เงาสุดท้าย

[00:00:10] [00:00:09] [00:00:08] ปลายนิ้วที่สั่นเทาของกรณ์ค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์คีย์บอร์ด แสงสีฟ้าสะท้อนวับวาวบนม่านตาที่เบิกกว้างด้วยความหวาดระแวง หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาเครื่องเก่าส่งเสียงพัดลมดังฮือ ราวกับมันกำลังหอบหายใจเฮือกสุดท้ายท่ามกลางความเงียบงัดของห้องเซิร์ฟเวอร์ร้างแห่งนี้ กลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงและกลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่ทำให้กรณ์แทบไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง คือความเย็นเยือกที่แผ่ซ่านมาจากด้านหลัง—ความเย็นที่ไม่ได้มาจากเครื่องปรับอากาศ แต่มันคือไอหนาวเหน็บที่ไร้ซึ่งชีวัน แชทสีดำสนิทบนหน้าจอยังคงรวนเร ตัวเลขถอยหลังดำเนินต่อไปด้วยจังหวะที่บีบคั้นหัวใจ [00:00:07] "อย่านะกรณ์... ถ้านายกด Enter ตอนนี้ ทุกอย่างจะพังหมด" เสียงของมินดังขึ้นแผ่วเบา รอดไรฟันออกมาด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าของเถ้าแก่ไอทีสาวซีดเผือด ไร้สีเลือด ดวงตาคู่สวยจ้องมองไปที่มุมมืดของห้อง ซึ่งเป็นจุดที่เงาทะมึนร่างหนึ่งกำลังบิดเบี้ยวและขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตามจังหวะเวลาที่ลดลง กรณ์ไม่ได้หันกลับไปมอง เขารู้ดีว่าอะไรกำลังยืนอยู่ข้างหลังเขา "ถ้าไม่กดตอนนี้... พวกเราก็จะไม่เหลือใครให้อภัยตัวเองอีกแล้ว มิน" กรณ์กัดฟันกรอด จนกล้ามเนื้อกรามปูดนูน หยดเหงื่อเม็ดโตไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า เขาผ่านนรกมาถึงสี่สิบเอ็ดตอนแล้ว สูญเสียเพื่อนทีละคน สละสิทธิ์ความทรงจำไปทีละส่วน เพื่อแลกกับการมาหยุดยั้งต้นตอของ 'ห้องแชทมรณะ 00:00 น.' นี้ [00:00:06] ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างคีย์บอร์ดก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกัน เสียงแจ้งเตือนข้อความดัง *'ติ๊ง'* สั้นๆ แต่กลับก้องกังวานบาดแก้วหูในความเงียบงัน กรณ์เหลือบสายตาลงมองอัตโนมัติ ข้อความนั้นส่งมาจากบัญชีของ "แอดมิน" ที่ควรจะถูกปิดตายไปตั้งแต่ตอนที่ยี่สิบแล้ว *[แอดมิน]: นายคิดจริงๆ เหรอกรณ์ ว่าการทำลายฮาร์ดดิสก์เครื่องนี้ จะลบพวกเราออกไปได้ทั้งหมด? นายลืมไปแล้วหรือไง... ว่านายเองก็คือหนึ่งในโค้ดของฉัน* หัวใจของกรณ์กระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกึก ภาพความทรงจำในอดีตแวบเข้ามาในหัว สมัยที่เขาเคยเป็นคนกดเชิญเพื่อนคนแรกเข้ากลุ่มแชทนั้น... ใช่ เขานั่นแหละคือคนเริ่มต้นทั้งหมด ความผิดบาปที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานต่อหน้าต่อตาในวินาทีเป็นตาย [00:00:05] "อย่าไปฟังมันกรณ์! มันหลอกลวง นายไม่ได้เป็นคนสร้างมัน นายแค่เหยื่อ!" มินตะโกนสุดเสียง พยายามก้าวเข้ามาหาเขา แต่แรงกดดันมหาศาลจากอากาศรอบตัวกลับผลักเธอกระเด็นจนล้มลงไปกระแทกกับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ร่างสีดำสนิทราวกับน้ำหมึกที่ไร้เงาสะท้อน ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด ร่างนั้นมีเค้าโครงคล้ายมนุษย์ แต่ยืดยาวผิดสัดส่วน นิ้วมือเรียวยาวจรดพื้น และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือใบหน้า... มันไม่มีดวงตา มีเพียงรอยฉีกยิว้างถึงใบหู ส่งเสียงหัวเราะแหบพร่าในลำคอ ฟังดูคล้ายเสียงกระซิบจากหลุมศพ *“กลับมาเป็นส่วนหนึ่งของพวกเราเถอะ... กรณ์...”* เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากอากาศ แต่มันดังขึ้น *'ในหัว'* ของกรณ์โดยตรง มันดึงรั้งความทรงจำอันเจ็บปวด ความรู้สึกผิดที่เพื่อนสนิทต้องตายต่อหน้าต่อตาผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า สมองของกรณ์เริ่มพร่ามัว นิ้วที่เคยตั้งใจจะกดปุ่มทำลายล้างระบบกลับเริ่มอ่อนแรงลง ท่อนแขนหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยโซ่ตรวนนับตัน [00:00:04] เงาสุดท้ายของแอดมินพุ่งเข้ามาประชิดด้านหลัง ความเย็นยะเยือกเสียดแทงทะลุเสื้อแจ็คเก็ตเข้าสู่กระดูกสันหลัง มือสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเน่าเฟะเอื้อมมาทาบทับบนมือของกรณ์ที่กำลังกุมเมาส์ไว้ แรงกดมหาศาลบังคับให้ข้อมือของเขาบิดไปในทิศทางตรงกันข้าม "อึก...!" กรณ์ส่งเสียงร้องครางด้วยความเจ็บปวด กระดูกข้อมือลั่นกรอบราวกับจะหักเป็น วิญญาณของแอดมินกำลังใช้พลังทั้งหมดเพื่อหยุดยั้งไม่ให้คำสั่งสุดท้ายทำงาน หากเลยวินาทีนี้ไป ระบบจะทำการรีเซ็ตตัวเอง และพวกเขาทั้งคู่จะติดอยู่ในวังวนนี้ไปชั่วนิรันดร์ ไม่มีทางออก ไม่มีวันตาย มีแต่ความทรมานที่ซ้ำรอยเดิมอย่างไร้จุดสิ้นสุด [00:00:03] "กรณ์! ลุกขึ้นสู้สิ!" มินกรีดร้องสุดเสียง น้ำตาไหลพ้นแก้วตาด้วยความสิ้นหวัง เธอพยายามคลานเข้ามาแม้ว่าขาจะไร้เรี่ยวแรง มือเรียวคว้าเศษเหล็กใกล้ตัวแล้วปาใส่เงาดำนั้น แม้จะรู้ว่ามันไม่อาจทำร้ายวิญญาณได้ แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ ดวงตาของกรณ์ที่เริ่มลอยเคลิ้มตามแรงสะกด กลับไหววับขึ้นมาเมื่อเห็นหยดน้ำตาของมิน *เขาจะยอมแพ้ที่นี่ไม่ได้... เพื่อนของเขาตายไปมากเกินพอแล้ว* [00:00:02] ด้วยแรงฮือกล้ามสุดท้าย กรณ์กัดริมฝีปากจนเลือดสีแดงสดซึมออกมา รสคาวสนิมช่วยเรียกสติสัมปชัญญะของเขากลับคืนมา เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่มี ไม่ใช่แค่เรี่ยวแรงทางกาย แต่คือจิตAนารมณ์ที่ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตาอันบิดเบี้ยว เขากัดฟันกรอดแล้วใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ กระชากสายไฟหลักของเซิร์ฟเวอร์กระชากออกจากเต้ารับอย่างแรง! *เปรี้ยะ! ประกายไฟสีส้มสว่างวาบไปทั่วห้อง กลิ่นไหม้ของแผงวงจรลอยคละคลุ้ง* [00:00:01] เงาสุดท้ายกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ร่างสีดำสนิทบิดเบี้ยวอย่างน่ากลัวก่อนจะสลายกลายเป็นควันสีเทาจางหายไปในอากาศ หน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งหมดดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าในความเงียบงันนั้น เสียงหนึ่งกลับดังขึ้นมาจากโทรศัพท์มือถือที่ควรจะไร้สัญญาณของมิน— *[00:00:00] : ขอบคุณที่เล่นเกมด้วยกันนะ... กรณ์ แต่เสียใจด้วย นายทำลายแค่ "ร่างแรก" เท่านั้นเอง* หน้าจอมือถือของมินสว่างขึ้น เผยให้เห็นภาพสะท้อนในกระจกเงาด้านหลังของกรณ์... ร่างเงาสีดำไม่ได้หายไปไหน แต่มันกำลังสวมกอดกรณ์จากด้านหลังอย่างแนบแน่น และรอยยิ้มบนใบหน้าของกรณ์ในกระจก... ก็ไม่ใช่รอยยิ้มของกรณ์อีกต่อไปแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหวาดผวาไปด้วยกันจนถึงวินาทีนี้ พบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ - แมวดำใต้แสงจันทร์ -