จุดวิกฤต: เที่ยงคืนนรก

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของกรณ์สั่นระรัวจนแทบหลุดจากอุ้งมือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ แสงสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอแชทกลุ่ม "00:00 น." สาดกระทบใบหน้าซีดเผือดของเขาในความมืดมิดของห้องใต้ดิน มินนั่งคู้ตัวอยู่มุมห้อง ดวงตาเบิกโพรงจ้องมองตัวเลขดิจิทัลบนหน้าจอที่กำลังกระพริบเปลี่ยนสถานะอย่างช้าๆ [ระบบประกาศ: เหลือเวลาอีก 10 วินาที ก่อนสิ้นสุดรัตติกาล] "กรณ์... มันกำลังจะเริ่มแล้วใช่ไหม" เสียงของมินแหบพร่า สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ นิ้วเรียวเล็กของเธอจิกเข้าที่แขนตัวเองจนเล็บจิก กรณ์ไม่ตอบ เขากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก สายตาคมกริบกวาดมองข้อความนับร้อยที่เด้งขึ้นมารัวๆ จากผู้รอดชีวิตทั่วทั้งเมืองที่ถูกขังไว้ในวังวนแห่งความตายนี้ ทุกคนต่างกรีดร้อง ขอความช่วยเหลือ และสาปแช่ง แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากสมาร์ทโฟนเหล่านั้น นอกจากความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวที่ปกคลุมไปทั่วทั้งเมือง ตึก... ตึก... ตึก... เสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาโบราณบนผนังห้องใต้ดินดังสะท้อนก้องในโสตประสาท มันเหมือนเสียงฝีเท้าของยมทูตที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ทุกที กรณ์หันไปมองหน้าปัดนาฬิกา เข็มสั้นและเข็มยาวทาบทับกันสนิทที่เลข 12 พอดีเป๊ะ เที่ยงคืนตรง. หน้าจอโทรศัพท์ของทุกคนทั่วทั้งเมืองดับวูบลงพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ความมืดสนิทเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่หน้าจอจะสว่างวาบขึ้นอีกครั้งด้วยแสงสีแดงฉานราวกับหยดเลือด ข้อความใหม่ล่าสุดถูกส่งมาจากแอดมินปริศนาที่ทุกคนหวาดกลัว [Admin: ภารกิจสุดท้าย "เดิมพันด้วยลมหายใจ" ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วครับ/ค่ะ - ทุกท่านจะต้องเลือก... ระหว่างการมีชีวิตอยู่โดยแลกกับวิญญาณของคนใกล้ตัว หรือเลือกที่จะดับสูญไปพร้อมกับความจริงอันเน่าเฟะนี้] "บ้าที่สุด!" กรณ์สบถออกมาอย่างเหลืออด เขาโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระแทกดังสนั่น "มันไม่มีทางเลือกอื่นให้เราเลยใช่ไหม? มันต้องการให้พวกเราฆ่ากันเองตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!" มินค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาของเธอเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความหวาดกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าที่น่ากลัว เธอมองกรณ์นิ่งนานราวกับไม่เคยรู้จักเขามาก่อน "กรณ์คะ... ถ้าทางเลือกเดียวที่เราจะรอด คือการที่คนใดคนหนึ่งต้องหายไป... นายคิดว่าใครควรเป็นคนเสียสละล่ะ?" บรรยากาศในห้องใต้ดินลดฮวบลงทันที ความเย็นยะเยือกเสียดแทงกระดูกดำ กรณ์ชะงักกุน หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตกใจระคนหวาดระแวง เข่าของเขาแทบทรุดลงกับพื้นเมื่อตระหนักได้ว่า พิษร้ายของห้องแชทนี้ไม่ได้ต้องการแค่ชีวิต แต่มันกำลังกัดกินความเชื่อใจและจิตวิญญาณของมนุษย์ทีละน้อย "เธอหมายความว่ายังไง มิน..." กรณ์ถอยหลังกรูด สัญชาตญาณการเอาตัวรอดเตือนภัยสีแดงฉานในหัว ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทส่วนตัวก็ดังขึ้นในเครื่องของมิน และตามด้วยเครื่องของกรณ์ [Admin: ยินดีด้วย คุณคือผู้ถูกเลือกให้เป็น "ผู้พิพากษา" ในรอบสุดท้าย... จงเลือกเป้าหมายภายใน 60 วินาที มิฉะนั้น ทั้งคู่จะต้องถูกลบออกจากระบบตลอดกาล] หน้าจอของกรณ์แสดงรายชื่อเพื่อนสนิทที่ตายไปแล้ว และรายชื่อของมินที่นั่งอยู่ตรงหน้า ขณะที่หน้าจอของมิน... กำลังฉายภาพมุมสูงของห้องใต้ดินแห่งนี้แบบเรียลไทม์ พร้อมกับเรดาร์สีแดงที่กำลังพุ่งตรงมายังตำแหน่งที่พวกเขานั่งอยู่ ทั้งที่ประตูห้องถูกล็อกตายสนิทจากด้านนอก และกุญแจก็อยู่ในมือของกรณ์มาตลอด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังเดินเข้ามาใกล้ประตูด้านนอกทีละก้าว... ทีละก้าว... พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังลอดช่องใต้ประตูเข้ามาว่า *“เปิดประตูให้ฉันหน่อยสิ... กรณ์”* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดและลุ้นระทึกไปด้วยกันในตอนนี้ และโปรดเตรียมใจรับการหักมุมครั้งใหญ่ที่สุดในบทส่งท้ายนะคะ — แมวดำใต้แสงจันทร์