ยินดีต้อนรับสู่เที่ยงคืน

ความเงียบงันในยามวิกาลไม่ได้แปลว่าความสงบเสมอไป... สำหรับกรณ์แล้ว ความเงียบในห้องพักแคบๆ ย่านมหาวิทยาลัยแห่งนี้ มันคือเสียงก้องกังวานของความผิดบาปที่เขาพยายามกลบฝังมานานนับปี ภาพใบหน้าของ ‘ต้น’ เพื่อนสนิทที่ดิ่งพสุธาจากดาดฟ้าตึกคณะเมื่อปีก่อน ยังคงวนเวียนหลอกหลอนในความทรงจำ ทุกครั้งที่เขากะพริบตา เขาราวกับได้ยินเสียงลมหวีดหวิวและแรงกระแทกอันไร้ซึ่งความปรานี กรณ์นั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีซีด เบื้องหน้าคือจอคอมพิวเตอร์ที่ฉายแสงสีฟ้าสว่างวาบในความมืด ดวงตาคู่คมกวาดมองตัวอักษรในรายงานวิชาการด้วยความว่างเปล่า สมองของเขาอื้ออึง ปลายนิ้วชาด้านจนแทบไม่รู้สึกถึงสัมผัสของแป้นพิมพ์ *ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงนาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะทำงานดังขึ้นเตือนว่าเวลาล่วงเลยมาจนถึง 23:59 น. อีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า วันใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น—วันที่เขาเกลียดชังที่สุดในรอบปี วันครบรอบวันตายของต้น แต่แล้ว... เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือที่คว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะกลับดังขึ้นแทรก *Rrrrt...* มันไม่ใช่เสียงเรียกเข้าปกติ แต่เป็นเสียงสั่นสะเทือนยาวนานและรุนแรงจนตัวเครื่องสั่นระริกไปตามพื้นผิวไม้ กรณ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญ ปรกติแล้วไม่มีใครส่งข้อความหาเขาในยามวิกาลเช่นนี้ ยกเว้นพวกแจ้งเตือนบิลค่าห้องหรือสแปมจากธนาคาร เขาเอื้อมมือไปคว้าสมาร์ตโฟนขึ้นมาพลิกดูหน้าจอ ตั้งใจจะปิดเสียงให้พ้นๆ รำคาญ ทว่า... นิ้วที่กำลังจะปัดหน้าจอเพื่อปิดแอปพลิเคชันกลับต้องชะงักกึก หน้าจอไม่ได้แสดงข้อความจากแอปแชททั่วไปที่คุ้นเคย แต่มันคือหน้าต่างแชทสีดำสนิท ไร้ชื่อผู้สร้าง ไร้ปุ่มตั้งค่า มีเพียงไอคอนรูปดวงตาสีแดงฉานกะพริบช้าๆ อยู่ตรงกลาง และชื่อห้องแชทที่ถูกตั้งขึ้นอย่างอัตโนมัติว่า... **[ห้องแชทมรณะ 00:00 น.]** กรณ์สูดหายใจเข้าลึกโดยอัตโนมัติ หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขากลอกตาอ่านรายชื่อสมาชิกในกลุ่มอย่างรวดเร็ว มีชื่อบัญชีแปลกประหลาดราวๆ ห้า-หกคน ซึ่งแต่ละชื่อไม่มีตัวตนที่เขารู้จักเลยแม้แต่น้อย ทว่าสิ่งที่ทำให้ขนลุกเกรียวไปทั้งร่างจนหนังศีรษะชาดิก คือรายชื่อล่าสุดที่ถูกดึงเข้ามาในกลุ่มโดยอัตโนมัติ... *คุณถูกเพิ่มเข้าสู่กลุ่มโดย 'Unknown'* "บ้าอะไรวะเนี่ย..." กรณ์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแห้งผากและสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ เขามั่นใจว่าตนเองไม่เคยสมัครหรือกดลิงก์แปลกปลอมใดๆ ทั้งสิ้นในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา