วันใหม่ที่ว่างเปล่า

รสชาติของกาแฟดำในยามสายช่างขมปร่าและเย็นชืดเสียจนกรณ์ไม่อาจกลืนลงคอได้อีก แก้วเซรามิกสีขาวสะอาดในมือสั่นเทาเล็กน้อยยามที่เขาเพ่งมองเงาสะท้อนของตัวเองบนผิวของเหลวสีเข้ม รอยคล้ำใต้ตาชัดเจนราวกับมีใครเอาถ่านมาป้ายไว้ ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าความเหนื่อยล้าทางกาย คือความเงียบงัน... ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวจนเกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะรับไหว หน้าจอสมาร์ทโฟนวางอยู่บนโต๊ะไม้สักสีเข้ม มันมืดสนิท ไม่มีเสียงแจ้งเตือน ไม่มีข้อความสีแดงเลือดจาก "ห้องแชท 00:00 น." ไม่มีแม้แต่เงาของข้อความทักทายจากใครบางคนที่เคยทำให้พวกเขาต้องวิ่งหนีตายตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ทุกอย่างสงบ... สงบราวกับว่าความตาย ความหวาดกลัว และเสียงกรีดร้องในคืนก่อนหน้าเป็นเพียงภาพลวงตาที่จิตใต้สำนึกของเขาปรุงแต่งขึ้นมาเอง "นายไม่กินอะไรหน่อยเหรอ... กรณ์" เสียงของมินแหบพร่าและเบาหวิว เธอนั่งอยู่ตรงข้ามเขา แสงแดดยามสายที่สาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างร้านกาแฟไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวของมินยังคงวนเวียนอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอเอง กดเปิดแล้วปิด ปิดแล้วเปิดซ้ำไปซ้ำมา ราวกับสมองยังคงติดอยู่กับวงจรลูปอันเป็นนิจของแอปพลิเคชันมรณะนั้น กรณ์เงยหน้าขึ้น สบตากับหญิงสาว ดวงตาของมินแดงก่ำและไร้ประกายชีวิต "กินไม่ลงหรอกมิน... แค่หายใจยังรู้สึกเหมือนว่าเรากำลังขโมยอากาศของคนอื่นมาใช้อยู่เลย" บทสนทนาหยุดชะงักลงแค่นั้น ความอึดอัดเข้าเกาะกุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาราวกับหมอกหนาทึบ นอกกระจกใส ผู้คนเดินขบวนกันไปมาตามท้องถนนในเมืองใหญ่ รถราวิ่งพลุกพล่าน เสียงเครื่องยนต์และเสียงพูดคุยจอแจดังแว่วเข้ามา แต่มันช่างห่างไกล... ไกลเสียจนกรณ์รู้สึกว่าตนเองเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนที่ยืนมองโลกของคนเป็นอยู่หลังกระจกบานใหญ่ ชีวิตกลับสู่ภาวะปกติแล้ว... รัฐบาลประกาศสรุปเหตุการณ์ว่าเป็นอุบัติเหตุแก๊สรั่วและระบบเครือข่ายล่มครั้งใหญ่ ทุกอย่างถูกกวาดซุกใต้พรมอย่างรวดเร็วตามมาตรฐานของความจริงอันโหดร้าย ทว่า "รอยแผล" ในใจกลับไม่มีวันเลือนหาย กรณ์หลับตาลง ภาพของเพื่อนสนิทที่ต้องสังเวยชีวิตให้กับเกมบ้าๆ นั้นยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาท เสียงกรีดร้องสุดท้าย เสียงลมหายใจที่ขาดห่วง และเงาร่างที่ยืนก้มหน้าอยู่หลังกระจกเมื่อเช้าตรู่... มันฝังรากลึกอยู่ในเนื้อหนัง มังกรแห่งความทรงจำที่คอยกัดกินหัวใจเขาไปทีละน้อยในยามที่เผลอ "เราชนะแล้วใช่ไหมกรณ์..." มินเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงของเธั่นเครือ น้ำตาเอ่อคลอเบ้าแต่ไม่มีเสียงสะอื้น "ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกดีใจเลยล่ะ... ทำไมฉันรู้สึกเหมือนว่า เราแค่รอเวลาให้มันเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง" กรณ์เอื้อมมือไปวางทับบนหลังมือที่เย็นเฉียบของมิน ความเย็นเยียบจากผิวหนังของเธอส่งผ่านมาถึงเขา มันเป็นความจริงที่พวกเขารอดชีวิต แต่มันคือการรอดชีวิตที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ ร่างกายอยู่ที่นี่ แต่เศษเสี้ยวหนึ่งของพวกเขายังคงติดอยู่ในห้องแชทห้องนั้น... ห้องแชทที่ถูกปิดตาย ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนสั้นๆ ดังขึ้นจากโทรศัพท์บนโต๊ะ เพียงเสี้ยววินาทีนั้น ลมหายใจของกรณ์และมินก็สะดุดกึก หัวใจตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างกายของทั้งคู่แข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความเย็นวาบแล่นพล่านจากสันหลังขึ้นสู่ท้ายทอย ดวงตาทั้งสองคู่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด มินหอบหายใจหนักหน่วง ตัวสั่นเทาทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด "ม... ไม่... ไหนบอกว่ามันจบแล้วไงกรณ์!" กรณ์ไม่ตอบ เขากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก มือขวายื่นออกไปช้าๆ ราวกับกำลังเอื้อมไปแตะปากกระบอกปืนที่เล็งมาที่ขมับ หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นท่ามกลางแสงแดดจ้าของยามสาย ข้อความแจ้งเตือนแสดงผลเด่นชัดบนหน้าจอหลัก แต่มันไม่ใช่ข้อความจากห้องแชทมรณะ... มันคืออีเมลอัตโนมัติจากระบบคลาวด์ส่วนตัวของเขาเอง หัวข้ออีเมลระบุวันที่เป็น *วันพรุ่งนี้* และมีเพียงข้อความสั้นๆ บรรทัดเดียวแปะไว้ว่า: *"ขอบคุณสำหรับการเป็นผู้เล่นสำรอง รอบต่อไปกำลังจะเริ่ม... ในอีก 3 วินาที"* สิ้นสุดความคิด ทันทีที่สายตาของกรณ์กวาดผ่านตัวเลขศูนย์บนหน้าจอ โลกทั้งใบก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นข้างหู... *ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดด้วยกันมาจนถึงบทนี้ค่ะ