ภารกิจแรก: รูปถ่ายในห้องน้ำ

“ถอยออกมาจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้!” เสียงของมินแผดลั่นทะลุลำโพงโทรศัพท์ที่เปิดสปีกเกอร์โฟนไว้ กรณ์สะดุ้งสุดตัว ขาทั้งสองข้างก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังของเขากระแทกเข้ากับประตูกระจกบานเลื่อนของระเบียงห้อง 514 อย่างแรงจนเกิดเสียงสะเทือนกึก ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ เหงื่อเย็นเฉียบผุดพรายเต็มฝ่ามือจนแทบจะทำโทรศัพท์เครื่องบางลื่นหลุด บนหน้าจอสมาร์ตโฟน แถบข้อความสีแดงเลือดนกของห้องแชตปริศนายังคงค้างเติ่งอยู่ตรงหน้า *[พิกัดปัจจุบัน: หอพักพิมุกต์พิมาน ชั้น 5 ระเบียงห้อง 514 — ห่างจากขอบระเบียง 1.2 เมตร]* *[จุดที่เพื่อนของคุณ ‘ก้าวพลาด’ เมื่อหนึ่งปีก่อน]* “มิน... มันรู้” กรณ์เค้นเสียงกระซิบที่สั่นพร่าออกมา นัยน์ตาของเขาจ้องมองไปยังความมืดมิดเบื้องล่างของระเบียง ราวกับกำลังเห็นภาพซ้อนของ ‘ต้น’ เพื่อนสนิทที่ร่างแหลกเหลวอยู่บนพื้นคอนกรีตเมื่อสามร้อยหกสิบห้าวันก่อน “มันรู้แม้กระทั่งว่าฉันยืนอยู่ห่างจากขอบราวระเบียงกี่ก้าว” “ฉันกำลังดักจับแพ็กเก็ตข้อมูลอยู่ แต่มันบ้ามากกรณ์!” เสียงเคาะแป้นพิมพ์ของมินดังรัวเร็วเป็นจังหวะจะโคนคลุ้มคลั่งผ่านสายโทรศัพท์ ลมหายใจของเธอหนักหน่วงไม่แพ้กัน “แอปพลิเคชันนี้ไม่ได้เชื่อมต่อกับเซิร์ฟเวอร์ไหนในโลกเลย ไม่มีไอพีปลายทาง ไม่มี Source Code อยู่ในระบบเครื่องเราด้วยซ้ำ มันเหมือน... เหมือนโค้ดพวกนี้กำลังรันตัวเองขึ้นมาจากความว่างเปล่า!” ติ๊ง—! เสียงแจ้งเตือนของระบบห้องแชตดังแทรกขึ้นมา ไม่ใช่เสียงสังเคราะห์มาตรฐานของสมาร์ตโฟนทั่วไป แต่มันเป็นเสียงคล้าย ‘หยดน้ำกระทบแผ่นโลหะเย็นเฉียบ’ ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ตัวเลขอารบิกสีแดงสดกลางหน้าจอที่เคยหยุดนิ่ง เริ่มนับถอยหลังสู่วินาทีวิกฤต **[ 23:59:58 ]** **[ 23:59:59 ]** **[ 00:00:00 ]** หน้าจอวูบดับไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีเทาหม่นดุจควันไฟ รายชื่อสมาชิกทั้งเจ็ดคนในห้องแชตปรากฏขึ้นมาอย่างเด่นชัด รวมถึงชื่อของกรณ์และมินด้วย **[ผู้ดูแลระบบ: ยินดีต้อนรับสู่รอบคัดเลือก]** **[ผู้ดูแลระบบ: กฎมีเพียงข้อเดียว — ทำตามคำสั่งให้สำเร็จภายในเวลาที่กำหนด หากปฏิเสธ ล้มเหลว หรือพยายามหนี... ระบบจะทำการ ‘ลบ’ คุณออกจากโลกความเป็นจริง]** ข้อความในกลุ่มเริ่มเคลื่อนไหวอย่างสับสน สมาชิกคนอื่นๆ ที่ถูกดึงเข้ามาเริ่มพิมพ์ตอบโต้ด้วยความตื่นตระหนก *User_02 (ไอซ์): เล่นเหี้ยอะไรกันวะเนี่ย ดึงกูเข้ากลุ่มมาทำไม แฮกเกอร์เหรอ?