และระบบความปลอดภัยของโทรศัพท์เครื่องนี้ก็แน่นหนาพอที่จะไม่มีใครแฮกเข้ามาได้ง่ายๆ นิ้วเรียวยาวที่สั่นเทาพยายามกดปุ่มออกจากกลุ่มทันที แต่น่าแปลก... ปุ่มเมนูสามจุดที่มุมขวาบนกลับหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย หน้าจอถูกล็อกให้อยู่ในหน้าต่างแชทนี้เพียงอย่างเดียว ไม่มีทางออก ไม่มีทางหนี เหมือนกรงขังดิจิทัลที่ปิดตาย ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ข้อความแรกก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอสีดำสนิท *[ระบบ]: ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่สู่ 'ห้องแชทมรณะ' กฎมีเพียงข้อเดียว... จงรอดชีวิตจนกว่าจะถึงเวลาเที่ยงคืนของวันพรุ่งนี้* ตามมาด้วยข้อความนับถอยหลังสีแดงฉานที่เริ่มเดินหน้าทันที **05:59:59** **05:59:58** **05:59:57** ตัวเลขดิจิทัลลดลงทีละวินาทีราวกับเสียงลมหายใจที่ค่อยๆ หมดลง กรณ์จ้องมองมันด้วยความรู้สึกเย็นวาบตั้งแต่สันหลังลามไปจนถึงปลายนิ้ว ความหวาดกลัวพุ่งพล่านขึ้นมาบีัดรัดลำจนหายใจไม่ออก นี่คือการกลั่นแกล้งของพวกโรคจิตที่ไหนกัน? หรือว่ามีใครบางคนกำลังเล่นตลกต้อนรับวันครบรอบความตายของต้น? "ใครเล่นบ้าอะไรวะ!" กรณ์ตะโกนลั่นห้อง แม้จะรู้ดีว่าไม่มีใครได้ยินนอกจากเสียงสะท้อนของตัวเอง เขาพยายามกดโทรศัพท์หา 'มิน' เพื่อนร่วมชั้นสายไอทีทันที เผื่อว่าอีกฝ่ายจะช่วยตรวจสอบที่มาของห้องแชทปริศนานี้ได้ แต่น่าอนาถ... สัญญาณโทรศัพท์มือถือที่เคยเต็มห้าขีด กลับร่วงหล่นลงเหลือเพียงขีดเดียวอย่างรวดเร็ว และขึ้นข้อความเตือนว่า *'ไม่มีสัญญาณเครือข่าย'* บรรยากาศภายในห้องนอนแคบๆ เริ่มเปลี่ยนไป อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านช่องหน้าต่างทั้งที่มันถูกปิดสนิท กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นคาวสนิมบางเบาลอยมาแตะจมูก ทั้งๆ ที่ห้องของเขาไม่มีสิ่งเหล่านี้อยู่เลย กรณ์หันขวับไปมองหน้ากระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง... เงาสะท้อนในกระจกไม่ได้ขยับตามเขาในทันที แต่มันยังคงนั่งก้มหน้าจ้องโทรศัพท์อยู่ราวกับเป็นหุ่นยนต์ ก่อนที่เงาสะท้อนนั้นจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา พร้อมกับรอยยิ้มฉีกกว้างจนถึงใบหู! ก่อนที่สติของเขาจะหลุดลอยไปกับความหวาดผวา โทรศัพท์ในมือก็สั่นขึ้นอีกครั้งพร้อมกับข้อความใหม่จากสมาชิกคนหนึ่งในห้องแชท ที่ถูกส่งตรงมาหาเขาแบบส่วนตัว *[Unknown]: นายเป็นคนต่อไป... กรณ์* ดวงตาของกรณ์เบิกโพงสุดขีด เมื่อข้อความถัดมาที่เด้งขึ้นบนหน้าจอ ระบุพิกัดตำแหน่งปัจจุบันของเขาได้อย่างแม่นยำ... ไม่ใช่แค่พิกัดห้องพัก แต่เป็นระเบียงห้องที่เขาเคยยืนอยู่กับต้นในคืนก่อนที่เพื่อนสนิทจะร่วงหล่นลงไป หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังไม่เผลอกดออกจากห้องแชทนี้นะคะ เพราะเที่ยงคืนนี้ เราจะต้องรอดไปด้วยกัน... แมวดำใต้แสงจันทร์