รอดชีวิต

กลิ่นคาวสนิมและกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินยังติดอยู่ที่ปลายจมูก ทว่าสิ่งที่กระทบเปลือกตาในเสี้ยววินาทีนี้กลับไม่ใช่ความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์ กรณ์สะดุ้งเฮือก ร่างกายเกร็งกระตุกราวกับเพิ่งถูกกระชากขึ้นมาจากก้นบึ้งของมหาสมุทรอันหนתเหน็บ ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัว หน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงจนรู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วซี่โครง เขากวาดสายตามองไปรอบตัวด้วยความตื่นตระหนก สัญชาตญาณดิบสั่งให้เขายกมือขึ้นป้องกันตัวจากเงาสยองที่เคยไล่ล่าเมื่อคืน... แต่ไม่มีเงาใดๆ อีกแล้ว แสงสีทองละมุนตาของดวงอาทิตย์ยามเช้ากำลังสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างบานเล็ก ทอดตัวเป็นแนวยาวพาดผ่านพื้นห้องไม้เก่าๆ ฝุ่นละอองนับล้านลอยเคว้งคว้างอยู่ในลำแสงนั้น ราวกับโลกใบนี้ไม่เคยมีค่ำคืนแห่งความตายและเสียงกรีดร้องโหยหวนเกิดขึ้นมาก่อน *รอด...อย่างนั้นหรือ?* ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในหัว พร้อมกับความรู้สึกว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจ กรณ์ค่อยๆ ชันตัวลุกขึ้นนั่ง ฝ่ามือเย็นเฉียบสัมผัสลงบนพื้นผิวไม้ที่อุ่นขึ้นเพราะไอแดด เขายังมีชีวิตอยู่ ลมหายใจของเขายังร้อนผ่าว ชีพจรที่ข้อมือเต้นรัวระรัวยืนยันความจริงข้อนั้น แต่มันช่างเป็นความจริงที่แปลกประหลาดจนน่าหวาดหวั่น ความเงียบงันยามเช้าช่างบาดลึก ราวกับความเงียบก่อนพายุใหญ่จะมาเยือน หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ข้างเตียงส่งเสียงสั่นครืดเบาๆ กรณ์สะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก ค่อยๆ เอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบมันขึ้นมา หน้าจอสว่างวาบด้วยข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสีดำสนิท—แอปพลิเคชันที่ควรจะปิดตายไปแล้วเมื่อเขากด ‘สละสิทธิ์’ ในนาทีสุดท้ายของเที่ยงคืน นิ้วเรียวของเขากดปลดล็อกหน้าจอด้วยความลังเล ภาพโปรไฟล์กลุ่ม ‘ห้องแชทมรณะ 00:00 น.’ ยังคงปรากฏเด่นชัด แต่วันนี้... ไม่มีข้อความสีแดงฉาน ไม่มีตัวเลขถอยหลังที่น่าสะพรึงกลัว และไม่มีเสียงแจ้งเตือนอันแหลมคมบาดแก้วหูอีกต่อไป มีเพียงข้อความใหม่ล่าสุดจากบัญชีที่แสดงชื่อว่า **'Admin'** ส่งเข้ามาเมื่อเวลา 06:00 น. ตรง *“ยินดีด้วย... คุณได้รับสิทธิ์ในการมีชีวิตต่อในฐานะ ‘ผู้รอดชีวิต’ คนสุดท้าย แต่อย่าลืมล่ะ ว่าเงื่อนไขของการอยู่รอด คือการรักษาความลับ... อย่าหันกลับไปมองข้างหลังเด็ดขาด”* กรณ์อ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา สมองขาวโพลน ความโล่งอกที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา ความหนยะยะเยือกแล่นริ้วขึ้นมาจากสันหลังตรงดิ่งสู่ท้ายทอย เขารีบกดเปิดรายชื่อสมาชิกในกลุ่มทันทีเพื่อตรวจสอบความจริงบางอย่าง ชื่อของ ‘มิน’... หายไปแล้ว ไม่ใช่แค่สถานะออฟไลน์ แต่บัญชีของมินถูกลบออกราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ ข้อความแชททั้งหมดที่มินเคยพิมพ์เตือนเขาเมื่อคืน ระหว่างที่พวกเขากำลังวิ่งหนีตายในความมืด ก็ถูกลบเลือนกลายเป็นเพียงช่องว่างสีเทา "มิน..." กรณ์พึมพำชื่อเพื่อนสนิทออกมาเบาหวิว เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ น้ำตาอุ่นๆ เอ่อคลอเบ้าตาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกผิดโถมซัดเข้ามาในอกราวกับคลื่นยักษ์ เขาเป็นคนรอด... แต่ทำไมคนที่ต้องแลกด้วยลมหายใจถึงไม่ใช่เขา ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่จากแอปพลิเคชันมรณะนั้น แต่เป็นกล่องข้อความส่วนตัวจากเบอร์แปลกปลอมที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ กรณ์จ้องมองหน้าจอด้วยความหวาดระแวง หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุกรอบอก เขากลั้นหายใจแล้วกดเปิดข้อความนั้น *“พี่กรณ์คะ... เปิดประตูให้หนูหน่อยค่ะ หนูหนีมันมาได้แล้วเหมือนกัน”* พร้อมกับภาพถ่ายส่งตรงเข้ามาในแชท เป็นภาพถ่ายหน้าประตูกระจกห้องพักของเขาเอง ในภาพนั้น ปรากฏเงาร่างของเด็กสาวสวมชุดนักศึกษาผมยาวปรกหน้า กำลังยืนก้มหน้าชิดกระจก มือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นแนบกระจก เผยให้เห็นรอยเลื่อนเปื้อนคราบเลือดสีดำคล้ำที่ข้างแก้ม กรณ์เบิกตากว้างจนแทบถลอกจากเบ้า ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เขามองไปที่ประตูกระจกห้องพักของตนเองทันที... ที่นอกประตูนั้น แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกเข้ามา แต่เงาร่างของเด็กสาวผมยาวคนนั้นกำลังยืนก้มหน้าอยู่ตรงจุดเดียวกับในภาพถ่ายไม่มีผิดเพี้ยน และเสียงเคาะกระจกแผ่วเบา 'ก๊อก... ก๊อก...' ก็ดังขึ้นจากด้านนอก ช้าๆ แต่ชัดเจนแจ่มแจ้งในความเงียบงัน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และเตรียมใจรับมือกับบทสรุปในตอนหน้ากันได้เลยนะคะ แมวดำใต้แสงจันทร์ค่ะ