พันธมิตรจำยอม

ดวงตาของกรณ์เบิกกว้าง คอของเขารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้ด้วยตะปูไร้หัว แม้เสียงกระซิบแหบพร่าจากหน้าต่างกระจกเบื้องหลังจะจี้ติดอยู่ที่ต้นคอ ทว่าสัญชาตญาณดิบกลับสั่งให้เขาเลือกที่จะไม่หันไปมองมันเด็ดขาด หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือสั่นสะท้อนความสั่นเทาของเรียวนี้ว แสงสีฟ้าอมม่วงสาดกระทบใบหน้าที่ซีดเผือดจนไร้สีเลือดของชายหนุ่ม เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะดังขึ้นรัวเป็นชุดจนหัวใจของกรณ์แทบจะกระโดดหลุดออกมานอกอก *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* "กรณ์! นายยังอยู่ไหม ทำไมไม่ตอบแชทฉัน!" เสียงของมินลอดผ่านลำโพงบลูทูธบนโต๊ะทำงานด้วยความร้อนรน น้ำเสียงของหญิงสาวเจือไปด้วยความหวาดผวาอย่างชัดเจน หลังจากที่เธอเพิ่งเห็นข้อความเตือนสติจากแอดมินลึกลับในกลุ่มแชทมรณะเมื่อเสี้ยววินาทีก่อนหน้านี้ "ฉัน... ฉันยังอยู่" กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน มือข้างหนึ่งยกขึ้นปาดเหงื่อกาฬที่ไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้า ลมหายใจของเขาติดขัดราวกับออกซิเจนในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้กำลังจะหมดลง "มิน ฉันว่าเราปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แล้ว... ไอ้กลุ่มบ้านี่มันเล่นงานเราเข้าจริงๆ แล้วนะ" ในห้องนอนที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์และหน้าจอสมาร์ตโฟนที่สาดส่องให้เห็นเงาทะมึนของข้าวของเครื่องใช้ กรณ์ค่อยๆ ขยับตัวช้าๆ ถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องโดยไม่ยอมละสายตาจากบานกระจกใสเบื้องหลัง ซึ่งตอนนี้สะท้อนให้เห็นเพียงความมืดมิดยามวิกาลและเงาตะคุ่มของต้นไม้ใหญ่ไหวตามแรงลมด้านนอก... ไม่มีอะไร... หรือ *ยังไม่มี* อะไรกันแน่? "ตั้งสติก่อนกรณ์!" เสียงของมินทางปลายสายพยายามดึงสติของเพื่อนร่วมชะตากรรม "ฉันเปิดหน้าต่างโค้ดโปรแกรมรออยู่ นายรีบส่งไฟล์ระบบหลังบ้านของกลุ่มแชทนั้นมาให้ฉันเร็วเข้า ฉันเขียนสคริปต์คำสั่งพิเศษเพื่อบล็อกและเจาะเข้าระบบฐานข้อมูลของมันโดยตรงแล้ว ถ้าเราปิดเซิร์ฟเวอร์ต้นทางได้ ทุกอย่างน่าจะจบ!" กรณ์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก เขาพยักหน้ารัวๆ แม้ว่าอีกฝ่ายจะมองไม่เห็น "ได้... นายรอแป๊บ กำลังส่งไป" นิ้วเรียวสั่นเทาจิ้มลงบนหน้าจอเพื่อส่งไฟล์ฐานข้อมูลที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดของแอปพลิเคชันมรณะ 00:00 น. ไปยังโปรแกรมแชทลับที่มินสร้างขึ้นเป็นกรณี ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที เสียงพัดลมระบายอากาศของคอมพิวเตอร์มินก็ส่งเสียงคำรามดังสนั่น ลอดผ่านไมโครโฟนเข้ามาในห้องของกรณ์ แสดงถึงการประมวลผลอย่างหนักหน่วง "รับไฟล์แล้ว... กำลังรันคำสั่งบังคับปิดการใช้งาน (Force Close)..." เสียงของมินขาดๆ หายๆ เนื่องจากสัญญาณอินเทอร์เน็ตเริ่มกระตุกอย่างรุนแรง ทั้งที่ก่อนหน้านี้มันเสถียรมาโดยตลอด "เอ๊ะ... เดี๋ยวนะ ทำไมโค้ดมันถึงตีกลับล่ะ?" กรณ์ขมวดคิ้วแน่น ก้าวเท้าเข้าใกล้โต๊ะคอมพิวเตอร์แล้วเพ่งมองหน้าจอ "หมายความว่ายังไงที่ตีกลับ? ระบบป้องกันของมันหนาแน่นมากเหรอ?" "ไม่ใช่แค่นั้น..." เสียงของมินสั่นเครือยิ่งกว่าเดิม ลมหายใจของเธอหอบถี่ราวกับกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง "คำสั่งบล็อกของฉัน... มันถูกแก้โค้ดอัตโนมัติ... กรณ์! เหมือนมีใครบางคนกำลังพิมพ์ตอบโต้คำสั่งของฉันจากฝั่งเซิร์ฟเวอร์... ทั้งที่เรากำลังพยายามลบมันนะ!" ความหนาวยะเยือกแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้วเท้าสู่สันหลัง กรณ์รู้สึกเหมือนมีตัวอะไรบางอย่างกำลังไต่ยั้วเยี้ยอยู่ใต้ผิวหนัง "เป็นไปได้ยังไง? นายบอกว่าเขียนโค้ดเจาะระบบที่สมบูรณ์แบบไม่ใช่เหรอ!" "สมบูรณ์แบบกับผีส่ะสิ!" มินโพล่งออกมาด้วยความสติแตก เสียงคีย์บอร์ดรัวกระทบกันดังสนั่นลั่นห้องของเธอ "ระบบของพวกมันไม่ใช่ฐานข้อมูลธรรมดา... มัน... มันเหมือนกับสิ่งมีชีวิต! กรณ์ นายดูหน้าจอตัวเองสิ!" กรณ์ก้มลงมองโทรศัพท์มือถือในมือทันที และภาพที่ปรากฏก็ทำให้เลือดในกายของเขากลายเป็นน้ำแข็ง กลุ่มแชท "00:00 น." ที่ควรจะมีสมาชิกเพียงแค่พวกเขาและเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายคนอื่นๆ กลับมียอดสมาชิกพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ จากหลักหน่วยกลายเป็นหลักร้อย... และกำลังเพิ่มขึ้นเป็นหลักพันในชั่วพริบตา ชื่อของบัญชีผู้ใช้ใหม่ที่ถูกเพิ่มเข้ามาโดยอัตโนมัติ ล้วนแต่เป็นชื่อของคนที่ *ตายไปแล้ว* ทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนสนิทของกรณ์ที่เพิ่งกระโดดตึกฆ่าตัวตายไปเมื่อเดือนก่อน หรือแม้กระทั่งชื่อของคนแปลกหน้าที่เป็นข่าวหน้าหนึ่งเมื่อวานนี้ *ติ๊ง!* ข้อความใหม่เด้งขึ้นมากลางหน้าจอท่ามกลางความเงียบงัน *[แอดมิน 'Ø']: ความพยายามช่างน่าขัน... การบล็อกห้องแชทที่มีวิญญาณเป็นเชื้อเพลิง ก็เหมือนกับการพยายามขังลมไว้ในกำมือ... ขอบคุณที่ช่วยอัปgratedระบบให้เสถียรยิ่งขึ้นนะ* ทันทีที่ข้อความนั้นปรากฏขึ้น หลอดไฟนีออนบนเพดานห้องของกรณ์ก็กระพริบถี่ๆ ก่อนจะระเบิดเสียงดังสนั่น *เปรี๊ยะ!* เศษแก้วชิ้นเล็กๆ ร่วงกราวลงมาพร้อมกับความมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่งรอบตัว เหลือเพียงแสงสว่างสีฟ้าจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ยังคงสาดใบหน้าของกรณ์ให้เห็นเค้าโครงความหวาดกลัวอย่างชัดเจน "มิน..." กรณ์อ้าปากค้าง พยายามเรียกชื่อเพื่อนสนทนา แต่สิ่งที่ดังกลับมาจากลำโพงบลูทูธไม่ใช่เสียงของมินอีกต่อไป หากแต่เป็นเสียงคลื่นวิทยุซ่าๆ สลับกับเสียงหัวเราะคิกคักของผู้หญิงหลายคนซ้อนทับกันอย่างน่าขนลุก "กรณ์..." เสียงหวานหยดย้อยกระซิบแผ่วเบาผ่านเข้ามาทางโทรศัพท์มือถือโดยที่ไม่มีใครกดโทรออก "ตอนนี้... ทางหนีทีไล่ของนายถูกปิดตายแล้วนะ... หันมามองหน้าฉัน... สิคะ" ขอบคุณสำหรับทุกการติดตามและกำลังใจที่มีให้เสมือนเงาตามตัวนะคะ <แมวดำใต้แสงจันทร์>