ความลับของแอดมิน

“ป้ายหน้า... คือตัวคุณเองนะคะ มิน” เสียงแจ้งเตือนแชทสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ไม่ได้สั่นสะเทือนแค่ตัวเครื่อง หากแต่มันสั่นคลอนไปถึงโสตประสาทและหยดเลือดในกายของเด็กสาวจนเย็นเยียบ มินผงะถอยหลังจนสะโพกกระแทกเข้ากับชั้นวางเซิร์ฟเวอร์เก่าๆ ในห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ร้างของคณะ ไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ถูกเร่งจนอุณหภูมิต่ำกว่าสิบแปดองศาเซลเซียส ไม่ได้ทำให้เธอกลัวเท่ากับ ‘แสงไฟนีออน’ ที่กะพริบติดๆ ดับๆ อยู่เหนือศีรษะ บนหน้าจอคอมพิวเตอร์เบื้องหน้า บรรทัดโค้ดฐานข้อมูลที่มินใช้เวลาทั้งคืนในการแฮกเพื่อแกะรอย IP Address ของแอดมินห้องแชทมรณะ 00:00 น. กำลังถูกเขียนทับด้วยโปรแกรมอัตโนมัติบางอย่าง ตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงรัวรัวขึ้นมาบนจอด้วยความเร็วสูงราวกับมีภูตผีสิงสถิตอยู่เบื้องหลังคีย์บอร์ด “กรณ์... นายเห็นนี่ไหม” มินหันไปกระซิบกับเพื่อนสนิท เสียงของเธอสั่นพร่า มือบางที่กำเมาส์อยู่ชื้นเหงื่อจนลื่น “โค้ดพวกนี้... มันไม่ได้ถูกส่งมาจากเซิร์ฟเวอร์นอกประเทศ แต่มันรันมาจาก... *ในตึกนี้*” กรณ์ขยับแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจ้องเขม็งไปยังหน้าจอหลัก เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความหวาดกลัวที่ตีตื้นขึ้นมาในอก ตั้งแต่คืนที่เพื่อนสนิทของพวกเขาต้องจบชีวิตลงอย่างปริศนาในห้องแชทบ้าๆ นี่ ทั้งคู่ก็ถูกดึงเข้ามาในวังวนแห่งความตายที่หาทางออกไม่พบ และในวินาทีนี้ ปริศนาทั้งหมดกำลังจะถูกเปิดเผย “ตั้งสติไว้ก่อนมิน” กรณ์เอื้อมมือไปแตะไหล่บางที่กำลังสั่นเทาเบาๆ สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาเย็นเฉียบไม่แพ้กัน “เธอบอกเองว่าแกะรอยสัญญาณหลักได้ที่ชั้นใต้ดินของตึกนี้ไม่ใช่เหรอ? ใครบางคนกำลังเล่นตลก... หรือไม่ก็...” เขากลืนก้อนสะอื้นลงคอ ประโยคหลังไม่ได้ถูกเอ่ยออกมา แต่ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร เปรี้ยง! เสียงฟ้าผ่าคำรามก้องมาจากด้านนอก ท้องฟ้ายามวิกาลถูกฉีกกระชากด้วยแสงสีขาวโพลน ตามด้วยกระแสไฟฟ้าในตึกที่ดับวูบลงทันที ความมืดมิดเข้ากลืนกินทุกสรรพสิ่ง เหลือเพียงแสงเรืองรองสีเลือดจากหน้าจอสมาร์ทโฟนของมินที่ยังคงแสดงข้อความจากแอดมิน *“เก่งมากค่ะ ที่ตามมาถึงห้องนี้... เสียดายจังนะคะ ที่ไม่มีตั๋วกลับออกไปแล้ว”* มินหอบหายใจถี่กระชั้น หัวใจเต้นโครมครามรากระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องมืดทึบ มีเพียงแสงแฟลชจากโทรศัพท์ของกรณ์ที่ส่องนำทาง “กรณ์ ฉันว่าเราออกไปจากที่นี่กันเถอะ... มันอันตรายเกินไปแล้ว ฉันรู้สึกเหมือนมีใครบางคน... กำลังมองเราอยู่” “อย่าเพิ่งขยับ” กรณ์เอ่ยเสียงต่ำ มือขวาคว้าท่อเหล็กเก่าๆ ที่วางอยู่ข้างโต๊ะขึ้นมาเป็นอาวุธ สายตาคมกวาดมองไปตามมุมมืดของห้องคอมพิวเตอร์ร้าง กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมคละคลุ้งในอากาศ ผสมผสานกับกลิ่นอโรมาประหลาด... กลิ่นวานิลลาจางๆ ที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด กลิ่นนี้... เคยโชยมาจากไหนนะ? สมองของกรณ์พยายามประมวลผล ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงถึงขีดสุด กริ๊ก... เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากมุมอับด้านหลังชั้นวางเซิร์ฟเวอร์ มันไม่ใช่เสียงวิ่ง แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนอย่างใจเย็น ราวกับผู้มาเยือนกำลังเดินชมพิพิธภัณฑ์ศิลปะ ไม่ใช่การหลบซ่อน “ใครวะ!” กรณ์ตะโกนก้อง พุ่งตัวเอาตัวบังมินไว้ พร้อมกับตวัดไฟฉายส่องไปยังทิศทางของต้นเสียงลำแสงสีขาวเจิดจ้าตัดผ่านความมืด เผยให้เห็นร่างระหงของใครคนหนึ่งที่ยืนพิงเสาปูนนิ่งสนิท ร่างนั้นสวมเสื้อฮู้ดสีดำสนิทจนกลืนไปกับความมืด ปีกหมวกฮู้ดดึงต่ำลงมาจนบังใบหน้าครึ่งบนเอาไว้ แต่สิ่งที่ทำให้กรณ์และมินแทบหยุดหายใจ ไม่ใช่ท่าทางคุกคามนั้น... หากแต่เป็น ‘โทรศัพท์มือถือ’ ในมือของบุคคลปริศนา ที่หน้าจอกำลังเรืองแสงสีแดงสะท้อนใบหน้าครึ่งล่างที่กำลังแย้มรอยยิ้ม รอยยิ้มที่อ่อนโยน... แต่มันกลับทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบจนจับขั้วหัวใจ “พี่...” มินอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด น้ำตาที่กลั้นไว้เอ่อล้นทะลักออกมาอาบสองแก้ม “เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!” กรณ์รู้สึกคล้ายมีค้อนหนักนับตันฟาดลงกลางกระบาล โลกทั้งใบหมุนคว้าง ความทรงจำตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาผุดวาบขึ้นมาในหัว คำเตือนเบาะแส ความช่วยเหลือที่แม่นยำราwกับตาเห็น และทุกๆ การเคลื่อนไหวที่ราวกับล่วงรู้ความคิดของพวกเขามาโดยตลอด... มันไม่ใช่เพราะแอดมินเก่งกาจเหนือมนุษย์ แตเป็นเพราะ... คนๆ นี้ คือคนที่พวกเขาไว้ใจที่สุดมาโดยตลอด ร่างในชุดฮู้ดค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ปีกหมวกถูกเลิกขึ้นเผยให้เห็นดวงตากลมโตที่ฉายแววพึงพอใจระคนเศร้าสร้อย ใบหน้านั้นระบายด้วยรอยยิ้มละมุนที่มินคุ้นเคยดีในฐานะ ‘รุ่นพี่คนสนิท’ ที่คอยช่วยเหลือและปลอบประโลมเธอมาตลอดนับตั้งแต่เกิดเรื่อง “เก่งมากเลยค่ะ น้องมิน... กรณ์ด้วย” เสียงหวานใสนั้นกังวานก้องในความเงียบ มันไพเราะและนุ่มนวล... แต่ในเวลานี้ มันกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องของภูตผีใดๆ มือเรียวบางกดหน้าจอโทรศัพท์ในมือ ส่งข้อความสุดท้ายเข้าสู่ ‘ห้องแชทมรณะ 00:00 น.’ พร้อมกันกับที่โทรศัพท์มือถือในมือของกรณ์และมินสั่นพร้อมเพรียงกัน *“แอดมินตัวจริง... ยินดีที่ได้รู้จักเป็นครั้งสุดท้ายนะคะ”* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ — แมวดำใต้แสงจันทร์