "กรณ์! แย่แล้ว... มือถือฉันค้าง! มันกดออกไม่ได้! แบตเตอรี่ก็ถอดไม่ได้ด้วย!" มินส่งเสียงหวีดร้องด้วยความสติแตก มือบางสั่นเทาจนแทบถือเครื่องมือสื่อสารไม่อยู่ กรณ์รีบก้มลงมองโทรศัพท์ของตัวเองบ้าง ปรากฏว่าอาการเดียวกันเกิดขึ้นกับเขาเช่นกัน หน้าจอล็อกตายตัวอยู่กับหน้าต่างแชทมรณะนี้ และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ เปอร์เซ็นต์แบตเตอรี่ที่เคยมีอยู่เต็มร้อย กลับลดฮวบลงอย่างรวดเร็วราวกับถูกสูบพลังงานด้วยความเร็วสูง ตัวเลข 89%... 75%... 60%... ไหลลงอย่างน่าใจหาย *[แอดมิน 'Ø']: เหลือเวลาอีกสี่สิบห้านาทีนะคะ... ลองทายกันเล่นๆ ไหมคะว่า ใครในกลุ่มนี้จะเป็นรายต่อไปที่จะต้อง "ชดใช้กรรม"* บรรยากาศในห้องพักเริ่มบิดเบี้ยว อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจางๆ กลิ่นอับชื้นคล้ายซากศพเน่าเปื่อยโชยแตะจมูกทั้งคู่โดยไม่ทราบที่มา กรณ์หันขวับไปมองที่ประตูห้องนอนซึ่งปิดสนิท กลอนประตูล็อกแน่นหนา แต่เขากลับได้ยินเสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังเดินวนเวียนอยู่หน้าห้อง... เสียงลากเท้ายาวๆ ราวกับขาทั้งสองข้างไม่เท่ากัน ค่อยๆ ใกล้เข้ามาหยุดตรงหน้าห้องของเขา มินคว้าแขนของกรณ์ไว้แน่น เล็บจิกเข้ากับเนื้อจนกรณ์รู้สึกเจ็บแปลบ แต่ไม่มีใครปริปากร้องออกมาสักแอะ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจสั่นระริกและเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่จากโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอีกครั้ง... *[แอดมิน 'Ø']: ฉันเตือนคุณแล้วนะกรณ์... ว่าอย่าหันไปมองที่หน้าต่างด้านหลังของคุณตอนนี้* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความหลอนนี้ร่วมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