* *User_05 (พีท): มุกไวรัสเรียกร้องความสนใจล่ะสิ กูจะลบแอปทิ้งเดี๋ยวนี้แหละ รำคาญว่ะ* *User_03 (เบสท์): ใครว่างมากขนาดนี้วะ แกล้งคนตอนเที่ยงคืนเนี่ยนะ? กูจะแจ้งตำรวจ!* กรณ์กวาดสายตามองข้อความเหล่านั้นอย่างระแวดระวัง ตรรกะในสมองพยายามประมวลผล ทุกอย่างดูเหมือนมุกแกล้งกันทางไซเบอร์ที่พบเห็นได้ทั่วไป แต่สัญชาตญาณดิบในโพรงอกกลับกรีดร้องเตือนว่าไม่ใช่... ข้อมูลเรื่องจุดตายของต้น ไม่มีใครในมหาวิทยาลัยรู้ละเอียดขนาดนั้น แม้แต่ตำรวจยังสรุปคดีว่าเป็นแค่อุบัติเหตุพลัดตก “มิน อย่าเพิ่งกดออกจากแอปนะ” กรณ์เอ่ยเตือนเสียงเครียด “ฉันไม่กดหรอกกรณ์... เพราะความจริงคือ ‘ปุ่มกดออกจากกลุ่ม’ หรือคำสั่งปิดแอป มันไม่มีอยู่จริงต่างหาก หน้าจอมันล็อกตายไปแล้ว” มินตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมไม่ให้สั่น และแล้ว ตัวอักษรสีแดงเลือดจาก ‘ผู้ดูแลระบบ’ ก็เด้งขึ้นมากลางจออีกครั้ง ดั่งคำพิพากษาจากยมทูต **[ภารกิจแรกประจำเวลา 00:00 น.]** **[เป้าหมาย: User_03 (เบสท์)]** **[คำสั่ง: เดินเข้าไปในห้องน้ำของคุณ ปิดไฟให้มืดสนิท เปิดแฟลชกล้องสมาร์ตโฟน แล้วถ่ายภาพใบหน้าของตนเองผ่าน ‘เงาสะท้อนในกระจก’ จำนวน 1 ภาพ ส่งลงในห้องแชตนี้]** **[เวลาในการทำภารกิจ: 3 นาที]** **[หากไม่ส่งภาพภายใน 00:03:00 น. = ถูกลบ]** ความเงียบงันแผ่ซ่านเข้ามาในบทสนทนา ตัวเลขนับถอยหลังสีแดงเริ่มเดินทันที **[ 02:59 ]** **[ 02:58 ]** *User_03 (เบสท์): ตลกละ คิดว่ากูจะบ้าจี้ตามเหรอวะ? กูอยู่คอนโดหรู ระบบรักษาความปลอดภัยชั้นหนึ่ง มึงเป็นใครจะมาสั่งกู ปัญญาอ่อน!* กรณ์ขมวดคิ้ว เขาจำชื่อและรูปโปรไฟล์ของ ‘เบสท์’ ได้... เบสท์คือนักศึกษาหนุ่มคณะบริหาร ทายาทนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงในโลกโซเชียล ชายหนุ่มผู้มั่นใจในตัวเองและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ทว่า วินาทีต่อมา ข้อความตอบกลับจากผู้ดูแลระบบไม่ได้เป็นตัวอักษร มันเป็น ‘คลิปวิดีโอสั้น’ ความยาว 3 วินาที กรณ์กดเปิดดูด้วยความเร็ว และภาพที่ปรากฏบนหน้าจอก็ทำให้เลือดในกายของเขาแทบจะหยุดไหล... มันคือคลิปวิดีโอมุมมองบุคคลที่หนึ่ง ถ่ายจาก ‘ข้างในตู้เสื้อผ้า’ ที่แง้มอยู่นิดๆ ในห้องนอนที่เปิดไฟสลัว ปลายเตียงมีผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งหันหลัง ก้มหน้าพิมพ์โทรศัพท์มือถืออยู่ เสื้อยืดสีดำและกางเกงขาสั้นตัวนั้น... คือชุดเดียวกับที่เบสท์สวมใส่ในสตอรี่อินสตาแกรมเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนอย่างไม่ต้องสงสัย กล้องในคลิปค่อยๆ ยื่นลอดรอยแยกของประตูตู้เสื้อผ้าออกมาอย่างช้าๆ... เงียบเชียบ... ไร้เสียงลมหายใจ *User_03 (เบสท์): เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!