เส้นขนานที่ต้องบรรจบ

กลิ่นอับของฝุ่นปูนและกลิ่นฉุนของน้ำยาเคมีเคลือบเหล็กอบอวลอยู่ในอากาศทันทีที่ประตูลิฟต์ขน ของเปิดออก เผยให้เห็นโครงสร้างคอนกรีตเปลือยเปล่าของอาคารสูงสามдцатьชั้นที่ยังสร้างไม่เสร็จ ลมธรรมชาติพัดโชยผ่านช่องหน้าต่างที่ยังไม่มีกระจกเข้ามาปะทะร่างอย่างรุนแรง ราวกรรมสิทธิ์ในพื้นที่นี้ถูกประกาศกร้าวด้วยเสียงเครื่องมือหนักจากชั้นบน "ถ้าคุณตายคาตึกนี้... ใครจะรับผิดชอบแบบแปลนบ้าๆ ของคุณล่ะครับ หืม?" ประโยคคำถามยียวนที่ยังคงก้องอยู่ในความทรงจำจากค่ำคืนก่อนหน้า ถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันอันตึงเครียดของเช้าวันนี้ เมื่อผู้บริหารระดับสูงส่งคำสั่งเด็ดขาดลงมาว่า สถาปนิกเจ้าของไอเดียสุดโต่งกับวิศวกรโครงสร้างผู้ยึดมั่นในความปลอดภัยขั้นสุด ต้องลงพื้นที่หน้างานร่วมกันเพื่อเคลียร์รอยต่อระหว่างดีไซน์กับความเป็นจริงให้จบภายในสัปดาห์นี้ กรณ์ก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปในเขตพื้นที่ก่อสร้างอย่างไม่เกรงกลัว รองเท้าเซฟตี้กระทบเข้ากับเศษอิฐหินปูนจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแลคดูขัดแย้งกับบรรยากาศดิบเถื่อนของไซท์งานอย่างสิ้นเชิง แต่ทว่าแววตากลับคมกริบและเต็มไปด้วยความมั่นใจ มือเรียวหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดแบบแปลนสามมิติไล่สายตาตรวจดูความคืบหน้าอย่างรวดเร็ว โดยมีร่างสูงใหญ่ของธามก้าวตามหลังมาติดๆ ด้วยฝีเท้ามั่นคงและสีหน้าเรียบเฉยราucหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ "เดินระวังหน่อยครับ คุณกรณ์ ทางเดินตรงนั้นยังไม่ได้เทปูนเสริมเหล็ก ถ้าตกลงไปชั้นล่าง คงไม่ใช่แค่แบบแปลนของคุณที่จะพัง แต่ตัวคุณเองนั่นแหละที่จะไม่เหลือชิ้นดี" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเตือนด้วยน้ำเเสียงเรียบสนิท ไร้ซึ่งความอ่อนโยน แต่มันกลับแฝงไปด้วยความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความเย็นชาอย่างแนบเนียน ธามก้าวแซงขึ้นมาขนาบข้าง มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อศอกของอีกฝ่ายไว้ตามสัญชาตญาณเมื่อกรณ์เกือบจะก้าวพลาดเหยียบลงบนแผ่นไม้กระดานที่ไม่มั่น สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตบางทำให้กรณ์ชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่สถาปนิกหนุ่มจะรีบสะบัดแขนออกทันทีพร้อมกับถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ขอบคุณครับ... แต่ผมดูแลตัวเองได้ ไม่จำเป็นต้องรบกวนวิศวกรหน้าตายอย่างคุณหรอกครับ" กรณ์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยความหวั่นไหวเมื่อครู่ ดวงตากลมโตมองอีกฝ่ายด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกแตะเนื้อต้องตัวก่อนได้รับอนุญาต "ถ้าไม่อยากให้ผมต้องคอยจับมือถือแขน คุณก็ควรใช้ตาคู่นั้นมองทางให้ดีกว่ามองแต่หน้าจอแท็บเล็ตครับ" ธามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่แววตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตากลับจ้องมองอีกฝ่ายนิ่งนาน เขายกมือขึ้นปรับหมวกนิรภัยบนศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนประชิดหน้าเสาหลักคอนกรีตจุดที่เกิดปัญหาตามแบบแปลน "ตรงนี้... ตามที่ดีไซน์โค้งมนที่คุณออกแบบมา มันกินพื้นที่โครงสร้างรับน้ำหนักหลักเกินไปสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าเกิดแผ่นดินไหวขึ้นมา อาคารนี้จะพับฐานลงมาเหมือนกล่องกระดาษ" "มันไม่พับหรอกครับ ถ้าคุณคำนวณการกระจายแรงด้วยวัสดุคอมโพสิตที่ผมเสนอไปในหน้าสิบสี่" กรณ์ก้าวตามเข้ามาประชิด นิ้วเรียวจิ้มลงบนหน้าจอแท็บเล็ตแล้วยื่นไปจ่อตรงหน้าอกแกร่งของอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวธามลอยปะทะจมูกของคนตัวเล็ก ขณะที่ธามก้มมองใบหน้าหวานที่กำลังย่นหัวคิ้วด้วยความหงุดหงิดอย่างตั้งใจ ดวงตาคมเข้มของวิศวกรหนุ่มไม่ได้มองหน้าจอแท็บเล็ตเลยแม้แต่น้อย เขากำลังมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ ของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงเจาะคอนกรีตจากชั้นบนที่ดังเป็นระยะ สายตาของทั้งคู่ประสานกันนิ่งนาน ราวกับสนามแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่พยายามผลักไสแต่ก็ถูกดึงดูดเข้าหากันอย่างทรงพลัง กรณ์รู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนผิดปกติ ไม่ใช่เพราะความโกรธจากเรื่องงาน... แต่มันเป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปต่างหาก "คุณ... มองอะไรครับ หน้าผมมีฝุ่นติดอยู่หรือไง" กรณ์เอ่ยถามเสียงเบาลงกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอนเมื่อถูกดวงคู่นั้นจ้องมองราวกับจะกลืนกิน "เปล่าครับ... แค่กำลังคิดว่า ปากเก่งๆ แบบนี้ ถ้าเวลาไม่ได้ใช้เถียงผม มันจะเอาไปทำอะไรอย่างอื่นได้อีกบ้าง" ธามโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูของคนตัวเล็ก น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่ามัวเต็มไปด้วยความนัยที่ทำเอาสถาปนิกหนุ่มถึงกับใบหน้าขึ้นสีแดงจัดอย่างรวดเร็ว ก่อนที่กรณ์จะได้อ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบตามนิสัย เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อก็ดังขึ้นจากทางบันไดหนีไฟ "คุณธาม! คุณกรณ์! อยู่แถวนี้ไหมครับ? ทางสำนักงานใหญ่โทรมาแจ้งด่วนเลย..." ร่างของโฟร์แมนประจำไซท์วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาทั้งคู่ด้วยความรีบร้อน "เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... แบบแปลนโครงสร้างฐานรากที่เพิ่งอนุมัติเมื่อเช้า ถูกร้องเรียนว่ามีลายเซ็นปลอมแปลงจากบุคคลภายนอก!" ธามผละตัวออกจากกรณ์ทันที สีหน้าสุขุมเย็นชาเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดจริงจังในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบหันกลับมามองสถาปนิกหนุ่มข้างกายที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงกับข่าวที่ได้รับ "ลายเซ็นปลอม...?" ธามทวนคำเสียงต่ำ ก่อนจะหันไปจ้องตาคนตรงนิ่ง "ในเมื่อคุณยืนยันนักหนาว่าแบบนี้สมบูรณ์แบบ... งั้นช่วยอธิบายหน่อยครับ ว่าทำไมชื่อของคุณถึงไปปรากฏอยู่บนเอกสารอนุมัติฉบับลับหลังผมนอกรอบ?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเตาหลอมอารมณ์นี้ด้วยกันนะครับ