เลือดแลกเลือด

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของกรณ์สั่นสะท้อนเป็นจังหวะราวกับชีพจรของสัตว์ประหลาดที่กำลังใกล้ตาย แสงสีฟ้าอมม่วงสาดกระทบใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบของเขา ในขณะที่นิ้วเรียวยาวของมินกำลังรัวพิมพ์โค้ดคำสั่งสุดท้ายลงบนหน้าจอแท็บเล็ตด้วยความเร็วที่เกือบจะสติหลุด "ถ้าครั้งนี้เราปิดเซิร์ฟเวอร์ไม่ได้... พวกเราทุกคนในห้องแชทนี้จะไม่ได้แค่วายชนม์ แต่วิญญาณจะถูกดึงเข้าไปติดอยู่ในฐานข้อมูลของมันตลอดกาลนะคะกรณ์!" เสียงกระซิบของมินสั่นเครือ แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "ฉันรู้..." กรณ์ตอบเสียงแหบพร่า สายตาคมกริบจับจ้องไปที่หน้าจอแชทสีดำสนิท ซึ่งตอนนี้ปรากฏข้อความนับถอยหลังสีเลือด: **[ 00:03:12 ]** เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ดังขึ้นในความเงียบสงัดของห้องเซิร์ฟเวอร์ร้าง มันไม่ใช่เสียงเตือนธรรมดา แต่เป็นเสียงกรีดร้องที่ถูกบีบอัดจนกลายเป็นไฟล์เสียงดิจิทัล สมาชิกที่เหลือรอดในกลุ่มแชท "00:00 น." เริ่มส่งเสียงโหยหวนผ่านตัวอักษร *[ แอดมิน: ยินดีต้อนรับสู่เกมรอบสุดท้ายค่ะผู้เล่นทุกคน กฎกติกาง่ายแสนง่าย... เลือดแลกเลือด ใครอยากรอดต้องสละโลหิตของคนข้างกายเพื่อต่อเวลาชีวิต ]* กรณ์สูดหายใจเข้าลึก กลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและกลิ่นอายความตายคละคลุ้งอยู่ในอากาศรอบตัว เขามองหน้ามิน เพื่อนร่วมชะตากรรมที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน บาดแผลที่แขนซ้ายของมินกำลังหยดเลือดลงสู่พื้นซีเมนต์ทีละหยด เกิดเป็นเสียงติ๋ๆ ที่ดังก้องกังวานในโสตประสาท "มิน เธอจำวันที่เราเสียตะวันไปได้ไหม?" กรณ์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด น้ำเสียงของเขาเรียบสนิดแต่วกวนลึกซึ้งถึงอดีตที่ฝังใจ มินชะงักมือที่กำลังพิมพ์โค้ด เธอนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตานั้นไหววับ "ทำไมถึงถามเรื่องนั้นตอนนี้ล่ะคะกรณ์?" "เพราะฉันเพิ่งรู้ความจริง... ว่าตะวันไม่ได้ฆ่าตัวตาย" กรณ์ย่างสามขุมเข้าไปใกล้ชิดขึ้น บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "แต่เขาถูกเลือก... ให้เป็น 'แคนดิเดต' คนแรกของห้องแชทนี้ เหมือนกับที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้ยังไงล่ะ มิน" มินสะดุ้งเฮือก รอยยิ้มที่เคยอ่อนโยนและจริงใจค่อยๆ บิดเบี้ยวกลายเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "ฉลาดสมกับที่เป็นกรณ์จริงๆ นะคะ..." มินปล่อยแท็บเล็ตในมือให้ร่วงลงพื้น มันแตกกระจายแต่หน้าจอยังคงแสดงผลระบบควบคุมหลักที่ถูกปลดล็อกเรียบร้อยแล้ว "แต่รู้ช้าไปหน่อย... เพราะตอนนี้ ฉันคือนายท่านคนใหม่ของห้องแชทนี้แล้วค่ะ!" ฉับพลันนั้น ประตูเหล็กหนาหนักของห้องเซิร์ฟเวอร์ก็กระแทกปิดลงอย่างรุนแรง เสียงล็อกกลกลไกอัตโนมัติดังขึ้นพร้อมกันหลายชั้น ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ สาดแสงวับแวมอาบไล่ร่างของทั้งสองคนให้ดูราวกับปีศาจในขุมนรก กรณ์ไม่หลบเลี่ยง เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวมินอย่างรวดเร็ว มือซ้ายคว้าข้อมือที่ถือมีดสั้นของเธอไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แรงปะทะทำให้ทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้นซีเมนต์เย็นเยียบ การต่อสู้แบบเอาเป็นเอาตายเพื่อแย่งชิงสิทธิ์ในการควบคุมกลุ่มแชทครั้งสุดท้ายเริ่มต้นขึ้นแล้ว "ปล่อยนะกรณ์! นายคิดจะขัดขวางความอมตะที่เราจะได้ครอบครองงั้นเหรอ!" มินกรีดร้องอย่างคลุ้มคลั่ง แรงฮึดของผู้หญิงตัวเล็กๆ กลับมหาศาลอย่างประหลาด แรงอาฆาตพยาบาทแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอจนน่าขนลุก "ฉันไม่ได้จะขัดขวางเธอ... แต่ฉันจะจบมัน!" กรณ์กัดฟันกรอด ใช้ศอกกระแทกเข้าที่ข้อมือของมินจนมีดหลุดร่วงลงพื้น เสียงเหล็กกระทบพื้นดังเคร้ง แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะได้เปรียบนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือของกรณ์ก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมข้อความใหม่จากแอดมินที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ *[ แอดมิน: ตรวจพบการยืนยันตัวตน... ผู้เล่น 'กรณ์' ได้รับสิทธิ์ในการควบคุมทั้งหมด แต่ต้องแลกด้วยการลบความทรงจำของผู้เล่น 'มิน' ตลอดกาล หรือ... เลือกที่จะตายไปด้วยกันทั้งคู่ ]* กรณ์ชะงักค้าง มือที่กดร่างของมินไว้ค่อยๆ คลายแรงลง หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความสับสนระคนเจ็บปวด มินหอบหายใจรดต้นคอ ดวงตาคู่นั้นมองเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป—มันไม่ใช่แววตาของฆาตกรอีกต่อไป แต่มันคือแววตาของเพื่อนสนิทที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือด้วยน้ำตา "กรณ์... ช่วยฉันด้วย ฉันไม่อยากลืม... ไม่อยากลืมเรื่องของเรา..." เสียงของมินขาดห้วง ร่างกายของเธอเริ่มโปร่งแสงและเลือนรางลงทีละน้อยราวกับกลุ่มควัน กรณ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาเอื้อมมือไปคว้าตัวเธอไว้ แต่ปลายนิ้วของเขากลับสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่าและความเย็นเยียบของอากาศ ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือก็ดับวับลงพร้อมกับเสียงกระซิบอันแผ่วเบาและคุ้นเคยที่ดังขึ้นชิดริมหูของเขาในความมืดมิด *“ยินดีด้วยนะคะกรณ์... ตอนนี้คุณคือเจ้าของห้องแชทคนต่อไปอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว”* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดและลุ้นระทึกไปด้วยกันในตอนนี้ และโปรดเตรียมใจรับการหักมุมครั้งใหญ่ที่สุดในบทส่งท้ายนะคะ — แมวดำใต้แสงจันทร์