ระเบิดเวลา

นิยายเรื่อง "ห้องแชทมรณะ 00:00 น." ตอนที่ 41: ระเบิดเวลา หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของกรณ์สั่นสะท้อนเป็นจังหวะถี่กระชั้น ราวกับมันกำลังมีชีวิตและตื่นเต้นกับความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ข้อความจากบทสนทนาก่อนหน้ายังคงเรืองแสงสีแดงฉานบาดตา—*‘ขอบใจที่กำจัดตัวถ่วงให้เรียบร้อยนะ... ตอนนี้ ถึงเวลาเริ่มเกมจริงๆ เสียที’*—คำพูดนั้นไม่ใช่แค่คำเยาะเย้ย แต่มันคือประกาศิตแห่งความพินาศที่สลักลงบนหลุมศพของพวกเขาทุกคนแล้ว "มันไม่ได้ขู่... พวกเรากำลังจะตายกันหมดจริงๆ" เสียงของมินสั่นพร่า ดวงตาคู่นคมที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจยามเผชิญหน้ากับชุดคำสั่งคอมพิวเตอร์ บัดนี้กลับเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือดสะท้อนแสงสีแดงจากหน้าจอสมาร์ทโฟนจนดูคล้ายศพไร้วิญญาณ นิ้วเรียวเล็กของเธอกำลังสั่นเทาจนแทบจะถือโทรศัพท์ไว้ไม่อยู่ ขณะที่เธอกวาดสายตามองโค้ดประหลาดที่กำลังรันตัวเองอัตโนมัติบนหน้าจอคอมพิวเตอร์แม่ข่าย กรณ์ก้าวเข้าไปใกล้เพื่อนสาว พยายามควบคุมลมหายใจของตัวเองให้สม่ำเสมอ แม้หัวใจในอกจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมาหลุดจากซี่โครง สายตาคมกริบกวาดมองตัวเลขดิจิทัลสีเลือดที่กำลังนับถอยหลังอย่างไร้ความปรานี [00:05:00] [00:04:59] [00:04:58] "ตั้งสติก่อน มิน!" กรณ์เอ่ยเสียงเข้ม พยายามดึงสติของเพื่อนร่วมชะตากรรม "รหัสที่มันเพิ่งใส่เข้าไปเมื่อกี้ มันคืออะไร โค้ดชนิดไหน ทำไมเธอถึงหยุดมันไม่ได้" "มันไม่ใช่ไวรัสทั่วไป..." มินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสียงของเธอแหบแห้งจนแทบเป็นเสียงกระซิบ "นี่มันคือ ‘ระบบทำลายล้างตัวเอง’ (Self-Destruct Protocol) แบบฮาร์ดแวร์... คนที่เขียนโค้ดนี้ไม่ได้ต้องการแค่แฮกข้อมูลในห้องแชท แต่มันต้องการลบทุกอย่าง... รวมทั้งเซิร์ฟเวอร์หลักที่เชื่อมโยงกับสัญญาณชีพของพวกเราทุกคนในตึกนี้ด้วย" กรณ์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความโกรธแค้นและความรู้สึกผิดผสมปนเปกันอยู่ในอก ภาพของเพื่อนๆ ที่ต้องสังเวยชีวิตให้กับเกมบ้าๆ นี้ย้อนกลับมาหลอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกเขาตกหลุมพรางของฆาตกรตั้งแต่ก้าวแรกที่กดเข้าร่วมกลุ่มแชทนั้น และตอนนี้... ประตูทางออกเดียวก็กำลังจะถูกปิดตายด้วยระเบิดเวลาที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ "แล้วเราจะแก้ยังไง? มีวิธีถอดรหัสไหม?" กรณ์ถามต่อ น้ำเสียงจริงจังและกดดัน "ไม่มี..." มินส่ายหัวช้าๆ หยาดน้ำตาคลอเบ้าตาสف "มันถูกเข้ารหัสแบบ 256-bit แบบไดนามิก รหัสผ่านจะเปลี่ยนตัวเองทุกๆ สามสิบวินาทีตามอัตราการเต้นของหัวใจของแอดมิน... เจ้าของห้องแชทนั่น ถ้าเราไม่รู้ว่าใครคือแอดมินตัวจริง หรือถ้าเราไม่ตัดการเชื่อมต่อจากโครงข่ายนี้ก่อนเวลาหมด... ทุกอย่างจะระเบิด แรงดันไฟฟ้ากระชากครั้งนี้จะเผาทุกอย่างในห้องนี้ให้กลายเป็นจุล รวมถึงสมองของเราผ่านชิปสัญญาณที่พวกมันแอบฝังไว้ในลิงก์แรกด้วย" ความเงียบงันอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมทึบ กลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงและกลิ่นไหม้จางๆ จากแผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์ที่ทำงานหนักเกินไป ลอยอบอวลชวนให้วิงเวียนศีรษะ นอกหน้าต่าง บรรยากาศยามค่ำคืนเงียบสงบราวกับโลกใบนี้ได้ทอดทิ้งพวกเขาไปแล้ว ไม่มีเสียงรถรา ไม่มีเสียงผู้คน มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งสอง และเสียง "ติ๊ด... ติ๊ด..." ของนาฬิกานับถอยหลังที่ดังบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท กรณ์หันหลังกลับไปมองประตูทางออก มันถูกล็อกตายด้วยระบบแม่เหล็กไฟฟ้าที่ควบคุมโดยเซิร์ฟเวอร์ตัวเดียวกัน ไม่มีทางเปิดออกได้ด้วยแรงกาย หากปราศจากรหัสผ่านหรือคำสั่งจากระบบหลัก "ถ้าอย่างนั้น... ใครคือแอดมิน?" กรณ์พึมพำกับตัวเอง ดวงตาสสีเข้มหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "คนที่ส่งข้อความมาเยาะเย้ยเราเมื่อกี้ คนที่รู้ความเคลื่อนไหวของเราทุกฝีก้าว คนที่จงใจให้เรากำจัดตัวถ่วง..." มินเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ แววตาฉายแววตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิมเมื่อเธอนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่างที่น่ากลัวที่สุด "กรณ์... หรือว่า..." มินอ้าปากค้าง เสียงสั่นเครือ "คนที่อยู่ในห้องแชทนี้มาตั้งแต่ต้น... คนที่เราคิดว่าเป็นเหยื่อเหมือนกับเรา..." ติ๊ด! หน้าจอโทรศัพท์ของกรณ์สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่จากห้องแชทมรณะที่เงียบเหงามานาน *[System]: สมาชิก ‘Hunter_09’ ได้ส่งไฟล์เสียงใหม่ [1 ไฟล์]* ในห้องที่เงียบงัน เสียงแจ้งเตือนนั้นดังก้องกังวานราวกับเสียงเคาะโลงศพ กรณ์ก้มมองหน้าจอด้วยความลังเลชั่วขณะ ก่อนจะตัดสินใจใช้นิ้วแตะลงไปเพื่อเล่นไฟล์เสียงนั้น ท่ามกลางความลุ้นระทึกจนลมแทบจับ เสียงซ่าของคลื่นวิทยุก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ ที่คุ้นหูอย่างประหลาด... เสียงหัวเราะที่อบอุ่นและเป็นมิตรในยามปกติ แต่ในยามนี้มันกลับเย็นเยียบจนน่าขนพองสเกล้า *‘เก่งมากครับ... กรณ์ กับ มิน ที่อุตส่าห์ดิ้นรนมาได้ไกลขนาดนี้ น่าเสียดายนะ ที่ความพยายามทั้งหมดของพวกคุณ มันเป็นเพียงแค่การไขลานให้กับนาฬิกาตายลูกนี้เท่านั้น... อีกสามนาที... เรามาดูกันดีกว่า ว่าความฉลาดของพวกคุณ จะช่วยให้รอดพ้นจากความมืดมิดนี้ได้ยังไง’* สิ้นเสียงหัวเราะ ไฟล์เสียงก็ถูกตัดจบลงพร้อมกับตัวเลขบนหน้าจอหลักที่กระโดดลดลงอย่างรวดเร็ว [00:03:00] [00:02:59] มินเบิกตากว้าง ปิดปากกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ "นั่นมันเสียงของ...!" ยังไม่ทันที่มินจะเอ่ยชื่อนั้นจนจบประโยค ไฟนีออนบนเพดานห้องก็กะพริบถี่ๆ ส, ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงฉานจากหน้าจอคอมพิวเตอร์และโทรศัพท์มือถือที่สาดส่องใบหน้าของทั้งคู่ให้ดูบิดเบี้ยว น่ากลัว และไร้ซึ่งทางหนีทีไล่ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งกำลังดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดนอกประตูห้อง... เสียงนั้นเดินตรงเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเงาสูงโปร่งที่ทาบทับลงบนกระจกฝ้าของประตูห้องแชท เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งเป็นจังหวะ ราวกับกำลังให้เกียรติแขกผู้กำลังจะตาย ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... "เปิดประตูให้ฉันหน่อยสิครับ... เพื่อนรัก" เสียงทุ้มนุ่มนวลเอ่ยลอดผ่านช่องประตูเข้ามา พร้อมกับรหัสผ่านชุดสุดท้ายบนหน้าจอที่เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่วินาทีจะถึงจุดสิ้นสุด [00:00:10] [00:00:09] [00:00:08] ขอบพระคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางในความมืดนี้ไปด้วยกันนะคะ — แมวดำใต้แสงจันทร์