* *User_03 (เบสท์): มึงอยู่ในห้องกูได้ไงวะ! มึงเป็นใคร ออกไปนะเว้ย!* ตัวเลขเวลากระพริบเตือนอย่างไร้ความปรานี **[ 01:45 ]** **[ 01:44 ]** *User_02 (ไอซ์): พี่เบสท์! วิ่งออกจากห้องสิพี่! วิ่งออกไปข้างนอกเลย!* *User_03 (เบสท์): ประตูห้อง... ประตูมันเปิดไม่ออก! ลูกบิดมันบิดไม่ไป เหมือนมีอะไรดึงไว้อยู่ข้างนอก! ใครก็ได้ช่วยกูด้วย!* กรณ์สูดหายใจลึก เขาพิมพ์ข้อความลงไปในกลุ่มเป็นครั้งแรกด้วยนิ้วมือที่เย็นเฉียบ *Korn: เบสท์ ฟังนะ! ถ้าหนีไม่ได้ ให้ทำตามคำสั่งมันก่อน เข้าไปในห้องน้ำแล้วถ่ายรูปซะ อย่าเพิ่งเถียง ทำตามเวลาที่มันบอก เดี๋ยวนี้!* เวลาเหลือไม่ถึงหนึ่งนาที ความตื่นตระหนกแผ่กระจายผ่านตัวอักษรจนสัมผัสได้ เบสท์ไม่มีทางเลือก เสียงฝีเท้าซอยถี่และเสียงประตูปิดกระแทกดังลอดเข้ามาเป็นไฟล์เสียงสั้นๆ ที่เผลอกดส่งลงมาในกลุ่ม ตามด้วยเสียงหอบหายใจอย่างสิ้นหวัง **[ 00:30 ]** **[ 00:20 ]** **[ 00:10 ]** **[ 00:03 ]** **[ 00:02 ]** **[ 00:01 ]** พรึ่บ! รูปภาพหนึ่งรูปถูกอัปโหลดขึ้นมาบนหน้าจอพอดิบพอดีในวินาทีสุดท้าย กรณ์และมินจ้องมองภาพนั้นแทบไม่กะพริบตา มันคือภาพถ่ายในห้องน้ำที่มืดมิด มีเพียงแสงสว่างวาบจากแฟลชสีขาวอมฟ้าของกล้องโทรศัพท์ที่สะท้อนกับกระจกบานใหญ่เหนืออ่างล้างหน้า ในภาพเห็นร่างของเบสท์ยืนถือโทรศัพท์แนบอก ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด คราบเหงื่อเปียกชุ่มไรผม *User_03 (เบสท์): กูส่งแล้ว... กูทำแล้ว มึงเห็นไหม! ปล่อยกูไปได้แล้ว!* “กรณ์...” จู่ๆ เสียงของมินในสายก็เปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงตกใจ แต่เป็นเสียงที่สั่นเทิ้มด้วยความสยดสยองอย่างแท้จริง “แก... แกดูภาพนั้นดีๆ ขยายภาพตรงเงาในกระจกเดี๋ยวนี้” กรณ์เลื่อนนิ้วซูมภาพเข้าไปใกล้แผ่นกระจกทันที ตรรกะและเหตุผลที่เขายึดถือมาตลอดชีวิตพังทลายลงในเสี้ยววินาที ในภาพถ่าย... เบสท์กำลังยกมือขวาขึ้นถือโทรศัพท์เพื่อกดถ่ายรูป นั่นคือท่าทางของร่างจริงที่ยืนอยู่หน้ากระจก แต่ ‘เงาสะท้อน’ ของเบสท์ในกระจกบานนั้น... มันไม่ได้ยกแขนขึ้นถือโทรศัพท์ เงาสะท้อนนั้นยืนทิ้งแขนทั้งสองข้างแนบลำตัว ใบหน้าของมันไม่ได้ซีดเผือดหรือหวาดกลัวเหมือนตัวจริง ทว่ามุมปากของเงาในกระจกกลับ ‘ฉีกยิ้มกว้าง’ กว้างจนแทบจะถึงใบหู รอยยิ้มแสยะอันบิดเบี้ยวผิดมนุษย์ที่ดวงตาดำสนิทไร้แววตา กำลังจ้องเขม็งทะลุเลนส์กล้องออกมาหาคนที่กำลังดูรูปนี้อยู่ และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด... มือซ้ายของเงาในกระจก กำลังเอื้อมทะลุผิวหน้าของแผ่นกระจกที่ควรจะเป็นของแข็ง ออกมาคว้าหมับเข้าที่ ‘ลำคอ’ ของเบสท์ร่างจริงจากด้านหลัง! *User_03 (เบสท์): ม น ไม ช ย ก* *User_03 (เบสท์): ม น กำ ล ง ด ง ก ข า ป* ตัวอักษรที่พิมพ์ส่งมาเริ่มวิปริตผิดเพี้ยน ตามมาด้วยไฟล์ข้อความเสียงความยาว 5 วินาทีถูกส่งเข้ามาในกลุ่มโดยอัตโนมัติ กรณ์กดเปิดฟังอย่างไม่อาจห้ามตัวเองได้ เสียงที่ดังออกมาไม่ใช่เสียงกรีดร้อง... แต่เป็นเสียง ‘กร๊อบ!’ คล้ายกระดูกคอถูกบิดหมุนอย่างรุนแรง ตามด้วยเสียงของแข็งกระทบกับกระจกจนแตกละเอียดเพล้ง! และเสียงสุดท้ายที่แว่วเข้ามาอย่างแผ่วเบา คือเสียงเคี้ยวอะไรบางอย่างที่ชุ่มโชกไปด้วยของเหลว ดัง จ๊วบ... จ๊วบ... คลอเคลียไปกับเสียงหัวเราะคิกคักของใครบางคน ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องแชตอีกครั้ง ราวกับเสียงสัญญาณชีพที่ดับวูบ ติ๊ง— **[ผู้ดูแลระบบ: การประเมินผล User_03 (เบสท์) — ภาพถ่ายไม่สมบูรณ์ เนื่องจากเงาสะท้อนมีชีวิตมากกว่าเจ้าของร่าง]** **[สถานะ: ลบสำเร็จ (1/7)]** รูปโปรไฟล์ของเบสท์กลายเป็นสีเทาหม่น ก่อนที่ชื่อของเขาจะสลายกลายเป็นตัวอักษรว่างเปล่า ลบเลือนหายไปจากรายชื่อสมาชิกในกลุ่มราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกนี้ กรณ์ยืนตัวแข็งทื่อ ขนทั่วร่างลุกชัน ความเย็นยะเยือกแล่นริ้วตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาถึงก้านสมอง เสียงลมหายใจของมินในสายขาดห้วงไป เธอกำลังสะอื้นด้วยความหวาดกลัวจนพูดไม่ออก นี่ไม่ใช่การแฮก... ไม่ใช่ไวรัส... และไม่ใช่เกมโชว์แกล้งคน มันคือการฆาตกรรมพิธีกรรมทางไสยศาสตร์หรือสิ่งลี้ลับบางอย่างที่กำลังใช้เทคโนโลยีเป็นสะพานเชื่อมเพื่อล่าชีวิตพวกเขาทีละคน! ติ๊ง—! เสียงหยดน้ำกระทบโลหะดังขึ้นอีกครั้ง เป็นสัญญาณของการเริ่มรอบใหม่โดยไม่มีเวลาให้ได้ทำใจ หน้าจอนับถอยหลังอีกครั้งสู่ชั่วโมงถัดไป **[ 00:04:12 ]** **[ภารกิจถัดไป: สุ่มเลือกผู้เล่นในอีก 55 นาที (01:00 น.)]** กรณ์ทรุดตัวลงนั่งพิงประตูกระจกระเบียงอย่างหมดแรง เขากำสมาร์ตโฟนไว้แน่น พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวสติที่แตกกระเจิงเพื่อคิดหาทางรอด แต่แล้ว... ดวงตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งใต้คำสั่งรอบถัดไป มีข้อความแชตส่วนตัวเด้งแยกออกมาจากหน้าต่างหลัก เป็นข้อความที่ส่งตรงมาจาก ‘ผู้ดูแลระบบ’ ถึงกรณ์เพียงคนเดียว *[ผู้ดูแลระบบ: ตกใจเหรอครับ คุณกรณ์?]* *[ผู้ดูแลระบบ: กระจกบานนั้นน่ะ... บานเดียวกับที่คุณยืนส่องหน้าตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจไม่คว้ามือของ ‘ต้น’ เอาไว้ใช่ไหมครับ?]* *[ผู้ดูแลระบบ: เตรียมตัวให้ดีล่ะ... เพราะรอบตีหนึ่ง มันอาจจะเป็นตาของคุณ]* --- ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมก้าวเข้าสู่ความมืดมิดในค่ำคืนนี้ ติดตามความหลอนในตอนต่อไปนะคะ