แสงสว่างแห่งความหวัง

นิ้วเรียวบางของมินสั่นเทจนแทบจะถือโทรศัพท์มือถือไม่อยู่ แสงสีฟ้าจากหน้าจอสมาร์ทโฟนสะท้อนเข้ากับดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ขณะที่กรณ์กำลังยืนคุมเชิงอยู่เบื้องหลัง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องคอมพิวเตอร์เก่าๆ ของมหาวิทยาลัยที่ตอนนี้มีเพียงแสงไฟกระพริบจากหลอดนีออนใกล้ขาด "มันกำลังจะเริ่มแล้ว... กรณ์ ดูนี่สิคะ!" เสียงของมินขาดเป็นห้วงๆ ราวกับลมหายใจกำลังจะหมดลง กรณ์ก้าวเข้าไปใกล้ ก้มมองหน้าจอที่แสดงอินเทอร์เฟซของแอปพลิเคชัน "ห้องแชทมรณะ 00:00 น." ซึ่งเคยนิ่งสนิทมาตลอดหลายชั่วโมง ทว่าตอนนี้ ข้อความแจ้งเตือนนับร้อยกำลังเด้งขึ้นมาพร้อมกันอย่างบ้าคลั่ง เสียงเตือน *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* ดังประสานกันจนน่าปวดหัว เหมือนเสียงเคาะประตูจากวิญญาณนับร้อยที่ต้องการทวงคืนชีวิต "ตั้งสติไว้ก่อนมิน ระบบมันไม่ได้รวน... แต่มันกำลังถูกถอดรหัส" กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงพยายามควบคุมความสั่นเครือ แม้เหงื่อกาฬจะไหลซึมเต็มกรอบหน้า "นายกำลังทำตามแผนที่เราคุยกันไว้ใช่ไหม?" "ฉัน... ฉันพยายามส่งไวรัสบล็อกเกตเวย์เข้าไปในเซิร์ฟเวอร์หลักแล้วค่ะ แต่ดูเหมือนว่าปลายทางไม่ได้มีแค่เครื่องเดียว มันกระจายตัวออกไปทั่วเครือข่ายอินเทอร์เน็ตของเมืองนี้!" มินพิมพ์รัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะจนเกิดเสียงดังรัวราวกับเสียงปืนกล หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักปรากฏแถบโหลดข้อมูลสีแดงฉานที่วิ่งไปถึง 98% แล้วหยุดชะงัก บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป ความเงียบงันที่น่าอึดอัดถูกแทนที่ด้วยเสียงหึ่งต่ำๆ จากเครื่องปรับอากาศที่ใกล้พัง เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นเสียงหวีดหวิวคล้ายเสียงกรีดร้องของมนุษย์ กรณ์ขมวดคิ้วแน่น เขารู้ดีว่าเวลาของพวกเขากำลังจะหมดลง หากระบบนี้ล่มสมบูรณ์ตามเงื่อนไขของเกมมรณะ ทุกคนที่เคยมีชื่ออยู่ในห้องแชทนี้จะ... *พรึบ!* จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของมินก็กะพริบเป็นสีขาวโพลน ข้อความแชททั้งหมดที่เคยมีประวัติการสนทนาอันน่าสะพรึงกลัว ค่อยๆ เลือนหายไปทีละบรรทัด ราวกับถูกลบด้วยยางลบที่มองไม่เห็น "กรุณารอ... ระบบกำลังอัปเดต..." ข้อความภาษาอังกฤษตัวหนาสสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางหน้าจอที่ว่างเปล่า "มันหมายความว่ายังไงคะ กรณ์? ทำไมแชทถึงหายไปหมดล่ะ หรือว่า... หรือว่าเราชนะแล้ว?" มินหันมามองหน้าเพื่อนร่วมทีม ดวงตาฉายแววความหวังอันริบหรี่ เธอยิ้มออกมาได้เล็กน้อย แม้ริมฝีปากจะยังสั่นเทา แต่กรณ์กลับไม่รู้สึกโล่งใจเลยแม้แต่น้อย สัญชาตญาณดิบภายในตัวกำลังส่งเสียงเตือนภัยดังลั่น หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความเงียบที่เกิดขึ้นหลังจากการกะพริบของหน้าจอนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องเสียอีก "ไม่ใช่ความสุขหรอกมิน..." กรณ์พึมพำ สายตาจดจ้องไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้ดับสนิทไปแล้วทีละเครื่อง ไล่จากมุมห้องด้านในสุดมาจนถึงเครื่องที่มินกำลังนั่งอยู่ *แปะ... แปะ... แปะ...* เสียงหยดน้ำกระทบพื้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทั้งที่ห้องนี้ไม่มีท่อน้ำรั่ว กรณ์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเพดาน รอยแตករ้าวขนาดใหญ่บนปูนซิเมนต์กำลังมีของเหลวสีแดงเข้มข้นหยดลงมาเป็นจังหวะ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็วจนน่าสะอิดสะเอียน "กรณ์คะ... หน้าจอคอมของคุณ..." มินชี้มือไปที่จอภาพสีดำสนิทเบื้องหน้า ซึ่งตอนนี้มันไม่ได้ปิดการใช้งาน แต่มันกำลังสะท้อนภาพเงาบางอย่าง... เงาของบุคคลที่สามที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังกรณ์ โดยที่พวกเขาทั้งคู่ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงฝีเท้า กรณ์ตัวแข็งทื่อ ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น เขาค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ขณะที่มือข้างหนึ่งเตรียมคว้าประแจเหล็กที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ตัว ทว่า สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังไม่ใช่ภูตผีปีศาจอย่างที่จินตนาการไว้ แต่เป็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าของเพื่อนสนิทที่เคยเสียชีวิตไปเมื่อปีก่อน ซึ่งกำลังส่งเสียงเรียกเข้า... ด้วยเพลงกล่อมเด็กที่คุ้นเคยที่สุด และข้อความใหม่ล่าสุดบนหน้าจอนั้นถูกส่งมาจาก "ผู้ตาย" ที่ไม่มีวันหวนกลับ "ยินดีต้อนรับสู่รอบสุดท้าย... เพื่อนรัก" - แมวดำใต้แสงจันทร์ -