การหักมุมครั้งใหญ่

หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือของกรณ์สะท้อนแสงสีฟ้าอมม่วงอาบไล้ใบซีดเซียวที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นมาบนหน้าจอพร้อมกัน เสียงสั่นครืดคราดราวกับเสียงกบร้องในคืนเดือนมืดดังประสานกันระงับในความเงียบงันของห้องสมุดร้าง ชั้นใต้ดิน ท่ามกลางกองหนังสือเก่าที่ส่งกลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในอากาศ *“ยินดีด้วย... ผู้รอดชีวิตคนสุดท้าย ได้เวลาเปิดหน้ากากของผู้สร้างเกมแล้ว”* กรณ์หอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาเบิกโพングจ้องมองหน้าจอด้วยความหวาดระแวง สมองของเขาพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ผ่านมาตลอดสามสิบห้าชั่วโมงนับตั้งแต่เสียงแจ้งเตือนมรณะ 00:00 น. เริ่มต้นขึ้น เพื่อนร่วมชั้นหลายคนต้องแลกมาด้วยลมหายใจ บางคนสูญเสียสติสัมปชัญญะ กลายเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณที่ถูกลบหายไปจากกลุ่มแชทอย่างเลือดเย็น "นายคิดว่าใคร..." เสียงของมินสั่นเครือ นิ้วเรียวเล็กของเธอกำโทรศัพท์แน่นจนข้อกระดูกขึ้นสีขาวซีด ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัว หล่อนถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้สักหนาทึบ "ตั้งแต่เริ่ม... มีแค่เราสองคนที่พยายามแกะรอยไอพีแอดเดรสของแอดมิน นายก็เห็นนี่กรณ์ ว่ามันพยายามปั่นหัวเราขนาดไหน" กรณ์ไม่ตอบทันที เขากวาดสายตามองมินตั้งแต่หัวจรดเท้า ความเงียบระหว่างพวกเขามันน่าอึดอัดเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องในความมืด ความระแวงกัดกินหัวใจของเขาจนแทบแหลกสลาย "มิน..." เสียงของกรณ์แหบพร่า ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสงสัยที่สะสมมานาน "จำตอนที่เราติดอยู่ในห้องคอมพิวเตอร์เมื่อคืนได้ไหม ตอนที่ระบบไฟตัดและประตูถูกล็อกอัตโนมัติจากข้างนอก" มินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วฝืนยิ้มแห้งๆ ออกมา "นายหมายความว่ายังไงกรณ์? ตอนนั้นฉันก็เกือบตายเหมือนกันนะ นายจำไม่ได้เหรอว่าฉันเป็นคนช่วยแฮกประตูหนีออกมา" "นั่นแหละคือปัญหา..." กรณ์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้มินทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ฝีเท้าของเขากลบด้วยเสียงกระดิ่งลมโบราณที่ห้อยอยู่เหนือประตูห้องสมุด ซึ่งจู่ๆ ก็แกว่งไกวทั้งที่ไม่มีลมพัดผ่าน "ประตูห้องคอมพิวเตอร์รุ่นนั้น ต่อให้เก่งไอทีแค่ไหน ถ้าไม่มีคีย์การ์ดระดับมาสเตอร์ หรือรหัสผ่านหลักจากเครื่องแม่ข่าย จะไม่มีวันเปิดจากข้างนอกได้ด้วยโน้ตบุ๊กธรรมดา... แต่วันนั้น เธอกดแป้นพิมพ์แค่สามครั้ง ประตูก็เปิดออกแล้ว" บรรยากาศในห้องสมุดลดฮวบลงจนหนาวเยือก เงาของชั้นหนังสือทอดยาวบิดเบี้ยวไปตามแสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ มินหุบยิ้มทันที สีหน้าที่เคยหวาดกลัวและอ่อนแอเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งเรียบ เย็นชา และไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ รอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยชวนให้ขนหัวลุก หล่อนไม่ได้ถอยหนีอีกต่อไป แต่กลับยืนกอดอกมองกรณ์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน "นายฉลาดเกินไปนะ... กรณ์" เสียงของมินเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงหวานใสของเพื่อนร่วมชั้นอีกต่อไป แต่เป็นเสียงที่แหบพร่าและซ้อนทับกันหลายชั้นราวกับมาจากห้วงลึกของขุมนรก "น่าเสียดายจริงๆ ที่ฉันแอบชอบความพยายามของนายนะ... แต่กฎก็คือเกม เกมก็ต้องมีผู้ชนะ และคนแพ้ก็ต้องจ่ายด้วยวิญญาณ" "เธอ... เป็นแอดมินตั้งแต่แรกอย่างนั้นเหรอ?" กรณ์กัดฟันกรวด ความโกรธแค้นและความเจ็บปวดพวยพุ่งขึ้นจุกอก เพื่อนสนิทที่ไว้ใจ คนที่ร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่มาตลอด กลับกลายเป็นปีศาจที่ชักใยอยู่เบื้องหลังความตายทั้งหมด "เพื่อนสนิทเหรอ? หึ..." มินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ หล่อนหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ โค้ดสีเขียวเข้มวิ่งพล่านบนหน้าจอสะท้อนในดวงตาที่กลายสภาพเป็นสีดำสนิทไร้แววตา "นายคิดจริงๆ เหรอว่าเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่งจะมีความแค้นฝังหุ่นกับพวกที่เคยกลั่นแกล้งเราเมื่อปีก่อนได้มากขนาดนี้? ฉันไม่ได้ทำเพื่อแก้แค้นหรอกนะ กรณ์... ฉันทำเพราะ 'ข้อเสนอ' ต่างหาก" มินก้าวเดินเข้ามาหากรณ์อย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เธอก้าวผ่าน กองหนังสือเก่าบนพื้นเริ่มมีคราบของเหลวสีดำคล้ายยางมะตอยซึมออกมา ส่งกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ "ข้อเสนออะไร?" กรณ์ถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับโต๊ะไม้ตัวใหญ่ มือขวาแอบควานหาเศษเหล็กแหลมจากชั้นหนังสือที่พังเสียหายมาซ่อนไว้ข้างลำตัว "วิญญาณแลกกับพรวิเศษยังไงล่ะ..." มินหยุดยืนห่างจากกรณ์เพียงแค่เอื้อมมือ หล่อนเงยหน้าขึ้นมองเพดานห้องสมุดที่บัดนี้รอยร้าวบนปูนเริ่มมีหยดเลือดไหลซึมลงมาเป็นสาย "นายก็รู้ว่าน้องสาวของนายไม่ได้ตายจากอุบัติเหตุ... รถคันนั้นตั้งใจชน เเต่ตำรวจปิดคดีเพราะครอบครัวนั้นมีอิทธิพล ฉันเป็นคนเดียวที่รู้ความจริง และฉันก็เป็นคนเดียวที่ยื่นข้อเสนอให้ท่านผู้นั้น... เพื่อแลกกับการลากหัวฆ่าพวกนั้นมาลงทัณฑ์ในห้องแชทนี้ไงล่ะ" คำพูดของมินราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจกรณ์ ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดเมื่อปีก่อนผุดขึ้นมา ร่างของน้องสาวที่นอนจมกองเลือดบนถนน ความอยุติธรรมที่เขาต้องทนกลืนกินมาตลอด... คนที่อยู่ในรถคันนั้น คือกลุ่มเพื่อนร่วมชั้นที่ทยอยตายไปทีละคนในห้องแชทนี้จริงๆ! "พวกมันสมควรตาย... แต่นายเองก็เลือกที่จะเดินเข้ามาในเกมนี้ด้วยความสมัครใจตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ?" มินเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของกรณ์ "และตอนนี้... เกมเดินทางมาถึงบทสรุปแล้ว แอดมินตัวจริงเปิดเผยตัวตนแล้ว กรณ์... นายเหลือเวลาอีกแค่สามนาที ก่อนที่ระบบจะรีเซ็ต และถ้าหากนายปฏิเสธที่จะลงนามในสัญญาสุดท้าย วิญญาณของน้องสาวนาย รวมถึงตัวนายเอง จะต้องติดอยู่ในห้วงมิติแห่งความมืดนี้ไปชั่วนิรันดร์" หน้าจอมือถือของกรณ์สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับเอกสารสัญญาดิจิทัลสีแดงฉานที่มีเงื่อนไขระบุไว้ชัดเจน *“ลงชื่อเพื่อรับสิทธิ์แอดมินคนต่อไป หรือเลือกที่จะดับสูญพร้อมกับความทรงจำทั้งหมด”* กรณ์มองหน้าจอสลับกับใบหน้าของมินที่บัดนี้รอยยิ้มของเธอบิดเบี้ยวจนน่ากลัว ผิวหนังรอบดวงตาเริ่มมีรอยแตกร้าวเป็นเส้นใยสีดำ ราวกับร่างเนื้อของเธอกำลังจะหลุดลอกออก เผยให้เห็นบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกนั้น นิ้วสั่นเทาของกรณ์ยกขึ้นเหนือหน้าจอ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเสียงแจ้งเตือนสายเข้าดังขึ้นมาจากโทรศัพท์อีกเครื่องในกระเป๋าเสื้อกั๊กของเขา—โทรศัพท์เครื่องเก่าของน้องสาวที่เขาเก็บไว้ตลอดเวลา ซึ่งไม่มีทางที่จะมีสัญญาณอินเทอร์เน็ตได้ในชั้นใต้ดินนี้ แต่มันกลับสั่นรัวและแสดงชื่อผู้โทรเข้าว่า... **"ตัวฉันเอง"** กรณ์ชะงักงัน หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เมื่อหน้าจอโทรศัพท์เครื่องนั้นปรากฏข้อความสั้นๆ สลักด้วยลายมือของเขาเองที่ส่งมาจากอนาคต: *"อย่าเชื่อสิ่งที่เธอเห็น... เพราะแอดมินที่แท้จริง ไม่ใช่มิน และไม่ใช่คนที่เธอคิด..."* สิ้นสุดข้อความนั้น ประตูเหล็กบานใหญ่ของห้องสมุดก็กระแทกปิดลงอย่างแรงด้วยแรงลมมหาศาล พร้อมกับเสียงกลอนล็อกอัตโนมัติที่ดัง "คลิก" ก้องกังวาน และเงาร่างที่สาม... ที่สูงใหญ่และคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ก็ก้าวออกมาจากความมืดหลังชั้นหนังสือ พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้กรณ์แทบสิ้นสติ! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดไปด้วยกันในตอนนี้และโปรดเตรียมใจรับความจริงที่เจ็บปวดที่สุดในตอนต่อไปนะคะ — แมวดำใต้แสงจันทร์